آقایان مسئول، صدای مردم را چطور می‌شنوید؟!

دلیل دیگر ناکامی، اصرار بر خصلت‌های ایدئولوژیک است. در واقع بیشتر از آنکه روی توانای‌های یک روزنامه‌نگار متمرکز شود، به اینکه آن فرد از لحاظ جناحی به مدیریت نزدیک است یا نه نگاه می‌کنند و این در تمام رسانه‌ها اتفاق می‌افتد. مسأله دیگر هم محدودیت‌های بیرونی رسانه‌هاست که تدریجاً آنها را خنثی و محافظه‌کار می‌کند و توان تولید اندیشه را در حد زیادی کاهش می‌دهد. البته خود ما هم نسبت به تولیدات فرهنگی بی‌تفاوتیم که جای خود دارد.»

با درک همه این پیچیدگی‌ها و محدودیت‌ها و بدگمانی‌ها به رسانه‌های داخلی، آیا هنوز هم می‌شود به رقابت با رسانه‌های مجهول یا رسانه‌های حرفه‌ای و قدرتمند خارجی ادامه داد؟ شاید پاسخ این پرسش را خواننده‌ها و موزیسین‌ها بهتر بدانند؛ اگر دو دهه پیش که درهای موسیقی پاپ به روی خوانندگان داخلی بسته بود، راجع به رقابت با خوانندگان لس‌آنجلسی حرفی می‌زدید، خیلی‌ها می‌خندیدند و این کار را شدنی نمی‌دانستند؛ کمپانی‌های بزرگ و رنگ و جذابیت... اما حالا کافی است سری به کنسرت‌ها بزنید یا سراغی از میزان فروش موسیقی پاپ داخلی بگیرید و ببینید چطور مردم به موسیقی داخلی توجه نشان می‌دهند. اصلاً از خودتان نمی‌پرسید چرا دیگر توی ماشین همه شهروندان کاستی از یک خواننده ترکیه‌ای نیست؟ شاید برای عوض کردن حال بد مطبوعات و رسانه‌های نحیف داخلی هم باید کمی به توانایی آنها اعتماد کنیم و دست و پایشان را باز بگذاریم. آیا چنین اتفاقی شدنی است؟