صداوسیما دنبال تعطیلی رسانه‌های کاربرمحور است

حتما شنیده‌اید که چندی پیش و در پی شکایت سازمان صداوسیما از  یک پلتفرم داخلی دادگاه مدیرعامل این پلتفرم را محکوم به پرداخت ۳.۶ هزار میلیارد تومان کرد. در ادامه یادداشت تازه اعتماد را در این باره می‌خوانید: 

صداوسیما مدعی است که 16 هزار قسمت از آثار این سازمان طی 10 سال (1392 تا 1402) در این  پلتفرم منتشر شده و آپارات نیز می‌گوید که این برنامه‌ها، از سوی کاربران در این پلتفرم بارگزاری شده‌اند و با توجه به کاربرمحور بودن این رسانه، نباید خرده‌ای به آن گرفت.

امروز هر کسی بخواهد می‌تواند در پلتفرم‌های داخلی اکانتی بسازد و ویدیویی را آپلود کند. حالا آن ویدیو بریده‌ای از یک برنامه تلویزیونی باشد، یا هر چیز دیگر. (فقط باید تابع قوانین بوده و مورد ممیزی نداشته باشد!)  اما سوال اینجاست که آیا چنین شکایت‌ها و در پی آن چنین حکم‌هایی، چه بلایی بر سر رسانه‌های کاربرمحور در ایران خواهند آورد؟

اساسا مشارکت کاربران در سایت‌ها و پلتفرم‌های داخلی، یکی از عوامل توفیق این درگاه‌هاست. سال‌هاست که در جلساتی که برای تاسیس یک سایت یا رسانه برگزار می‌شوند، بر این امر تاکید می‌شود که باید کاری کرد تا مشارکت مخاطب در این سایت‌ها بالا باشد و از طریق حضور فعال کاربران به پویایی هرچه بیشتر رسانه موردنظر دامن زد. در شرایطی که اینترنت در ایران زیر سایه فیلترینگ قرار دارد، آیا بسته شدن درهای پلتفرم‌های داخلی به روی کاربران  و محدودیت آنها، تلاشی در جهت سوق دادن آنها به سمت پلتفرم‌های خارجی نیست؟

در همین شرایط، با تکیه بر ماجرای مذکور، یک بار از خودمان بپرسیم اگر مخاطب امکان ارسال آزادانه ویدیو در جایی مثل آپارات را نداشته باشد، چه خواهد کرد؟ پاسخ ساده است؛ از نمونه مشابه خارجی استفاده خواهد کرد؛ پس سلام بر پلتفرم‌های خارجی!

به همین سادگی یک پلتفرم داخلی مخاطبش را از دست خواهد داد و از نمونه خارجی که تبعا گیر و گرفت‌های اداری ما را ندارد بهره خواهد برد. مگر نه اینکه در نمونه‌های مشابه دیگر این اتفاق رخ داده است؟ چندین و چند شبکه اجتماعی  ویژه کتابخوان‌ها  با بودجه‌های کلان در این کشور به راه افتاده اما هنوز مخاطبان گودریدز را ترجیح می‌دهند.

آیا یکی از مهم‌ترین دلایل این قضیه، نمی‌تواند همین قوانین دست و پا گیر باشد؟ حالا که مردم به واسطه فیلترینگ  و شرایط خاص کشور، دارند به استفاده از بله و روبیکا عادت می‌کنند، چرا  نمی‌گذاریم  پلتفرم‌های داخلی جای خود را بیش از پیش در میان مردم باز کنند؟ آیا رفتارهای این‌چنینی را نباید تلاشی در راستای پایان دادن به پلتفرم‌های کاربرمحور در ایران دانست؟