۱۰۰ فوتبالیست برتر تاریخ (۷)

وب‌سایت طرفداری - شهروز حدادیان: انتخاب بهترین های تاریخ، همواره کاریست که رسانه ها و خبرنگاران علاقه خاصی به آن دارند و کاملاً امری سلیقه ای است، که می تواند موافقین و مخالفین زیادی همراه داشته باشد. وب سایت Fourfourtwo، صد بازیکن برتر تاریخ فوتبال را اینگونه چینش کرده است:

۴۰. کنی دالگلیش (اسکاتلند)
«کینگ کنی» پیش از پیوستن به باب پیزلی و لیورپول، چهار بار به همراه سلتیک عنوان قهرمانی لیگ اسکاتلند را فتح کرده بود. شاید دالگلیش سریع ترین بازیکن نبود ولی به قول باب پیزلی یارد اول در ذهن او بود. او با مهارت های خود، ترس و وحشت را به مدافعان حریف تزریق می کرد و برنده بسیاری از افتخارات داخلی و اروپایی شد. جدا از افتخارات تیمی، او به اولین بازیکنی تبدیل شد که در لیگ اسکاتلند و انگلیس، بیش از ۱۰۰ گل به ثمر می رساند.

برهه برجسته زندگی حرفه ای: به ثمر رساندن تک گل تیم لیورپول در جریان فینال جام باشگاه های اروپای ۱۹۷۸ برابر کلوب بروخه بلژیک، می تواند مهم ترین لحظه کارنامه حرفه ای او باشد.

۳۹. ناندور هایدگ کوتی (مجارستان)
یکی از اولین مهاجمان کاذب دنیای فوتبال، هایدگ کوتی مهاجمی بود که در عین‌حال بازی‌سازی هم می‌کرد. او میانگین گل زنی بسیار خوبی داشت، در عین حال دوست داشت به عمق بزند، بازی را سازمان دهی کند و از بازی تیمی با هم تیمی هایش لذت می برد. اعتقاد او این بود که دومی هیچ است و همین موضوع او را به یکی از بهترین بازیکنان دوران طلایی مجارستان تبدیل کرد. تیمی که به فینال جام جهانی ۱۹۵۴ رسید و حتی استحقاق قهرمانی را هم داشت.

برهه برجسته زندگی حرفه ای: هایدگ کوتی در جریان پیروزی ۶-۳ مجارستان در برابر انگلستان در ومبلی در نوامبر ۱۹۵۳ (که به نظر بسیاری مسابقه قرن بود)، در دقایق ابتدایی گلی زد که در نهایت به هت تریک او ختم شد.

۳۸. جیانی ریورا (ایتالیا)
زمانی که از الف رمزی، سرمربی سابق انگلیس پرسیدند که چهار بازیکن برتر ایتالیا در جام جهانی ۱۹۷۰ چه کسانی هستند، به شوخی گفت: ریورا، ریورا، ریورا، ریورا. این سخن رمزی به خوبی در مورد شهرت فوق ستاره سابق میلان حکایت می کند. وی بین سال های ۱۹۶۰ تا ۱۹۷۹، ۵۰۹ بار برای میلان به میدان رفت.

وی در تمام کشور ایتالیا محبوبیت خاصی داشت. جیانی بررا نویسنده معروف، او را آباتینو به معنی کشیش جوان نامید، زیرا ریورا را بازیکنی مدرن با قدرت بدنی بالا می دانست. همین باعث شده بود که هر مربی به میلان می آمد، تیمش را بر پایه ریورا، پسر طلایی میلان می ساخت.

برهه برجسته زندگی حرفه ای: خوزه آلتافینی پس از آنکه از ریورا در فینال جام باشگاه های اروپا پاس گل دریافت کرد، گفت: این پاس برای او به اندازه چای ریختن، ساده است.

۳۷. رود گولیت (هلند)
یک فوتبالیست با ظرافت غیر ممکن، حرکات تکنیکی گولیت پر شکوه و جلال بود و رویکردی جالب توجه به سبک بازی، میراث پیشینیان مشهور هلندی وی در دهه ۷۰ بود. (او در اولین سال های خود در فاینورد در کنار یوهان کرایوف بازی می کرد.) گولیت یک وارث ارزشمند بود، یک بازیکن کمیاب که زمانی که به دوران فوتبال او نگاه می کنید تلاش می کنید تا موقعیت او در زمین را تعریف کنید.

