راز تیراندازی مرگبار در امین حضور تهران

هفت صبح: چهار سال و نیم قبل، مردی مسلح در دو حمله جداگانه به سراغ دو شریک تجاری رفت. نخستین قربانی جوانی به نام کامران بود که با شلیک گلوله به کما رفت، اما از مرگ نجات پیدا کرد. چند روز بعد، شریک او به نام سامان هدف گلوله قرار گرفت و جان باخت. 

پس از به هوش آمدن کامران، کارآگاهان درباره انگیزه احتمالی تیراندازی از او تحقیق کردند. او گفت: «من و سامان در یک مغازه واقع در امین حضور تهران با هم شریک بودیم و کار می‌کردیم. سامان مدتی قبل به من گفته بود با مردی افغانستانی دچار مشکل شده و آن مرد تهدید به قتلش کرده است. شریکم می‌گفت مراقب خودت باش، او راحت آدم می‌کشد. بعد هم به ما تیراندازی شد.»

بررسی‌های ابتدایی

کارآگاهان با بررسی دوربین‌های مداربسته تصویری از مرد مسلح به دست آوردند. تحقیقات جنایی حکایت از آن شد که مرد افغان که با مقتول اختلاف حساب داشته چند نفر را برای قتل اجیر کرده بود اما خودش از مهلکه گریخته متواری شد. تحقیقات طولانی در نهایت به دستگیری مرد افغان به نام نادر و مرد دیگری به نام بهرام منجر شد. تحقیقات نشان داد بهرام، نادر را به محل حادثه رسانده است. نادر اتهام شلیک را نپذیرفت و مدعی شد فردی به نام یوسف عامل قتل بوده است.

بهرام نیز گفت شلیک را ندیده، اما قبول کرد نادر را به محلی که پلیس اعلام کرده بود رسانده است. در ادامه تحقیقات، یوسف شناسایی شد. مشخص شد او به اتهام دیگری در زندانی در کرج به سر می‌برد. پس از انتقال به اداره آگاهی، یوسف ابتدا قتل را انکار کرد و گفت از ماجرا اطلاعی ندارد. او در ادامه اتهام را پذیرفت و مدعی شد در ازای دریافت پول دست به قتل زده است.

در نهایت برای نادر به اتهام مباشرت در قتل و شروع به قتل، برای بهرام به اتهام معاونت در قتل و شروع به قتل و برای یوسف به اتهام حمل سلاح کیفرخواست صادر شد. پرونده برای رسیدگی به دادگاه کیفری یک استان تهران فرستاده شد.

در جلسه محاکمه، وکیل اولیای دم درخواست قصاص کرد. او گفت از نظر خانواده مقتول، نادر عامل اصلی قتل است و اعترافات یوسف که وکیل نادر به آن استناد کرده، اعتباری ندارد.

اظهارات یک قربانی

سپس کامران در جایگاه قرار گرفت و جزئیات روز تیراندازی را شرح داد. او گفت: «از محل کارم سوار پژو ۲۰۶ خودم شدم و حرکت کردم. من ۲۰۶ داشتم و سامان ۲۰۷. ماشین هر دوی ما سیاه بود. سامان چند دقیقه زودتر از من حرکت کرده بود و من ماشینم را در محل پارک او پارک کردم. بعد از انجام کارم که راه افتادم، متوجه شدم انگار کسی پشت سرم است. حتی یک کوچه را خلاف رفتم، اما همان پراید همچنان دنبالم می‌آمد.

وقتی وارد کوچه خانه‌ام شدم، دیدم کوچه بن‌بست است. خودرویی که تعقیبم می‌کرد، دنده‌عقب رفت و از کوچه خارج شد. یک نفر که همان نادر بود، از ماشین پیاده شد. فکر کردم خفت‌گیر است. زنگ خانه را زدم تا وارد شوم که به من شلیک کرد. ابتدا متوجه نشدم گلوله خورده‌ام. دنبالش دویدم و به مردم گفتم پلاک ماشین را بردارند، چون فکر می‌کردم دزد است. همان‌جا احساس کردم بدنم خیس شده و دیدم گلوله خورده‌ام. بعد هم بیهوش شدم.»

دفاعیات متهم

کامران در ادامه نادر را عامل تیراندازی به خودش معرفی کرد. او گفت: «من او را دیدم و اعترافات دیگر متهمان را قبول ندارم. آنها ماشین من و سامان را اشتباه گرفته بودند. برای همین اول به من شلیک کردند و بعد که متوجه اشتباهشان شدند، به سامان شلیک کردند.»

نادر در دفاع از خود اتهام را رد کرد و گفت: «من این کار را نکردم.»

قاضی از او پرسید اگر در محل نبوده، چرا تصویرش در دوربین‌های مداربسته ثبت شده است. نادر پاسخ داد: «این فرد جثه‌اش شبیه من است. یوسف هم جثه‌اش شبیه من است. برای همین ما را اشتباه گرفته‌اند.»

قاضی درباره حضور تلفن همراه او در محدوده حادثه سؤال کرد. نادر گفت: «زمان قتل در افغانستان بودم، چون پسرعمویم به قتل رسیده بود و برای مراسم به آنجا رفته بودم. بعد به ایران برگشتم. به آن منطقه هم رفته بودم تا پول افغانی بگیرم و کار دیگری نداشتم.»

بهرام، متهم ردیف دوم، نیز در دفاعیاتش گفت: «من فقط نادر را به آنجا بردم. نمی‌دانم چرا رفت و چه کار کرد، اما گفته بود برای گرفتن افغانی می‌رود.»

در ادامه یوسف در جایگاه قرار گرفت و اعتراف قبلی خود را پس گرفت. او گفت: «اعتراف من به قتل زیر فشار بود. من به جرم دیگری در زندان بودم که مرا به آگاهی بردند و بازجویی کردند. هرچه گفتند، من هم اعتراف کردم. من اصلاً این اشخاصی را که شاکی هستند نمی‌شناسم.»

با پایان دفاعیات متهمان، قضات دادگاه برای صدور رأی وارد شور شدند.