دختران و پسران ایرانی علاقه ای به کار ندارند
۳۶۵۹۵۸
۱۸ مرداد ۱۳۹۵ - ۰۷:۴۳
۲۹۸۳ 
نسل دکتر ها و مهندس‌های بیکار که کوچک ترین مهارتی برای حضوردر بازار کار ندارند، قربانیان فرهنگ ضد کار و تولید شده‌اند
روزنامه شهروند: من ملکه هستم، ملکه‌ها کار نمی‌کنند. من پادشاه هستم، شاهان کار نمی‌کنند! این جملات حالا تبدیل به کلیشه رایج صفحات اجتماعی جوانان و نوجوانان ایرانی شده است.

 کوئین‌ها و کینگ‌های ایرانی که کارکردن را ضد ارزش‌های خود تصور می‌کنند. کوئین‌ها و کینگ‌هایی که ابتدا دکتر و مهندس به دنیا آمده‌اند و این روزها که موج فارغ‌التحصیلان بیکار و دکتر و مهندس‌های مازاد بیداد می‌کند، تبدیل به پادشاه و ملکه‌هایی شده‌اند که به بیکاری خود افتخار می‌کنند. حالا درست درحالی ‌که اقتصاد ایران گرفتار نفرین منابع شده است و سقوط قیمت نفت، بحران خشکسالی و فرسایش خاک، گرفتاری‌های بزرگ کشور نفتی را رقم زده‌اند، رواج نگاه ضد ارزشی به کارکردن در مراودات جوانان ایرانی ملموس‌تر احساس می‌شود.

این موضوع درست درشرایطی رخ می‌دهد که به تازگی تصویری از دختر رئیس‌جمهوری آمریکا منتشر شده است که او را درحال کارکردن در یک رستوران نمایش می‌دهد. ساشا دختر ١٥ساله اوباما تصمیم گرفته است در تعطیلات تابستانی خود به‌عنوان صندوقدار یک رستوران فعالیت کند. کارشناسان اقتصادی معتقدند رواج نگاه ضد ارزشی به کار در ایران، از آن‌جا ناشی می‌شود که درکشور ما دلال‌ها و رانت‌خواران پولدار می‌شوند اما تولیدکنندگان و کارآفرینان با مصائب مختلفی دست‌وپنجه نرم می‌کنند. علاوه بر این، ایرانی‌ها از همان ابتدا، با دکتر و مهندس خواندن فرزندشان گروهی از مشاغل و حرفه‌های مفید را برای آنها بی‌ارزش جلوه می‌دهند.

٩٦‌درصد دانشگاهیان مهارت شغلی ندارند

موج متقاضیان ورود به دانشگاه در ایران و نسلی که آمده بود تا دکتر و مهندس تربیت شود، توازن بازار کار ایران را به هم ریخته است. حالا بنا به گزارش‌های رسمی‌ مرکز آمار ایران حدود نیمی از بیکاران کشور را جمعیت فارغ‌التحصیلان دانشگاهی تشکیل می‌دهد. این موضوع درحالی است که بنا به اعلام وزارت علوم، تحقیقات و فناوری درحال حاضر حدود ٥‌میلیون جوان ایرانی در دانشگاه‌های سراسر کشور مشغول به تحصیل هستند که با ورود این جمعیت بزرگ به بازار کار، بحران دانش‌آموختگان بیکار در ایران چالش اساسی ایجاد می‌کند. بنا به اعلام عادل آذر رئیس مرکز آمار ایران نرخ بیکاری دانشگاهی‌ها، میانگین کشوری را عبور کرده و درحالی ‌که رقم بیکاری عمومی در ‌سال ٩٤ معادل ١١‌درصد اعلام شده، نرخ بیکاری فارغ‌التحصیلان ١٨,٥‌درصد اعلام شده است. علاوه بر این جوانان بالاترین نرخ بیکاری را به خود اختصاص می‌دهند و از میان بیکاران ١٥ تا ٦٤ساله ایرانی، درحال حاضر رقم بیکاری جوانان ١٥ تا ٢٩ساله ٢٣.٣‌درصد است. این موضوع درحالی رخ می‌دهد که علی ربیعی وزیر کار، تعاون و رفاه اجتماعی با انتقاد از وضع نظام آموزشی کشور اعلام کرده است تنها حدود ٤‌درصد از دانش‌آموختگان ایرانی تحصیلات‌شان متناسب با بازار کار است و ٩٦‌درصد از فارغ‌التحصیلان هیچ‌گونه مهارتی برای اشتغال ندارند.

