پیشنهاد روزنامه اصولگرا به ایران اینترنشنال

روزنامه فرهیختگان نوشت: ۲۳ دی ماه، یعنی ۵ روز پس از فجایع تلخ ۱۸ دی ماه در ایران، اینترنشنال تعداد کشته‌های این وقایع را ۱۲ هزار نفر اعلام کرد. هزار نفر را اگر قرار بود اینترنشنال فقط یک خط در موردشان بشنود و چنانچه ادعا دارد، «راستی‌آزمایی حرفه‌ای» کند و به «ارزیابی دقیق‌تر» برسد، بیشتر از این باید طول می‌کشید. حدود ۱۰ روز بعد، اینترنشنال این عدد را ناگاه سه برابر کرد و عدد ۳۶ هزار کشته را در ۵ بهمن ماه اعلام کرد.

روشن نیست فردا و فرداهای دیگر، اینترنشنال چه عددی را اعلام کند. وقتی قرار است کشته‌ها فقط عدد باشند و از میان چند ده هزار کشته‌ای که ادعا می‌شود، صرفاً عکس و هویت چند ده نفر منتشر شود و چون چند ده نفر هم عدد زیادی است و در ذهن مخاطب «عدد بالا» نقش می‌بندند، ممکن است اینترنشنال در روزها و هفته‌های آینده، این اعداد را به جای سه برابر، ۱۰ برابر کند. وقتی قرار نیست مستندی برای ادعای عددی خود ارائه کند و وقتی جایی برای راستی‌آزمایی این آمارها وجود ندارد، چرا اعداد مدام با شیب صعودی تند بالاتر و بالاتر اعلام نشود؟ 

اعداد از پیش آماده شده

هدف اصلی این اعداد، اعلام میزان جنایت رخ داده بر مردم ایران نیست- گرچه در پوشش چنین انگیزه‌ای اعداد اعلام می‌شود- بلکه در واقعیت، هدف فراهم کردن زمینه‌های حمله نظامی به ایران است. هدف آن است که ایران ناامن و مقامات ایران عامل این ناامنی معرفی شوند، لذا اعداد بی‌توجه به هیچ دلیل و استناد و استدلالی چندبرابری بالا می‌برند. 

نکته‌ای که باید در این زمینه توجه شود این است که اعلام اعداد از سوی اینترنشنال، گرچه یک اقدام پسینی نسبت به وقایع ۱۸ دی ماه است و گرچه تعداد کشته‌ها طبعاً باید پس از وقوع آن اعلام شود، اما در مورد آمار کشته‌های وقایع دی ماه در اینترنشنال یا از زبان رضا پهلوی که این عدد را ۵۰ هزار تا می‌داند، این اعداد در واقع از قبل آماده شده‌اند تا در طول زمان – به بهانه اینکه آمار تدریجاً به دستمان می‌رسد- و به تناسب پیشرفت پروژه کف خیابان و پروژه‌های سیاسی پیوست به آن، بیان شوند. 

در واقع از قبل تعیین شده که در روز پنجم عدد فلان از سوی فلان منبع و در روز دهم عدد دیگر از سوی منبعی دیگر بیان شود و سایر رسانه‌ها و منابع غربی هم با پوشش گسترده آن، مهر تأیید بزنند. اعلام این اعداد در واقع بخشی از پیوست رسانه‌ای عملیات گسترده کشته‌گیری و کشته‌سازی و جنایات هسته‌های تروریستی است. هم از این روست که برای عدد گفتن نیازی به استدلال و راستی‌آزمایی ندارند. 

پیش از شدت گرفتن خشونت‌ها در تجمعات دی ماه، اکانت موساد در توییتر با یک جمع و تقسیم حساب کرده بود که تا ۸۰۰ هزار کشته هم برای ایرانیان جا دارد! 

آدم‌ها عدد نیستند

در دنیای واقعیت و خارج از نقشه‌ای که موساد و سیا برای ایران و برای اعداد کشته‌ها کشیده‌اند، آدم‌ها عدد نیستند. آن‌ها هویت دارند، خانواده و دوست و همکار و همکلاسی و همسایه دارند و نبودشان جمعی زیاد را مطلع کرده و حتی تحت تأثیر قرار می‌دهد و آن‌ها هم دیگران را مطلع می‌کنند. لذا فقدان ۳۶ هزار نفر، باید چند میلیون نفر را درگیر خود کرده و شبکه‌ای میلیونی از انسان‌ها را تحت تأثیر قرار دهد. لذا درنهایت امکان مخفی‌کاری در مورد فقدان تعداد بالای انسان وجود ندارد. یک نفر و ده نفر و حتی صد نفر را شاید بشود پنهان کرد، اما ۳۶ هزار نفر چگونه می‌توانند در یک کشور گم شوند؟ خانواده‌ها و دوستان آن‌ها کجا هستند؟ کجا دفن شده‌اند؟ و... آیا می‌توان ادعا کرد که این پنهان‌سازی در سطح جامعه هم رخ داده و دولت و مردم با هم تصمیم گرفته‌اند در مورد گم شدن چند ده هزار نفر آدم صحبتی نکنند؟! در غیر این صورت، دولت چگونه می‌تواند مرگ چند ده هزار نفر را پنهان کند، اگر جامعه نخواهد آن‌ها را پنهان کند؟ آیا ۳۶ هزار خانواده، ۳۶ هزار شبکه رفاقت حقیقی و مجازی، ۳۶ هزار حلقه همکاری و... همه با هم تصمیم گرفته‌اند در مورد فقدان عزیزشان سکوت کنند؟ 

