سه نکته و نصفی از حضور شبانه پزشکیان در صداوسیما

برترین‌‌ها: شب گذشته پزشکیان  پس از پایان ماجراهای اخیر مقابل دوربین تلویزیون نشست و در یک گفتگو  به اتفاقات واکنش نشان داد. آن چه که از گفتگوی دیشب پیش از هر چیزی  به چشم می‌آمد چهره پریشان و کلافه پزشکیان بود که هیچ نشانی از آن کاندیدای  پر از سودای انتخابات  ۱۴۰۳ نداشت. البته این که این یک سال و نیم به اندازه حداقل ۲۰ سال گذشته که خب ردش بر چهره مردم هم عیان است اما خب استیصال یک سیاستمدار مقابل دوربین تلویزیون و نماد و نشان است. در اینجا چهار نکته از گفتگوی پزشکیان  را فهرست کردیم:

یک؛  جایی از صحبت‌ها مجری  نه چندان موفق  گفتگو که بیشتر شبیه یک شی تزئینی بود، از شجاعت و جسارت دولت در  حذف ارز ترجیحی گفت، مجری از  این تصمیم تمجید کرد و البته در ادامه ابراز امیدواری کرد که مردم روزگار خوشی داشته باشند. حالا این سوال پیش می‌آید که اصلا تصمیم بر این گرفته شده که در چنین شرایط حساسی چنین تصمیم خطیری گرفته شود، آیا آن‌قدر قابل نمی‌دانید که مساله را به زبان همه‌فهم برای مردم توضیح بدهید که از کلی گویی اجتناب کنید، با حذف ارز ترجیحی هنوز که کاملا به مرحله اجرا نرسیده با تورم افسارگسیخته مواجهیم. این روزها همه استرس دارند، حداقل آن مجری و این رئیس‌جمهور از تدابیر عینی بگویند که قرار است جلوی تورم را بگیرد، فعلا که هیچ! یا شاید هم تدبیر ندارند، اگر ندارند که چرا آرزوی آرامش میکنند؟ این گفتگوها اگر همین اندازه هم تسلی بخش نباشد که چرا هست؟

دو؛  در یکی از بخش‌های پایانی صحبت‌های پزشکیان او از سلبریتی‌ها درخواست کرد که  با دولت و طرح‌هایش همکاری داشته باشند و برای اقدامات دولت تبلیغ کنند، احتمالا حدس می‌زنیم که آن بالاها کسی خبر ندارد که اصلا اینترنت نیست که کسی بخواهد تبلیغ کند. پزشکیان گفت که اختلاف‌نظرها را کنار بگذارید و برای تبیین این تصمیمات شجاعانه اقتصادی همدلی کنید، اما آقای پزشکیان کسی اینستاگرام ندارد که مسائل مورد نظر شما را برای مردم تبیین کند، بله هم نیست، ایتا حتی. این یادداشت که به شما نمی‌رسد اما مردمی بودن که فقط با لحن حرف زدن و زبان بدن  ایجاد نمی‌شود، درک و دریافت شرایط مردم این زمانه شاید چیز مهمتری است.

سه؛  در جای جای گفتگوی دیشب حرف از «ایران» بود که خب چه مبارک! اما باور کنید حرف از ایران را اگر مقطعی کنید، تاثیر معکوس دارد. در زمان جنگ دوازده روزه که مردم همدلی خودشان را به بهترین شکل نشان دادند ظرفیت عشق به ایران مشخص شد و حالا که به قول خودِ پزشکیان در یک طوفان گرفتار شده‌‌ایم دوباره قرار است وطن‌دوستی نجات‌دهنده همه باشد اما آیا وطن‌دوستی فقط یک عبارت است؟ آیا قرار نیست روزی به یک مفهوم  برآمده از اعتقاد تبدیل شود؟ وطن‌دوستی فصلی چقدر کارکرد دارد؟  نکند که علیه خودش کار کند؟ ما هم مثل آن مجری آرزوی آرامش داریم، اما «آرزو» شاید کافی نیست.