رئالیسم جادویی به سبک میگل آنخل آستوریاس!

از میگل آنخل آستوریاس به عنوان یکی از بزرگترین نویسندگان آمریکایی جنوبی نام برده می‌شود. او در ۱۸۹۹ در گواتمالاسیتی در خانوادهای بازرگان زاده شد. تحصیلات دانشگاه را در رشته حقوق انجام داد و به دریافت درجه دکترا نائل آمد.

هنرآنلاین: میگل آنخل آستوریاس‏ شاعر و نویسنده گواتمالائی در نهم ژوئن سال ۱۹۷۴ درگذشت. از میگل آنخل آستوریاس به عنوان یکی از بزرگترین نویسندگان آمریکایی جنوبی نام برده می‌شود. او در ۱۸۹۹ در گواتمالاسیتی در خانوادهای بازرگان زاده شد. تحصیلات دانشگاه را در رشته حقوق انجام داد و به دریافت درجه دکترا نائل آمد.

رئالیسم جادویی به سبک میگل آنخل آستوریاس!

در ۱۹۲۴ به لندن و سپس به پاریس سفر کرد و در دانشگاه سوربون در رشته نژادشناسی به تحصیل ادامه داد و در ادیان قدیم امریکای مرکزی تخصص یافت.

در ۱۹۳۰ در شهر مادرید کتاب افسانه‌های گواتمالا را انتشار داد و وطن خود را در خلال افسانه‌های کودکی به مردم شناساند. کتاب به محض انتشار یکی از آثار بدیع ادبیات جوان امریکای لاتین به شمار آمد و پل والری بر آن مقدمه نوشت.

پس از آن در ۱۹۴۴ کتاب "آقای رئیس جمهور" را نوشت که شاهکار او به شمار آمد و از انتشارش در گواتمالا جلوگیری شد. کتاب تصویری است زنده از حکومت استرادا کابررا، رئیس جمهوری که از ۱۸۹۸ تا ۱۹۲۰ با استبدادی بیرحمانه بر کشور گواتمالا فرمانروایی داشت.

آستوریاس در این کتاب واقعیت زندگی را با سبکی شاعرانه می‌آمیزد و رفتار غیرانسانی دستگاه حکومت را با طبقه پایین اجتماع و بومی‎ها و رذالت فرادستان و بیرحمی آنان را نسبت به ضعیفان و ستمدیدگان، و نیز آداب و سنن مردم گواتمالا را با بیانی جالب توجه و زیبا وصف می‌کند.

کتاب آقای رئیس جمهور در۱۹۴۶ در مکزیک و سپس در آرژانتین و سرانجام در فرانسه به چاپ رسید و در ۱۹۵۲ جایزه ادبی بهترین رمان خارجی را دریافت کرد و از آن پس توجه جهانیان را به نویسنده‌اش معطوف داشت.

داستان دیگر آستوریاس به نام مردان ذرت در ۱۹۴۹ منتشر شد. نویسنده در این داستان، افسانه‌های خیال انگیز کشورش را با زندگی روزمره دهقانان در تپه‌ها و کوهستان‌ها می‌آمیزد.

دهقانان که ذرت برایشان غذایی آسمانی و مقدس است، مورد غارت کسانی قرار می‌گیرند که به ذرت تنها از نظر غذایی عادی و قابل استثمار و پرسود می‌نگرند. سرانجام دهقانان برضد این مردم غارتگر شورش می‌کنند و درجنگل به وسیله جادوگران نابودشان می‌سازند.

کتاب مردان ذرت سرشار از شعری شگفت انگیز و خارق العاده‌است و در عین حال وصفی صادقانه و رنگین از عادت‌ها و اعتقادهای مردم گواتمالا، که از غنا و دلنشینی خاصی برخوردار است، آگاه می‌سازد.

آستوریاس سال‌ها سردبیری یکی از روزنامه‌های ادبی را برعهده داشت و در ۱۹۴۲ به نمایندگی مجلس شورا انتخاب شد و پس از آن ماموریت‌هایی سیاسی یافت. در این دوره مجموعه سه داستان به نام گردباد و پاپ سبز و چشمان دفن شدگان را منتشر کرد که هرسه از مهمترین آثار او به شمار می‌آید و در آنها عصیان دهقانان در برابر محتکران وصف شده‌است.

آستوریاس در ۱۹۴۶ به سمت وابسته فرهنگی در سفارت بلژیک منصوب شد، سپس با همین سمت به آرژانتین و فرانسه رفت. در آرژانتین داستان تعطیلات گواتمالا را در ۱۹۵۶ نوشت.

در ۱۹۶۱ داستان برکه گدا و در ۱۹۶۳ داستان زنی دورگه را انتشار داد که هردو از سنن و آداب و رسوم کشورش الهام گرفته‌است. در ۱۹۶۶ سفیر کشورش در پاریس شد و جایزه صلح لنین را دریافت کرد. آستوریاس چندین دیوان نیز منتشر کرده که به سبب خیال‌انگیزی و درخشندگی و بیان خاص، آثاری بسیار شگفت آور به شمار آمده، که دوشینه درخشان بهار، از آن جمله‌است.

آستوریاس در ۱۹۶۷ به دریافت جایزه نوبل ادبیات نائل آمد و در ۱۹۶۸ در پاریس نمایشگاهی از "هنر قوم مایا" ترتیب داد، در ۱۹۷۰ از سفارت کناره گیری کرد و در همین سال به ریاست هیأت داوران در جشنواره کان برگزیده شد. داستان جیب بر خدانشناس را در ۱۹۷۰ انتشار داد. شیوه نگارش آستوریاس خاص خود اوست و می‌توان آن را "رئالیسم جادویی" نامید. ریشه خیال انگیزی در آثار آستوریاس در واقعیت‌های روزانه کشورش جایگزین است.

اعتقادهای آباء و اجدادی و خرافه پرستی، علاقه و ایمان به سحر و جادو از سوئی و فقر و بینوایی از سوی دیگر، در زمینه زیبایی طبیعت و سرسبزی منطقه استوایی با قلمی سحار و شاعرانه عرضه شده‌است. آخرین رمان آستوریاس پیش از مرگ به نام "جمعه آلام" در ۱۹۷۲ در بوینس آیرس انتشار یافت.

از آثار اوست: "ساختار یک زندگی جدید"، "افسانه‌های گواتمالا"، "افسانه یک مرد معمولی"، "آواها" ، "آقای رئیس جمهور" ، "سه‌گانه موز" و "بسیار مرتفع".