او تأکید می‌کند: در ‌سال ٩٣ حدود ٣٠٠‌هزارنفر از فارغ‌التحصیلان از طریق مراکز کاریابی به بازار کار معرفی شده‌اند که از این میان ١٠٠‌هزار نفر به دلیل نداشتن مهارت از اشتغال انصراف داده‌اند.

خانواده‌ها از ابتدا رئیس دولتی تربیت می‌کنند!

نسل دکتر و مهندس‌های بیکار که کوچک‌ترین مهارتی برای حضور در بازار کار ندارند، درواقع قربانیان فرهنگ ضد کار و تولید در ایران هستند. فرهنگی که در آن دلالان، واردکنندگان و رانت‌خواران به ثروت‌های افسانه‌ای می‌رسند و تولیدکنندگان و کارآفرینانش با هزاران مشکل و تنگنا دست‌وپنجه نرم می‌کنند. آنها قربانی فرهنگ خانواده‌هایی هستند که برخلاف گذشته تابستان‌ها فرزندان خود را به دست استادان و بنگاه‌های شغلی نمی‌سپارند تا مهارتی بیاموزند. آنها از ابتدا آمده‌اند که دکتر و مهندس شوند و از این میان نظام آموزشی هم برای آنها رهاورد شغلی ندارد و دغدغه آموختن مهارت و ارزش‌افزوده اقتصادی حلقه گمشده نظام آموزشی در ایران است.

امید شنعه مدیرعامل بنیاد توسعه کارآفرینی تهران به «شهروند» می‌گوید: خانواده‌های ایرانی از ابتدا فرزندان خود را برای مدیرکلی یک اداره دولتی تربیت می‌کنند! آنها بچه‌ها را به کلاس‌های آموزشی مختلف می‌فرستند. کلاس‌هایی که حجم زیادی از اطلاعات و معلومات را به خورد افراد می‌دهد، بی‌آن‌که مهارت شغلی به آنها بیاموزد.

او ادامه می‌دهد: نظام آموزشی ایران نیز اشتغال‌محور نیست و تنها ابزاری برای شناسایی نخبه‌هاست. نخبه‌هایی که می‌توانند حجم بالایی از داده‌های مختلف را گرفته و تجزیه و تحلیل کنند. این بستر آموزشی برای افراد معمولی و آدم‌هایی که قرار است در آینده صاحب شغل و مهارتی شوند، فقیر است.

شنعه تأکید می‌کند: نقص نظام آموزشی ما به مهارت‌های فنی خلاصه نمی‌شود و دانش‌آموزان تحت تعلیم هیچ‌گونه مهارت اجتماعی و کار گروهی نیز قرار نمی‌گیرند. به‌عنوان مثال، بچه‌های ما واحدهای آموزشی در ارتباط با آداب معاشرت ندارند یا در مدرسه یاد نمی‌گیرند که چگونه یک کار ساده مانند امور بانکی را انجام دهند. با این حساب، جوانی که حاصل این نظام آموزشی است و ابتدایی‌ترین مهارت‌های زندگی اجتماعی را به صورت اصولی فرانگرفته است، چگونه می‌تواند به‌عنوان یک نیروی انسانی موفق عمل کند؟

