چرا خودروهای داخلی سال‌هاست همان شکلی‌اند؟

چندثانیه: وقتی استارت ماشین صفرکیلومتر را می‌زنید و صدای موتوری که پدربزرگتان هم با آن خاطره دارد در فضا می‌پیچد، تازه می‌فهمید که زمان در جاده‌مخصوص کرج متوقف شده است. اینجا تنها چیزی که تغییر کرده، بوی پلاستیک بی‌کیفیت داشبورد است، وگرنه زیر کاپوت همان تکنولوژی بیست‌سی سال پیش نفس می‌کشد. 

بودجه تحقیق و توسعه در غول‌های جاده‌مخصوص به زحمت به «نیم درصد» درآمدشان می‌رسد. این در حالی است که در دنیا، شرکت‌هایی مثل تویوتا و جیلی بین ۵ تا ۹ درصد درآمدشان را صرف تحقیق و توسعه می‌کنند تا مصرف سوخت را یک قطره کم کنند. اینجا اما هنر مهندسان این است که چراغ خودرو را کج کنند و اسمش را بگذارد «محصول جدید»!

مشکل اینجاست که در این بازار انحصاری، نوآوری اصلاً صرف نمی‌کند. وقتی مشتری مجبور است برای یک خودروی قدیمی صف بکشد و پول پیش بدهد، چرا باید هزینه کنند و تکنولوژی را ارتقا دهند؟ 

اینجا تنها چیزی که به‌روز می‌شود، لیست قیمت‌هاست. موتورها همان تکنولوژی‌های پرمصرف و کم‌بازده‌اند که باعث شده‌اند سن فرسودگی ناوگان عملاً بی‌معنی شود ، پلتفرم‌ها متعلق به دوران پارینه‌سنگی، و ایمنی هم که... بماند.

خودروی ملی ما شاید در «قیمت» تنه به تنه‌یِ برندهای لوکس دنیا بزند، اما در «کیفیت» هنوز در همان دهه‌های گذشته درجا می‌زند.