خودرویی که هم ماشین بود، هم تانک

عصر ایران: در سال ۱۹۲۶، شرکت خودروسازی ولزلی با همکاری شرکت صنایع دفاعی ویکرز خودرویی آزمایشی توسعه داد که به «Wheel Cum Track» شهرت یافت؛ وسیله ای که تلاش می کرد مزایای خودروهای چرخ دار و خودروهای شنی دار را در یک پلتفرم واحد ترکیب کند.

پایه این پروژه یک خودروی معمولی ولزلی بود که ویکرز سامانه شنی تاشونده ای را به آن افزود. خودرو در شرایط عادی روی چهار چرخ حرکت می کرد، اما هر زمان که مسیر گل آلود، ناهموار یا خارج از جاده می شد، راننده می توانست شنی ها را پایین آورده و از آن ها برای ادامه حرکت استفاده کند.

این طرح با هدف ساخت یک خودروی فرماندهی همه جا رو برای ارتش بریتانیا ارائه شد؛ خودرویی که بتواند بدون نیاز به تغییر وسیله نقلیه، هم روی جاده های آسفالته و هم در میدان های عملیاتی حرکت کند.

در سال 1926، شرکت خودروسازی ولزلی با همکاری شرکت صنایع دفاعی ویکرز خودرویی آزمایشی توسعه داد که به «Wheel Cum Track» شهرت یافت؛ وسیله ای که تلاش می کرد مزایای خودروهای چرخ دار و خودروهای شنی دار را در یک پلتفرم واحد ترکیب کند.

البته عملکرد آن چندان چشمگیر نبود. نسخه زرهی خودرو روی شنی ها حداکثر به سرعت حدود 24 کیلومتر بر ساعت می رسید، در حالی که روی چرخ ها می توانست با سرعت 40 کیلومتر بر ساعت حرکت کند. این اختلاف سرعت اندک در برابر پیچیدگی زیاد سامانه انتقال قدرت و مکانیزم شنی، مزیت قابل توجهی ایجاد نمی کرد.

بیشتر تصاویر باقی مانده از این خودرو که در آرشیو موزه جنگ امپراتوری بریتانیا نگهداری می شوند، نسخه زرهی آن را نشان می دهند. در مقابل، تصاویر نسخه روباز یا کابریولت این خودرو بسیار کمیاب هستند.

در نهایت، فناوری «چرخ و شنی» نتوانست جایگاهی در صنعت خودرو یا تجهیزات نظامی پیدا کند. با پیشرفت خودروهای نیمه شنی و همچنین تانک های سبک تر و سریع تر، این ایده به سرعت کنار گذاشته شد. با این حال، ولزلی-ویکرز امروز به عنوان یکی از خلاقانه ترین و در عین حال عجیب ترین آزمایش های مهندسی دوران بین دو جنگ جهانی شناخته می شود.