آن شب در سال ۱۳۸۱ در اوج بی‌خبری و خوشی بودیم
کاربران از خلال یک ویدیوی قدیمی از اهالی سینما به نتایجی رسیده‌اند که در نوع خودش شگفت‌انگیز است.
برترین‌ها: کاربران از خلال یک ویدیوی قدیمی از اهالی سینما به نتایجی رسیده‌اند که در نوع خودش شگفت‌انگیز است. شاید حتی دوران محبوبیت نوستالژی هم رو به پایان است و حالا واقع‌بینی محض جای هر چیز دیگری را گرفته است، به غیر از کامنت‌هایی که در ستایش زیبایی و سادگی و نچرال بودن چهره‌های این دورهمی است، باقی موارد درباره این است که «امید بیهوده» چگونه می‌تواند باعث تمدید چیزی شود که رستگاری در آن نیست، از این جنبه این ویدیو و نظرات مردم قابل اعتنا و تحلیل‌پذیر است. باید خوشحال باشیم؟ بله قطعا. بخش‌های قابل توجهی از مردم دیگر فریفته نوستالژی نمی‌شوند، این که مرهان مدیری و امین حیایی در این ویدیو جوان بوده‌اند دقیق چه برتری‌ای ایجاد می‌کند، این روند طبیعی زندگی است، این که آدم‌ها بیشتر می‌خندیدند، لزوما و به طور مستقیم یک مزیت نیست، خیلی‌ها در سال‌های دهه 60 راضی بودند در حد نهایت، اما آیا شرایط دهه 60 واقعا یاده‌آل بوده؟ گسترش شبکه‌های اجتماعی و تقویت ارتباطات موجب چیزهایی در زیر پوست شهر شده که اتفاقا قسمت خوب ماجراست. وگرنه که پیری و مرگ و زوال همیشه بوده و هست و خواهد بود. این که زیر کدام قید بخندیم؟ وصالا منظور مرادمان از شادی چه بشد، شاید این چیز واقعی‌تری است.
سال‌های ابری: دوست دوران راهنماییم اینو برام فرستاد و حس خوب و قشنگ و بی دغدغه روزهای دهه هشتاد برام زنده شد دلم از همه بیشتر واسه امین حیایی کراش اون روزام(سریال روزگار جوانی) تنگ شد.
فابی از نیچه نقل قول کرده: «امید در حقیقت بدترینِ شرور است، چرا که رنجِ آدمیان را طولانی‌تر می‌کند.»
سرپیکو نوشت: یکی این ویدیو پست کرده بود، بنظرم اومد حجاب ۲۵ سال پیش که هنرپیشه‌ها تو مراسم ها داشتند، به مراتب بهتر از استایل امروزشون تو گذاشتن انواع اقسام کلاه‌های مضحک تو مراسم‌های سال‌های اخیر بهتره.
گلدون: تو این ویدیو فقط یه چیزی جالب توجهه اونم زیباییِ الیزابت امینیه که هیچوقت به اندازه‌ای که باید و شاید بهش پرداخته نشده.
هدیه: همیشه اهنگ و تصویرهای اون دوران من یاد خالم می اندازه که اون موقع سالم و شاد بود و همین شکلی بود یا دختر عمه‌هام که الان یکیشون تو این دنیا نیست و بقیه اشون هم هر کدوم یه گوشه دنیا. خیلی زیبان.
دلی: تازه اون موقع ده سالم بود. چطوری الان شدم ۳۴ مثل برق و باد گذشت. تا بخودم بیام یهویی میشم ۴۵ البته اگه عمری باقی بمونه و اون روزارو ببینم.
بدیع الزمان: اون خانم که کنار رویا نونهالی نشسته نمیدونم اسمش چیه ولی خیلی خوشگل بود من دوستش داشتم چیشد کلا ناپدید شد با آتنه فقیه نصیری و مرجان محتشم چقدر خوشگل بودن هممون پوکیدیم رسماً! (منظور این کاربر الیزابت امینی بود)
گجت: فارغ از اینکه همه جوان و طبیعی و زیبان یه حس شادی و رهایی در این آدما هست که الان نیست. همه ادا اطوار شدن. سلبریتی ها دیگه اصلا شبیه آدمهای عادی نیستن.
توکیو: قشنگ دچار انحطاط فرهنگی شدیم. واقعا چقدر حیف شد از اون همه زیبایی و نچرالی رسیدیم به این پلنگای شل‌مغز که آدم وقتی نگاهشون میکنه حالش بد میشه. یجوری شده که بعضی سلبریتی ها رو‌به سختی میشه شناخت انقدر عمل زیبایی(نازیبایی) کردن.
بهراد: سینما از اوائل دهه ۸۰ دیگه به فنا رفت. ما نسلی بودیم که جوانی را در سال‌های دهه ۷۰ گم کردیم و نابود شدیم. و هر چه زیبایی بود در همان سالها بود البته فقط در سینما و بعد از آن همه پوچ بود و پوچ شد. چه زیبا بودند آن روزها و فیلم‌ها و آدمهای .
مرتضی: اتفاقا الان آرایش کمتر هست منتهی به نظرم تفاوت عمده اون دوران با الان نبود تزریق ژل و لیفت و بوتاکسه. با این کارها دیگه احساس از چهره ها رفته و همه چهره ها یخی و سنگی شدن، چشمها و ابروها منجمد شدن و بی حالتن.
آیدا: وای چه زیبا دهه ی ۸۰ پوستر بازیگرا رو همه میزدن به در و دیوار. خودم ۲ تاعکس حمیدگودرزی رو زده بودم اتاقم خداییش خیلی خوب بود. چقدر عوض شدن اینا البته اون زمان ساده و خوشگل بودن خوشتیپ بودن عمل اینا نکرده بودن، دستکاری نکرده بودن. یادش بخیر اونموقع ۹سالم بود. سال ۸۱.
آزیتا: طفلی کیومرث پور احمد.
و علیرضا: آتنه فقیه نصیری تو لیگ دیگه‌ای زیباست. حیف که گذر زمان اون رو از سینما و تصویر دور کرد. حتی مهران مدیری تو این تصاویر آدم روان‌تری به نظر میرسه. رضا رویگری هم کنار عطاران نشسته. چی بودیم و چی شدیم!
ارسال نظر