الماس‌های سرخ؛ ۴ خودروی ماندگار فِراری در مسابقات فرمول یک

هفته نامه خودرو امروز - امین قوام: پس از تاسیس آشیانه فراری در ۱۹۴۷ میلادی، دنیای موتور اسپرت که البته دوران بلوغ خود را می گذراند، دستخوش تحول عظیمی شد. ساخته های فراری با اینکه جوان و جویای نام بردند، عملکردی درخور توجه از خود نشان می دادند و همین مورد باعث شد خیلی زود در مرکز توجه عشاق مسابقات اتومبیلرانی، قرار بگیرند. این سنت همینطور ادامه پیدا کرد تا اینکه طی نیم قرن آینده خودروهایی با نشان کاوالو رامیانته به دنیای موتوراسپرت معرفی شدند که نام نیکشان برای همیشه در خاطر علاقه مندان و دست اندرکاران این حرفه باقی خواهد ماند. در ادامه نگاهی به ۴ مورد از این الماس های سرخ می اندازیم.

500 (سال های 1952 و 1953)

500 یکی از اولین خودروهای مسابقه ای برند فراری پس از تأسیس آن در 1947 میلادی بود. در دل بخش جلویی کشیده خودرو پیشرانه 2 لیتری 4 سیلندر خطی تنفس طبیعی به صورت طولی قرار گرفته بود که برای انتقال خروجی خود به چرخ ها از جعبه دنده 4 سرعته دستی ساخت خود فراری کمک می گرفت. این اسی جوان که تنها 560 کیلوگرم وزن داشت، نخستین بار سال 1952 در گرندپری سوئیس به نمایش درآمد و از همان سال با استفاده از لاستیک های پیرلی، دانلوپ و انگلیرت به رقابت با بزرگان فرمول یک پرداخت.

طی رقابت های سال های 1952 و 1953 چند راننده مختلف از جمله آلبرتو اسکاری، پیرو تاروفی و جوزپه فارينا و مایکل هاوثورن پشت فرمان فراری 500 وارد پیست مسابقه شدند و اسب تازه نفس مارانللو روی هم رفته در 18 رقابت نفسگیر شرکت کرد که حاصل آن 11 پیروزی و 2 مقام قهرمانی جهان پیاپی (1952 و 1953) برای اسکاری و 2 پیروزی برای دیگر رانندگان بود.

۳۱۲T (سال ۱۹۷۵)

سری ۳۱۲T فراری از ۱۹۷۵ تا ۱۹۷۹ (به جز ۱۹۷۸) قهرمان بلامنازع رقابت های فرمول یک بود و در مجموع در ۳ تسل ۳۱۲T، ۳۱۲T۲ (سال ۱۹۷۶ تا ۱۹۷۸) و ۳۱۲T۴ (سال ۱۹۷۹) تولید شد که در این میان ۳۱۲T موفق ترین و محبوب ترین مدل به حساب می آید. نیرو بخش این اسب ۵۷۵ کیلوگرمی بلوک ۱۲ سیلندر باکسر (تخت) با خروجی ۴۹۵ اسب بخار بود که از پاک ۲۰۰ لیتری تغذیه می کرد و با کمک جعبه دنده ۵ سرعته دستی چرخ های عقب را به حرکت در می آورد.

۳۱۲T پس از معرفی رسانه ای در سپتامبر ۱۹۷۴، نخستین بار سال ۱۹۷۵ در گرندپری آفریقای جنوبی رونمایی شد و طی همان فصل با رانندگی ۲ نفر از بزرگان زمان خود یعنی نیکی لائودا و کلی رگازونی جز ۲ گرندپری اول در تمامی مسابقات بعدی شرکت کرد و نهایتا ۳ پیروزی برای رگازونی و ۶ پیروزی و یک مقام قهرمانی جهان برای لاودا به ارمغان آورد. دیگر نکته جالب توجه درباره ۳۱۲T این است که علیرغم برخی مشکلات در فصل ۱۹۷۵، در مقایسه با نسل بعدی بیشترین مدل پیروزی را بر گردن دارد.

F2002 (سال های 2004 و 2003)

هیولای 600 کیلوگرمی که فراری یا لاستیک های اختصاصی بریجستون، پیشرانه 2 لیتری 10 سیلندر V شکل تنفس طبیعی و جعبه دنده الکتروهیدرولیک 2 سرعته تیتانیومی برای فصل 2002 روانه پیست کرد، یکی از جذاب ترین و موفق ترین خودروها در تاریخ فرمول 1 به حساب می آید. F2002 با خروجی 835 اسب بخاری، اندکی ضعیف تر از رقبای فصل 2002 به نظر می رسید اما با تغییرات طراحی و فني عمدهای که در مقایسه با مدل قبلی تجربه کرده بود به لحاظ هندلینگ، پایداری و چسبندگی به سطح زمین عملا نظير نداشت.

مایکل شوماخر افسانه ای و روبنز باریچلو برزیلی 2 راننده خوش شانسی بودند که اقبال رانندگی با این اسب سرخ را داشته و در دو فصل 2002 و 2003 در مجموع 17 بار با آن به رقابت پرداختند. حاصل این رقابت ها 11 پیروزی برای شوماخر و 4 پیروزی برای باریچلو بود. F2002 اما به شوماخر بیشتر از اینها وفا کرد و علاوه بر پیروزی های مذکور، وی را به 2 مقام قهرمانی پیابی در فصول 2002 و 2003 رساند. جالب است بدانید که مجله بریتانیایی موتور اسپرت نیز اخیرا طی یکسری تحقیقات آماری گسترده، F2002 را به عنوان سریع ترین خودروی فرمول یک تاریخ معرفی کرد.

F۲۰۰۴ (سال ۲۰۰۴)

در نهایت به F۲۰۰۴ می رسیم؛ اسب تازه نفس ۶۰۵ کیلوگرمی که پس از بازنگری اساسی در تمامی بخش های فنی از جمله پیشرانه، آیرودینامیک، تقسیم وزن و ارتفاع مرکز ثقل (برای تطابق با آخرین تغییرات صورت گرفته در قوانین مسابقات) سرانجام با قلب ۳ لیتری V۱۰ تنفس طبیعی ۸۶۵ أسه بخاری، جعبه دنده الکتروهیدرولیک ۷ سرعته و عملکردی بازهم فراتر از تمامی مدل های پیشین برای فصل ۲۰۰۴ أملاه شده F۲۰۰۴ در این فصل با رانندگی شوماخر و باریچلو سرجمع ۱۸ بار به پیست مسابقه رفت که نتیجه آن ۲ پیروزی برای باربچلو و ۱۳ پیروزی و مقام قهرمانی جهان برای شوماخر بود. این خودرو همچنین سریع ترین زمان طی یک دور پیست های ملبورن، نوربرگرینگ، هانگار ورینگ، مانزا، شانگهای و چند پیست دیگر را نیز به نام خود ثبت کرده و هنوز که هنوز است هیچ مدعی دیگری نتوانسته رکوردهایش را جابجا کند.