این‌جا دلالان پولدار می‌شوند

عباس وطن‌پرور رئیس انجمن کارفرمایی ایران به «شهروند» می‌گوید: ارزش‌گذاری به مشاغل و رواج نگاه ضد ارزشی به کار، حاصل عملکرد نادرست اقتصادی در سطح کلان است. نوجوان و جوان ما می‌داند در ایران دلال‌ها پولدار می‌شوند، آدم‌هایی که حاصل فساد اقتصادی و رانت‌خواری هستند، صاحب بهترین و مجلل‌ترین سطح زندگی می‌شوند. آنها می‌دانند که واردکننده موفق است و تولیدکننده و کارآفرین با مصائب پیچیده‌ای دست‌وپنجه نرم می‌کند. با این تجربیات چگونه می‌توان انتظار داشت، کار درجامعه ایرانی ارزش واقعی پیدا کند؟

او تأکید می‌کند: درکشورهای پیشرفته، صاحبان ایده و خلاقیت به راحتی می‌توانند به ثروت برسند. درحال حاضر ایده‌پردازان بزرگ در زمینه آی.تی و دنیای فناوری اطلاعات جزو ثروتمندترین آدم‌های زمین هستند. جالب است که بیشتر این ایده‌پردازان و افراد خلاق را جوانان تشکیل می‌دهند. طبیعی است که نگاه یک جوان و نوجوان درکشور اروپایی به مبحث کار با نگاه جوان ایرانی تفاوت دارد، زیرا جوان اروپایی تجربه متفاوتی نسبت به جوان ایرانی دارد.

اقتصاد دغدغه نظام آموزشی ایران نیست

رئیس انجمن کارفرمایی ایران با انتقاد از نظام آموزشی در ایران تأکید می‌کند: شغل و اقتصاد برای سیستم آموزشی ایران دغدغه نیست. دانش‌آموز ایرانی تا رسیدن به جوانی و گرفتن مدرک دیپلم هیچ تصور و ایده روشنی از شغل آینده خود و علاقه و استعدادهای واقعی‌اش ندارد. این درحالی است که در سوییس یا ژاپن بچه‌ها با پیش‌زمینه‌ای از مهارت‌های شغلی به دبیرستان وارد می‌شوند.

 آنها علاوه بر آموزش مهارت‌های کار گروهی و زندگی در اجتماع، واحدهای کارآموزی دارند و بخشی از نمره آنها را بنگاه‌های کاری تعیین می‌کنند.

وطن‌پرور ادامه می‌دهد: در کره‌جنوبی علاوه بر مدرسه، جوانان در دوره‌های سربازی به صورت تخصصی در بخش‌های اقتصادی به کار گرفته می‌شوند اما سرباز تحصیلکرده ایرانی سر چهارراه می‌ایستد و پلاک زوج و فرد خودروها را شناسایی می‌کنند. این یعنی علاوه بر تمام دوره مدرسه، دو‌سال سربازی و بعد ٤‌سال دانشگاه نیز برای جوان ایرانی هیچ رهاورد جدی درحوزه شغلی و مهارت‌آموزی ندارد.

او تأکید می‌کند: این جوان بدون هیچ سابقه ذهنی دقیق و مهارت شغلی وارد بازار کار می‌شود و چون نمی‌تواند خواسته‌های کارفرما را تأمین کند، از بازار کار کنار گذاشته می‌شود و از طرفی خود او نیز به دلیل نداشتن آمادگی ذهنی از دوران مدرسه و دانشگاه قادر به پرورش ایده و ایجاد شغل و کسب‌وکار نیست.

