حماسه یک پدر داغدار، چشم ایران را گریان کرد

برترین‌ها: در یکی دو روز اخیر، ویدئویی از مراسم چهلم یکی از جان‌باختگان وقایع دی‌ماه در شهر رشت دست‌به‌دست می‌شود؛ ویدئویی که نه به‌واسطه کیفیت تصویری‌اش، بلکه به‌دلیل کلماتی که در آن جاری است، مخاطب را میخکوب می‌کند. این تصاویر مربوط به مراسم چهلم مسعود ذات‌پرور، قهرمان رشته پرورش اندام است؛ جوانی که فقدانش، خانواده و دوستانش را در سوگی عمیق فرو برده است.

در میان جمعیت سوگوار، پدری ایستاده که نگاهش را به آسمان دوخته است. میزانسن غریب، پدر مسعود، نه پشت تریبونی رسمی و نه با متنی از پیش نوشته‌شده، بلکه با زبانی برخاسته از دل، خطاب به خدا سخن می‌گوید؛ خطابه‌ای که بسیاری آن را تأثیرگذارتر از سخنرانی برجسته‌ترین استادان دانشگاه و حوزه توصیف کرده‌اند. صدای او نه رنگ خطابه‌های تمرین‌شده را دارد و نه نشانی از تکلف در آن دیده می‌شود. هر واژه، از عمق رنجی برمی‌آید که تنها یک پدر داغدار می‌تواند آن را بفهمد.

او با نگاهی رو به آسمان می‌گوید: «اگر رفیق مایی، رفیق مردانه‌ی ما باش.» عبارتی ساده اما کوبنده؛ جمله‌ای که در همین مدت کوتاه بارها بازنشر شده و هر بار همان لرزش نخستین را در دل مخاطب ایجاد کرده است. «رفیق مردانه» حالا به تعبیری فراتر از یک جمله بدل شده؛ فریادی برای همراهی، برای عدالت، برای پایان دادن به رنجی که از نگاه او  فرساینده جلوه می‌کند.

پدر مسعود از شرایطی سخن می‌گوید که تاب آوردنش را دشوار توصیف می‌کند. او از خدا می‌خواهد این روند را متوقف کند؛ رنجی که به باورش دیگر از طاقت گذشته است. در پایان، صدایش می‌شکند. فریادی که بیشتر به شیون می‌ماند، در فضا می‌پیچد: «خدا بسه دیگه… خسته شدیم، بسه دیگه.» هم‌زمان، جمعیت نیز به گریه می‌افتد؛ اشک‌ها و ناله‌ها در هم می‌آمیزد و صحنه‌ای شکل می‌گیرد که کمتر نیاز به توضیح دارد.

آنچه این ویدئو را متمایز می‌کند، صرفاً سوگ یک خانواده نیست؛ بلکه صداقت عریانی است که در کلمات موج می‌زند. مردی نزدیک به هفتاد سال، که به تعبیر بسیاری فردی عادی از دل جامعه است، با تسلطی کم‌نظیر و بیانی استوار در مراسم چهلم فرزند جوانش سخن می‌گوید. واژه‌ها را درشت و محکم کنار هم می‌چیند و بی‌آن‌که به تکنیک‌های خطابه متوسل شود، پیامش را با نفوذی عمیق به دل‌ها می‌رساند.

شاید همین بی‌واسطگی است که اثرگذارتر از بسیاری آثار هنری و تولیدات ایدئولوگ سال‌های اخیر عمل می‌کند؛ آثاری که قرار بود حامل معنویت باشند اما کمتر توانستند چنین ارتباطی برقرار کنند. این ویدئو یادآور یک حقیقت ساده است: آنچه از دل برمی‌آید، اگرچه بی‌سناریو و بی‌کارگردانی است، اما بر دل می‌نشیند.