عادل، مانه، میثاقی و دی‌ماهی که عجیب گذشت!

برترین‌ها: دوشنبه‌شب، در شبی که عادل فردوسی‌پور ترجیح داده بود برنامه‌اش در «فوتبال ۳۶۰» را روی آنتن نبرد، محمدحسین میثاقی با یقه‌ پنج‌سانتی‌ سبز خود، خندان و آماده، مقابل دوربین شبکه سه نشست تا «فوتبال برتر» را پیش ببرد؛ برنامه‌ای که این روزها بیش از آنکه حامل اتفاقات مهم فوتبالی باشد، تکرار رخدادهایی کم‌رمق و حاشیه‌هایی آشناست. فوتبال ایران در این مقطع، نه ستاره‌ای برای شگفت‌زده‌کردن دارد و نه روایتی تازه برای غافلگیری مخاطب، اما میثاقی همچنان هست؛ پابرجا، مُصِّر و وفادار به صندلی.

برای او، «فوتبال برتر» چیزی فراتر از یک برنامه تلویزیونی است؛ جایگاهی است که باید حفظ شود. میثاقی به‌خوبی می‌داند که بیرون از سازوکار رسمی سازمان صداوسیما، تریبونی ندارد که بتواند در آن نقش‌آفرینی کند. همین آگاهی، او را به مجری‌ای تبدیل کرده که حتی در میان اتفاقات نه‌چندان پربازدید فوتبالی این روزها، حاضر نیست میدان را خالی کند. برنامه او باید روی آنتن برود؛ حتی اگر حرف تازه‌ای برای گفتن نباشد!

مهمانان آن شب نیز چندان کمکی به جان‌گرفتن برنامه نکردند؛ اکبرپور و سیدصالحی، ترکیبی آشنا برای برنامه‌ای کم‌رمق. اصلا خیلی‌ها نمی‌‌دانستند که این هفته فوتبال برتر پخش شده یا نه!  در همان ساعات، عادل وارد سومین هفته‌ای شده بود که «فوتبال ۳۶۰» را تعطیل کرده است.

در آن‌سو، میثاقی روی خط تلفن، با ارکان فدراسیون فوتبال ارتباط می‌گرفت و به‌دنبال یافتن «زیر بغل مار» در بازی استقلال و فولاد هرمزگان بود؛ جایی برای کشف یک خطا، یک اشتباه داوری یا هر حاشیه بی‌اهمیت دیگری. این همان تفاوت بنیادین دو نگاه است؛  یکی به‌دنبال پر کردن آنتن با هر دستاویزی، و دیگری در اندیشه روایتی بیرون از این چرخه تکراری. احتمالا اگر عادل آن شب اصلاً به فوتبال هم فکر کرده باشد، ذهنش درگیر ابعاد فرامتنیِ شب درخشان سادیو مانه در ورزشگاه شهر رباطِ مراکش بوده است.

به همان اندازه که سادیو مانه برای بازگرداندن تیم متمرّد سنگال به زمین مسابقه، انگیزه و منطق داشت، فردوسی‌پور هم برای روی آنتن نبردن «فوتبال ۳۶۰» دلایل خودش را دارد. در این میان، میثاقی شبیه براهیم دیازی‌ست که ناگهان در موقعیت پنالتی دقیقه ۹۹ قرار می‌گیرد؛ فرصتی بادآورده که نمی‌داند چگونه باید آن را تبدیل به گل کند. شاید ضربه را بزند، اما بعید است نامش جایی در حافظه جمعی ماندگار شود.

قرار نیست عادل فردوسی‌پور را هم‌تراز یک قهرمان ملی مثل سادیو مانه بدانیم؛ این قیاس، بیش از حد اغراق‌آمیز است. اما به همان اندازه هم روشن است که میثاقی، آن فردی نیست که بتواند نقش تمام‌کننده را بازی کند. او نه کاریزمای لازم را دارد، نه حرفی که بیرون از چارچوب‌های رسمی خریدار جدی داشته باشد. 

داستان عادل، میثاقی، مانه و حتی دیاز، در نهایت یک چهارضلعی معنادار می‌سازد؛  به هر  حال خیلی چیزها را باید از لابه‌لای سطور سفید خواند.