انتشار یافته: 8
در انتظار بررسی:0
Iran, Islamic Republic of
08:36 - 1395/05/18
دروغ گو گو کار ما که همیشه دنبال کا ر ولی کاری پیدا نمی کنیم پس نگو دختران و پسران ایرانی کار نمی‌کنند در صورتی که کار نیست
Iran, Islamic Republic of
08:38 - 1395/05/18
من كاملا با نظر نگارنده مخالفم. چون روش جذب نيرو در كشور ما كاملا ناعادلانه و سفارشي بوده و اصلا به مهارت و توانايي جوانان ارزش قائل نيستند. بخش خصوصي كه بدون تجربه و سابقه كار قبلي كسي را بكار نميگيرد و بخش دولتي و شركتهاي بزرگ افراد نالايق و بي عرضه را با معرفي اشخاصي كه بدرد رانت اينها ميخورند جذب نموده و روز بروز به افراد نالايق در سازمانها افزوده ميگردد كه نتيجه آن به ضرر دهي و بي كيفيتي خدمات آنان ميانجامد. جوان فارغ التحصيل دانشگاه حتي با گذراندن دوره هاي متعدد فني و حرفه اي بخاطر نداشتن سابقه قبلي جذب نميگردد. همه جوانان به ناچار خودروئي تهيه و در خيابانها به رانندگي و گذران بي انگيزه زندگي هستند. الكي وضع اسف بار موجود را به گردن خانواده ها نيندازيد و صورت مسئله را پاك نكنيد.
Iran, Islamic Republic of
09:23 - 1395/05/18
همه چیز رو نمیشه به گردن دولت انداخت ،بد نیست گاهی نگاهی به خودمون هم بکنیم.من الان که این متن رو نگارش میکنم دارای مدرک فوق لیسانس و شاغل در بازارکار هستم و حقوق نسبتا خوبی هم میگیرم.بهتره دوستان در حین تحصیلشون به جای وقت تلف کردن در خوابگاه و خونه های دانشجویی به دنبال یک کار مرتبط با رشته شون حتی بدون حقوق باشند و فقط کسب تجربه کنند که زمانی که مدرک رو گرفتند اندکی کار بلد باشند.بازار کار ایران در کنار مدرک ،توانایی فنی و شغلی هم خیلی نیاز داره .من سال 81 وارد دانشگاه شدم و به سختی در 1.5 روز در دانشگاهی در شهرستان کلاس برمیداشتم و ما بقی رو در تهران(محل سکونتم) مشغول به کار بودم و فکر کنم الان که جایگاه تثبیت شده ای در بازار کار دارم نتیجه سختی های اون دوره بود.بهتر یک تکونی هم به خودمون بدیم و به جای اینکه دنبال میز خالی باشیم خودمون سعی در ایجاد کردنش کنیم.و ضمنا کسی هم دنبال من نفرستاد که جان ما بیا فوق لیسانس بگیر از نظر فنی به جایی رسیدم که حس کردم لازمه داشته باشم.نه اینکه کنتراتی تا دکترا یوهو برم و به مشکل بخورم.(جسارت من رو ببخشید دوستان خوبم)(برگرفته از سایت برترینها در خصوص قشر تحصیلکرده فاقد شغل )
جوابیه یکز از دوستان :
آقای فوق لیسانس شما وقت کردی با این همه تخصص یه سری به کاریابی ها بزن و درخواست اشتغال کن ببین میتونی کاری برای خودت پیدا کنی ؟؟؟؟؟

