جنگنده «اف ۱۸» به پایان راه رسید؟

خبرآنلاین: سوپر هورنت بیش از دو دهه نماد تداوم و انعطاف‌پذیری در هوانوردی نظامی آمریکا بود؛ جنگنده‌ای که نه با تبلیغات، بلکه با کارایی مداومش شناخته می‌شد. حالا اما نشانه‌ها واضح‌اند؛ زنجیره تولید در حال جمع شدن است و تمرکز صنعت دفاعی آمریکا به‌ تدریج به نسل‌های آینده منتقل می‌شود. اعلام نورثروپ گرومن درباره تکمیل آخرین قطعات ساختاری، عملا مهر تاییدی بر سرنوشت این پروژه قدیمی اما موفق است.

پایان رسمی خط تولید

نورثروپ گرومن اعلام کرده که آخرین مجموعه قطعات سازه‌ای سوپر هورنت در سال ۲۰۲۵ تکمیل می‌شود؛ خبری که معنایی جز پایان عملی تولید ندارد. بوئینگ پیش‌تر و در سال ۲۰۲۳ گفته بود که به دلیل ناکامی در جذب مشتریان خارجی، خط تولید را تا اواخر ۲۰۲۵ متوقف خواهد کرد.

با این حال، سفارش ۱۷ فروندی نیروی دریایی آمریکا از نسخه «بلاک ۳» به ارزش ۱٫۳ میلیارد دلار، به این پروژه یک نفس دوباره داد. این قرارداد باعث شد تا عمر خط تولید کمی طولانی‌تر شود، اما حالا با تحویل آخرین سفارش‌ها، انتظار می‌رود که پرونده سوپر هورنت در سال ۲۰۲۷ برای همیشه بسته شود.

ادامه حیات بدون تولید

پایان تولید به معنای بازنشستگی فوری نیست. بوئینگ همچنان برنامه‌ای جدی برای نگه‌داشتن سوپر هورنت‌ها در خط مقدم دارد. در قالب برنامه SLM، با قراردادی ۹۳۰ میلیون دلاری، عمر خدمت ۶۰ فروند از این جنگنده‌ها از ۶۰۰۰ ساعت به ۱۰ هزار ساعت پرواز افزایش می‌یابد؛ اقدامی که حضور آن‌ها را برای سال‌ها تضمین می‌کند. از سوی دیگر، قرار است تمام سوپر هورنت‌های قدیمی نیروی دریایی به استاندارد «بلاک ۳» ارتقا پیدا کنند تا از نظر اویونیک، بقاپذیری و شبکه‌محوری هم‌سطح نیازهای امروز باقی بمانند.

چرخش بوئینگ به پروژه‌های آینده

با کمرنگ شدن نقش سوپر هورنت، بوئینگ به‌تدریج نیروی انسانی و ظرفیت تولید خود در مرکز سنت لوئیس را به سمت پروژه‌های دیگر هدایت می‌کند. تمرکز اصلی حالا روی جنگنده F-۱۵EX Eagle II برای نیروی هوایی، جت آموزشی T-۷A Red Hawk، پهپاد سوخت‌رسان MQ-۲۵ و مهم‌تر از همه پروژه نسل ششم F/A-XX است؛ جنگنده‌ای که قرار است جایگزین مستقیم سوپر هورنت‌های سالخورده شود و آینده ناوهای هواپیمابر را شکل دهد.

نقطه عطفی که همه‌ چیز را تغییر داد

شکست در بازارهای بین‌المللی موضوع تازه‌ای نبود. کانادا، فنلاند، آلمان و لهستان همگی رقبایی مانند F-۳۵ یا رافال را ترجیح دادند. اما تصمیم هند ضربه‌ای تعیین‌کننده بود.

بوئینگ روی دهلی نو حساب ویژه‌ای باز کرده و حتی وعده داده بود در صورت انتخاب سوپر هورنت، خط تولید را تا ۲۰۲۷ فعال نگه دارد و انتقال فناوری گسترده‌ای انجام دهد. آزمایش‌های موفق روی سکوهای پرش ناوهای هندی هم امیدها را زنده کرده بود. با این حال، انتخاب نهایی هند به نفع رافال-M فرانسه رقم خورد؛ تصمیمی که عملا آخرین شانس بزرگ صادراتی سوپر هورنت را از بین برد.

کارنامه‌ای که در میدان نوشته شد

سوپر هورنت در دهه ۹۰ میلادی برای پر کردن خلأ بازنشستگی A-۶ اینترودر و F-۱۴ تامکت متولد شد و خیلی زود جای خود را باز کرد. این جنگنده به‌واسطه تطبیق‌پذیری بالا، از برتری هوایی و شناسایی گرفته تا سوخت‌رسانی هوایی و حملات دقیق شبانه‌روزی، در همه نقش‌ها خوش درخشید. نخستین شکار هوایی آن با ساقط کردن یک سوخو ۲۲ در سوریه ثبت شد و بعدها در عملیات‌های متعددی حضور پررنگ داشت.