مرگ ۵۰ هزار نفر آدم در یک شهر، باید حداقل ۵۰ هزار نشانه بروز دهد و هر قدر سرکوب رخ دهد، این حجم انسان و این حجم نمود و بروز را نمی‌توان پنهان کرد و حتماً از جایی بیرون می‌زند. 

اینترنشنال کدملی کشته‌ها را منتشر کند

آدم‌ها خارج از بیانیه‌های کذایی اینترنشنال عدد نیستند و هویت دارند و با داستان‌سرایی در مورد زندگی و بیوگرافی چند ده نفر آدم و با دانشجو نامیدن منافقین، جوان ناکام دانستن اراذل و اوباش و شهروند عادی خطاب کردن تروریست‌های مسلح موساد، نمی‌توان درستی عددی چند هزار برابری را توجیه کرد. گرچه همان تعدادی هم که هویت تحریف شده‌شان در اینترنشنال منتشر شده، بعضاً روشن شده زنده بودند یا تروریست بودند یا توسط تروریست‌ها کشته شده‌اند! 

هر ایرانی شناسنامه و کارت ملی دارد و با یک کدملی شناخته می‌شود. اینترنشنال و سایر رسانه‌های غربی تبلیغ می‌کنند که تعامل خوبی با خانواده‌های کشته شدگان دارند و اگر اینترنت قطع نباشد، این مثلاً رسانه‌ها می‌توانند اطلاعات کافی از این کشته‌ها منتشر کنند. طبعاً اکنون که مشکل قطعی نت نیست، اینترنشنال می‌تواند کدملی کشته‌ها را از طریق خانواده‌ها به دست بیاورد، همان طور که اصل زنده و مرده بودن افراد را به دست آورده است. لذا انتظار گزافی نیست که از اینترنشنال خواسته شود نه ۳۶ هزار کد ملی، بلکه فی‌الحال ۱۲ هزار کدملی کشته شدگانی را که ادعا کرده، منتشر کند. 

مردم ایران عدد نیستند که آمار کشته شدنشان به مزایده و مسابقه‌ای بین اینترنشنال و گاردین و رضا پهلوی و صدای آمریکا و بی‌بی‌سی تبدیل شود. عدد را با کد ملی و نه اسامی تحریف شده، منتشر کنند تا بشود راستی‌آزمایی کرد و بشود بفهمیم در مورد چه کسانی صحبت می‌کنند. 

 ترامپ عدد ۸۰۰ را از کجا آورده بود؟ 

در روزهای پس از ۱۸ دی ماه، ترامپ که مدعی بود برای حمله به ایران به منظور مقابله با آنچه کشتار و سرکوب ایرانیان توسط جمهوری اسلامی می‌نامد، آماده است؛ ناگاه اعلام کرد که ایران گفته از اعدام ۸۰۰ نفر از دستگیرشدگان تجمعات که قرار بوده اعدام کند، چشم‌پوشی کرده و لذا دیگر به ایران حمله نمی‌کند. این ادعای ترامپ البته همچون بسیاری دیگر از ادعاهای او تکذیب شد، اما مهم بود که این عدد از کجا آمده بود؟ روال دادگاهی و مجازات در ایران متأسفانه اغلب طولانی و زمان‌بر است و هر قدر هم کوتاه باشد، بیش از چند روز طول می‌کشد! چه رسد که با این سرعت به اعدام هم رسیده باشد! 

شاید بیراه نباشد که بگوییم ترامپ از عدد تروریست‌های مسلح و جاسوسانی که به ایران فرستاده بودند، مطلع بود و مانور رسانه‌ای‌اش را روی همان عدد پیاده کرد. وقتی قرار است بازی با اعداد، بخشی از یک پروژه سیاسی باشد، آدم‌ها هم عدد می‌شوند و هر عددی هم ممکن است اعلام شود و با سیر صعودی شدید، مدام هم چندبرابر شود!