امضای دردسرسازی که سردار ایرانی را گروگان گرفت

برترین‌ها: در هفته‌ها و ماه‌های اخیر یکی از بحث‌های اصلی درباره لیست تیم ملی ایران برای شرکت در جام ملت‌های آسیا، حضور یا عدم حضور سردار آزمون بود.  مهاجم تیم ملی تابستان به رم منتقل شد و از همان زمان چنین بحث‌هایی را در رسانه‌ها دیدیم. یکشنبه اما امیر قلعه‌نویی لیست تیم ملی برای حضور در جام ملت‌های آسیا را اعلام کرد که نام سردار آزمون نیز مشاهده شد. البته با این توضیح که اگر مکاتبه با باشگاه رم به سرانجام برسد، سردار می‌تواند تیم ملی را در این تورنمنت همراهی کند و در غیر اینصورت نه. انتقادها خیلی زود آغاز شد و البته سایت گل هم خبری با این مضمون منتشر کرد که در قرارداد آزمون با رم بندی گنجانده شده که به او اجازه حضور در جام ملت‌های آسیا را نمی‌دهد. همین یک خبر باعث شد تا رسانه‌ها مثل آوار روی سر آزمون خراب شوند و او را به باد انتقاد بگیرند. انتقادهایی از مهاجم رم که همیشه نشان داده علاقه ویژه‌ای به حضور در ترکیب تیم ملی دارد. در مورد این مسأله چند نکته مهم وجود دارد. اول اینکه باشگاه‌ها اختیار بازیکن را دارند تا از او در ترکیب خود- در تمام طول فصل و بجز روزهای فیفا- استفاده کنند. چون مسابقات جام ملت‌های آسیا هنوز به طور کامل وارد تقویم فیفا نشده، این امکان به طور کامل در اختیار تیم‌های ملی قرار نمی‌گیرد تا بازیکنان را تحت هر شرایطی در خدمت بگیرند.

رسول بهروش در یادداشتی نوشت: سردار آزمون -از ستاره‌های تراز این نسل- موقع عقد قرارداد با رم به باشگاه اختیار داده مانع از حضورش در جام ملت‌های آسیا شود. همان زمان رسانه‌های ایتالیایی این موضوع را افشا کردند، اما مدیران ما که صبح به صبح «قرص دروغ» بالا می‌اندازند و از خانه می‌زنند بیرون، اطلاعیه دادند و داستان را تکذیب کردند. حالا اما در آستانه جام ملت‌ها، جایی برای حاشا نیست؛ در نتیجه آقایان به دست و پای رمی‌ها افتاده‌اند، بلکه مرحمت کنند و مهاجم نیمکت‌نشین‌شان را در اختیار تیم ملی کشورش قرار بدهند!

بی‌مهری سردار نسبت به تیم ملی، خیلی‌ها را یاد علی دایی انداخت؛ اسطوره فوتبال ایران که هر بار هرتابرلین و بایرن‌مونیخ را رها می‌کرد و با عشق و عطش برای بازی در پیراهن کشورش به ایران می‌آمد. شاید اگر او هم می‌توانست قید تیم ملی را بزند و جا پایش را در باشگاه سفت‌تر کند، در اروپا به غنایم بیشتری دست می‌یافت، اما جنس دایی چیز دیگری بود. امروز هم اگر می‌خواهید یقه سردار را بگیرید –که حقش است- بد نیست عاقبت شهریار را مرور کنید؛ مرد وطن‌دوستی که چون چهار کلمه خلاف میل آقایان حرف زد، از همه چیز منع و محرومش کرده‌اند و در کمال عجز و ناتوانی، حتی رو به سانسور اسمش آورده‌اند. همین چند هفته پیش کارشناس تلویزیون دولتی روی آنتن گفته بود: «علی دایی بمیرد، فراموش می‌شود.» با این گفتمان حقیر و پرعقده، چرا انتظار تکرار فداکاری‌های او را دارید؟

در نهایت داستان امیر قلعه‌نویی هم جالب است؛ مردی که احمد نوراللهی را به خاطر اعتراض به سکونشینی در بازی با هنگ‌کنگ خط زد، اما امروز در حال خواهش و تمنا برای در اختیار گرفتن بازیکنی است که خودش امضا داده به تیم ملی نرود! این همان سرداری است که در اردوی فروردین هم دست رد به سینه امیر زد و والیبال تفریحی در گنبد را به حضور در مسابقات تیم ملی ترجیح داد. آیا همه خشم و نمایش اقتدارتان فقط سهم خطاکار بی‌سر و زبانی مثل نوراللهی است یا جرات دارید به همان راحتی قید آزمون را هم بزنید؟

بنابراین بهتر است قضاوت را بگذاریم برای زمانی که اصل ماجرا مشخص شود و به یک خبر معمولی تا این حد واکنش نشان ندهیم.