در فاینورد او در نفش سوییپر بازی می کرد و سپس به هافبک بازی ساز پستش تغییر پیدا کرد. در میلان او در سمت راست سه نفر تهاجمی تیم بازی می کرد. در چلسی او به عنوان یک هافبک باکس تو باکس جایزه بهترین بازیکن سال را دریافت کرد. اگر مشخصه فوتبال هلند، همه کاره بودن باشد، گولیت به راحتی می تواند پوستر و تصویری از آن باشد.

برهه برجسته زندگی حرفه ای: ستاره میلان در دوران تاریخی این تیم به همراه آریگو ساکی در سال ۱۹۸۹. او در بازی مقابل رئال مادرید و استوا بخارست در فینال جام باشگاه های اروپا گلزنی کرد. او همچنین برنده توپ طلا شد و آن را تقدیم به نلسون ماندلا کرد، که یک دستاورد بزرگ برای گولیت بود.

۳۶. پاکو خنتو (اسپانیا)


خنتو که در گوش چپ بازی می کرد، پس از یک فصل بازی برای ریسینگ سانتاندر این تیم را در سال ۱۹۵۳ ترک کرد و راهی رئال مادرید شد. او پس از ۱۸ فصل حضور در سانتیاگو برنابئو در سال ۱۹۷۱ از دنیای فوتبال خداحافظی کرد و ۶ بار قهرمان جام باشگاه های اروپا شد و ۱۲ عنوان قهرمانی لالیگا را به دست آورد. وی بازیکنی بود که همچون رعد و برق سریع بود و از خط میانی گل های زیادی به ثمر می رساند و معمولا رابط میان خط دفاع و حمله رئال مادرید بود.

برهه برجسته زندگی حرفه ای: او به عنوان یک کهنه سرباز و کاپیتان، رئال مادرید را در فینال جام باشگاه های اروپا در سال ۱۹۶۶ در مقابل پارتیزان بلگراد به پیروزی رساند. حتی روزنامه کاتالان La Vanguardia پس از آن دیدار نوشت: "در روزی باشکوه، پاکو خنتو یک نگهبان قدیمی را مجسم می کرد."

۳۵. لوئیس سوارز (اسپانیا)


نه، آن یکی نه. این لوئیس سوارز تا به حال کسی را گاز نگرفته است. او که لقب معمار را یدک می کشید، با دید وسیع و شم بالای گلزنی خود، هنوز هم در زمره بهترین بازیکنان تاریخ اسپانیا جای می گیرد. پس از رساندن بارسلونا به قهرمانی در لالیگا و فیرز کاپ در سال ۱۹۶۰، وی به تنها بازیکن اسپانیایی تبدیل شد که تا به امروز موفق به کسب توپ طلا شده است.

او که جای لادیسلاو کوبالای افسانه ای را در بارسلونا پر کرده بود، در طول حضورش در نیوکمپ هو می شد. او در سال ۱۹۶۱ با شکستن رکورد نقل و انتقالات دنیای فوتبال، به اینتر پیوست و بار دیگر با هلنیو هررا سرمربی پیشین آبی و اناری ها به همکاری پرداخت. هررا دریافت که این بازیساز با داشتن آزادی عمل، خود را نشان خواهد داد.

سوارز معتقد بود که حتی اگر جام شراب به خوردش بدهند، باز هم قادر به گلزنی برای تیمش خواهد بود و از همین رو هررا از انجام این کار پیش از بازی های حساس تیمش اطمینان حاصل می کرد. همکاری آن ها نتیجه داد و سوارز در سن سیرو توانست با قهرمانی پشت سر هم در سال های ۱۹۶۴ و ۱۹۶۵ در جام باشگاه های اروپا و البته قهرمانی رقابت های یورو ۶۴ با اسپانیا، بر پای اسطوره شدن خویش مهر تایید بکوبد.

برهه برجسته زندگی حرفه ای: در سال ۱۹۶۴ سوارز به نخستین بازیکن اسپانیایی تبدیل شد که در یک تابستان هم قهرمان جام ملت های اروپا می شود و هم جام باشگاه های اروپا. در سال ۲۰۱۲، خوان ماتا و فرناندو تورس به او پیوستند.

۳۴. سر استنلی متئوس (انگلیس)

"نابغه دریبل" مسلماً جذاب ترین بازیکنی است که تاکنون فوتبال انگلیس در خط حمله تولید کرده است. خدماتی که در بازی به هم تیمی هایش می داد همچون یک قهرمان بود، بازیکنی که به لحاظ بدنی نیز فوق العاده بود و ۳۰ سال در سطح اول حرفه ای بازی کرد و ۶۹۸ بازی در لیگ انجام داد.