جوابیه مجدد نگارنده
بعد از چند روز که به این صفحه سر زدم ،متوجه شدم یکی از دوستان ،نظر بنده حقیر چندان به کامشون خوش نیومده .بنده فقط در مقام یک دوست و عضو جامعه نظرم رو از بابت واقعیتی که در بازار کار ایران هستش رو بیان کردم که همگی از اون فراری هستیم.نصیحتی را که در اینجا عرض کردم پیشتر به دوستان هم دوره خودم،همکارام، دانشجویان جوانتر و ... هم گفته بودم و نیتم فقط ارائه یه راهکار کم هزینه جهت خروج از بیکاری قشر تحصیلکرده بوده. موردی رو من گفتم در حال حاضر دانشجویان پزشکی و پرستاری در حال انجامش هستند و حین تحصیل باید در بیمارستان و با مراکز درمانی زیر نظر سایر اساتید کسب تجربه کنند .سایر رشته ها هم میتونند تا حدودی اینکار رو انجام بدن.به عنوان مثال :دانشجوی عمران به یک پروژه ساختمانی و یا عمرانی بره و فقط نقشه خونی و یا اندازه گیری در دنیای واقعی رو تجربه کنه !دانشجوی حسابداری در یک موسسه حسابرسی شاغل بشه ! دانشجوی مکانیک در یک کارخانه ساخت و یا کارگاه،دانشجوی مدیریت در یک شرکت معتبر فقط کارآموزی کنه ! خواهشا نفرمایید نمیشه چون وقتی بدونند شما میخوای کاریاد بگیری و حقوق چندانی هم در مقطع دانشجویی نمیخوای بهتون کار میدن.اینطوری زمانی که مدرک کارشناسی رو گرفتید با حداقل 2 سال تجربه اجرایی وارد بازار کار میشید و شک نکیند در جذب نیرو موفق تر عمل میکنید.این رو فقط از روی تجربه ای که خودم داشتم گفتم و قصدم هم فقط راهنمایی بود.!!!!!!!! نه چیز دیگری دوست عزیزم.
جهت رویت و ارائه نظرات دوستان و خدایی نکرده مسئولین !
Iran, Islamic Republic of
10:23 - 1395/05/18
خوبه خودتان نوشتین دختر 15ساله اوباما کار در رستوران را به عنوان یک شغل در تعطیلات تابستان برگزیده حالا کدوم مسئول در کشور ما دختر یا پسرش این کارو اصلا کار میدونه تا اینکه بخواهد انجام بده. اول مسئولین از خودشون شروع کن تا مردم کارو عار ندونن
Iran, Islamic Republic of
11:28 - 1395/05/18
جوانان ایرانی عرضه کار کردن رو ندارن بعد میگن مهاجرین افغانستانی اومدن فرصت شغلی رو گرفتن
Iran, Islamic Republic of
03:53 - 1395/05/19
واقعا که من فوق لیسانس دارم وهمیشه عاشق معلمی بودم و هستم کلی برنامه تو سرم داشتم واسه شاگردام ولی هیچوقت بهم فرصت داده نشد چون پارتی نداشتم والان بعد از نه سال از فارغ التحصیلی لیسانس بیکارم و فقط به متلکای فامیل جواب میدم که این همه درس خوندم چرا شاغل نیستم.
Iran, Islamic Republic of
21:49 - 1395/05/19
با سلام و احترام
من حدود یک سال در شرکت آبرون الکتریک سپاهان با مدرک فوق لیسانس از دانشگاههای صنعتی کشور ، کار کردم که نه تنها یه روز من را بیمه نکردن بلکه حقوق ۶ ماه آخر من را نیز ندادن.و اصلا به قرارداد خودشان پایبند نبودند.
علت اصلی بیکاری جوانان وجود چنین شرکت های سود جو و غیر حرفه ای هست.
خواهش میکنم گسترش بدید که بقیه جوانان کشورم داخل تله این شرکت نشوند.
پرچم جوانان همیشه اون بالاست
Iran, Islamic Republic of
11:33 - 1395/05/23
کی این حرف هارو گفته،کی گفته ما علاقه ای به کار نداریم؟؟؟؟ما علاقه داریم ولی کار نیست،اگه هم هست با حقوق ماهی دویست هزار تومان هست!!!درصورتیکه ماهی چهارصد هزار فقط کرایمون میشه!!!شما باشین کار میکنین؟؟؟
نام:
* نظر:
تعداد کاراکترهای مجاز: 450
قوانین ارسال نظر
بانک اطلاعات مشاغل تهران و کرج