امیر قلعه‌نویی حاضر به استعفا نشد

برترین‌ها: امیر قلعه‌نویی، سرمربی تیم ملی، پس از حذف ایران از جام جهانی ۲۰۲۶، در بیانیه‌ای که امروز برای دفاع از عملکرد خود منتشر کرد، حاضر به استعفا نشد. این در حالی است که بسیاری از سرمربیان حذف‌شده این دوره از رقابت‌ها، از سمت خود استعفا دادند.

سرمربی تیم ملی فوتبال ایران پس از حذف این تیم از رقابت های جام جهانی ۲۰۲۶ اولین واکنش رسمی مجازی خود را نشان داد.

 امیر قلعه نویی پس از حذف تیم ملی فوتبال ایران از مرحله گروهی جام جهانی ۲۰۲۶ با ۳ تساوی متوالی واکنش اینستاگرامی نشان داد.

سرمربی تیم ملی فوتبال در بخشی از نوشته خود عنوان کرد: «کاش قدرتی داشتم که بعد از گل شجاع، زمان را همان‌جا متوقف کنم؛ تا شادی آن لحظه برای همیشه روی صورت مردم ایران بماند.

کاش می‌توانستم چند سانتی‌متر آفساید را پاک کنم، یا توپ‌هایی که به تیر خوردند را به گل تبدیل کنم. کاش این جام جهانی، یک صعود به مردم ایران بدهکار نمی‌شد.

باور کنید این تیم شایسته صعود بود، همان‌طور که دنیا ما را باور کرد.

آن لحظه که در اوج جنگ بچه‌ها را به اردو دعوت کردم، با خودم گفتم شاید خیلی‌ها به‌خاطر تنها گذاشتن خانواده، خطرات جنگ، سختی و دشواری‌های راه نیایند. اما با همه آمدند، با عشق تمام به وطن؛ اکثراً نزدیک به ۴۰ ساعت زمینی در راه بودند. اما هیچ‌کس جا نزد. هیچ‌کس نگفت نمی‌توانم.

هر کدام‌شان با دل‌نگرانی عزیزانشان تمرین کردند. خیلی‌ها شب‌ها با صدای اخبار خوابیدند و صبح با نگرانی از حال خانواده‌هایشان از خواب بیدار شدند، اما وقتی پای کار می‌رسید، تنها چیزی که دیده می‌شد غیرت، تعهد و عشق به پیراهن ایران بود. آن‌ها یاد گرفتند دردهای شخصی‌شان را پشت درِ زمین تمرین بگذارند و فقط برای مردم کشورشان بجنگند، همان‌طور که بی‌ریا و بی‌تکلف پا به پای مردم، پرچم سه‌رنگ مقدس ایران را وسط میدان و خانه دشمن به اهتزاز درآوردند.

و حیف... حیف که شرایط هم با ما یار نبود. جنگ، تعطیلی لیگ، از بین رفتن بازی‌های دوستانه، مشکلات ویزا و دردسرهای فراوانی که میزبان بیشتر از همه برای ما تدارک دیده بود، همه دست به دست هم داد تا در آغاز جام آن تیمی نباشیم که برای ساختنش ماه‌ها تلاش کرده بودیم. این‌ها بهانه نیست؛ فقط دلم می‌خواست مردم ایران بدانند این تیم از چه مسیری به جام جهانی رسید.

هیچ‌کس از بیرون، خستگی این راه را ندید. کسی اشک‌هایی را که بعد از تمرین‌ها ریخته شد، ندید. کسی شب‌هایی را که بازیکنان با وجود خستگی باز هم برای بهتر شدن تلاش کردند، ندید.

نتیجه اما تنها چیزی است که روی تابلو می‌ماند؛ در حالی که پشت هر نتیجه ماه‌ها رنج، امید، از خودگذشتگی و جنگیدن نهفته است.

امروز نمی‌دانم بیشتر شرمنده مردم ایران باشم یا شرمنده بچه‌های تیم ملی. چه فرقی می‌کند؛ این بچه‌ها هم فرزندان همین مردم هستند. آن‌ها با تمام وجود جنگیدند و من باور دارم بیشتر از این حق‌شان بود.»