بین دو برهه حضورش در استوک سیتی (۱۹ سال)، ۱۴ سال نیز در ترکیب بلکپول به میدان رفت. او در سال ۱۹۵۶ برنده توپ طلای اروپا شد و در سال ۱۹۶۵ با ۵۰ سال سن به مسن ترین بازیکنی بدل شد که در لیگ انگلیس به میدان رفت.

برهه برجسته زندگی حرفه ای: عملکرد فوق العاده متئوس در فینال جام حذفی انگلیس در ومبلی، موجب شد بلکپول با نتیجه ۴-۳ بولتون را شکست دهد تا تنها عنوان مهم کارنامه حرفه ای متئوس ثبت شود.

۳۳. گونتر نتزر (آلمان)


یک بازی‌ساز ظریف، نترز یکی از بهترین‌ پاسورها بود و قادر بود که توپ را از هر فاصله‌ای به هر نقطه‌ای که می‌خواهد بفرستد. او آخرین رهبر، از آن بروسیا مونشن گلادباخ طلایی بود، تیمی که دو بوندس لیگا را فتح کرد. او گلادباخ را تا فینال جام یوفا رهبری کرد، پیش از جدایی بحث‌برانگیزش در سال ۱۹۷۳ به مقصد رئال مادرید. این انتقال شانس او برای تیم ملی را از بین برد. نترز در جام جهانی ۱۹۷۴ که به قهرمانی آلمان غربی انجامید، تنها به عنوان بازیکن تعویضی وارد میدان می‌شد.

برهه برجسته زندگی حرفه ای: نترز یکی از ستاره‌های آلمان غربی در رقابت‌های قهرمانی اروپا در سال ۱۹۷۲ بود. او در ومبلی و پیروزی ۳-۱ مقابل انگلیس نمایشی درخشان داشت و در پایان سال در رقابت برای کسب توپ طلای فوتبال جهان، پس از بکن باوئر، در رتبه دوم قرار گرفت.

۳۲. پائولو روسی (ایتالیا)


پائولو کوچولو از ریزنقش ترین و ظریف ترین مهاجمان عصر خود بود که از توانایی بی رحمانه و فرصت طلبانه ای برای جاگذاشتن یار مقابلش و فرار به سوی محوطه جریمه برخوردار بود. روسی بیشتر برای لذت بردن از فوتبال در باشگاه های کوچک تر چون پروجا (که در آن جا درگیر رسوایی شرط بندی شد) و ویچنتزا به میدان رفت و سپس در یوونتوس و تیم ملی ایتالیا در جام جهانی ۱۹۸۲ شروع به درخشش کرد. او در جام جهانی ۱۹۸۲ توانست برترین گلزن رقابت ها شود و همچنین به عنوان بهترین بازیکن رقابت ها شناخته شد.

برهه برجسته زندگی حرفه ای: روسی علی رغم عملکردی نه چندان درخشان در دورهای ابتدایی جام جهانی ۱۹۸۲ توانست هت تریکی افسانه ای در پیروزی ۳-۲ ایتالیا برابر برزیل انجام دهد و به قول خودش در کتاب زندگی نامه اش، اشک برزیل را درآورد که این موضوع جالب توجه است!


31. خوزه مانوئل مورنو (آرژانتین)


یک مهاجم با استعدادی باور نکردنی، مورنو یکی از ارکان اصلی لا ماکینا (ماشین‌) بود، تیم قدرتمند ریورپلاته در دهه ۱۹۴۰؛ تیمی که تاثیر شگرفی در پیشرفت تکنیک فوتبال آمریکای جنوبی و جهان گذاشت. آن‌ها اولین تیمی بودند که بازیکنان در خط حمله جایگاه های خود را با یکدیگر تعویض می کردند.

به نظر می رسید مورنو نقطه ضعفی ندارد، او تکنیک ناب خود را نشان می داد، از نظر بدنی آماده بود و کاری کرد که تیمش به ششمین عنوان قهرمانی برسد. بعدها او در مکزیک، شیلی و کلمبیا هم قهرمان لیگ شد و به اولین فوتبالیسیتی تبدیل شد که در چهار کشور قهرمان می شود.

برهه برجسته زندگی حرفه ای: مورنو با آرژانتین در چهار رقابت کوپا آمریکا شرکت کرد و در سال های ۱۹۴۱ و ۱۹۴۷ دو قهرمانی با این تیم به دست آورد.