اگر با رقیق کردن اورانیوم ۶۰درصد موافقت کرده بودیم، جنگ نمی‌شد

محسن هاشمی رفسنجانی در عصر ایران نوشت: با بازگشت رییس جمهور از سفر نیویورک، امیدها و روزنه‌های که برای حل مشکل محاصره و خطر جنگ سوم با ارائه پیشنهاد ۷ ماده‌ای بوجود آمده بود، تضعیف و با افزایش نرخ ارز شرایط اداره کشور برای قوه مجریه دشوار شده است.

برخی از شخصیت ها مانند آقای خاتمی در بیانیه‌‌ای سفر نیویورک را کاملا  موفق ومثبت ارزیابی کردند وبرخی از چهره های تندرو از  دوطرف این سفر را شکست خورده دانستند، 

اما انصاف این است که این سفر شبیه عملکرد دوسال گذشته قوه مجریه‌دارای نقاط قوت وضعفی است که وضعیت دولت را کماکمان در مرز بینابین موفقیت وشکست نگه داشته است.

در سخنرانی سازمان ملل از مردم انقلابی و حاضر در خیابان تمجید و در مصاحبه با فاکس نیوز بابت وقایع دیماه نیز عذرخواهی شد، 

در واقع پزشکیان تلاش کرد هر دو بخش جامعه را راضی نگه‌داشته شوند اما از آنجا که راهبرد مشخصی برای نتیجه‌گیری نداشت، هیچ یک از بخش های جامعه راضی نیستند و عملا پیشنهاد هفت روزه در چرخه دیپلماسی جهانی هم به نتیجه نرسید.

در تصمیمات گذشته نظیر قیمت بنزین نیز شاهد همین حرکت در مرز راضی نگهداشتن طرفین بودیم و نتیجه آن شد که با بنزین ده هزارتومانی نه مشکل کسری بودجه وکمبود بنزین حل شد ونه با دوبرابر کردن [قیمت آن]از اثرات تورمی قیمت بنزین جلوگیری گردید.

معرفی کابینه، انتصابات، تعامل با مجلس، وضعیت پرونده هسته ای، اصلاحات اقتصادی، فیلترینگ و... همه وهمه تکرار همین شیوه تصمیم گیری قوه مجریه بوده است که به روش وفاقی مشهور شده است.

البته در ابتدای تشکیل دولت، در مقالات ومصاحبه های متعددی گفته شد که :

وفاق می تواند یک راهبرد موفق باشد، بشرط آنکه وفاق روی اهداف صورت گیرد نه روی اشخاص، برای حل مشکلات کشور باشد نه برای راضی نگهداشتن افراد، ناشی از ابتکار عمل باشد نه منفعلانه و از روی اجبار، در تصمیمات سخت رخ دهد نه در اضطرار وبی تصمیمی.

 شرایط امروز کشور که تقریبا از ابتدای دولت چهاردهم شاهد آن هستیم، نظام را در مرحله ای سرنوشت ساز قرار داده است که اگر نتواند تصمیمات سخت وبزرگ بگیرد، ازبی تصمیمی یا تصمیم‌های میانه و بی‌اثر مجبور خواهد شد هزینه ها را بدهد اما منافعی بدست نیاورد

یکی ازموضوعاتی که در همین سفر توسط رییس جمهور مطرح شد مساله رقیق کردن اورانیوم ۶۰ درصد بود. 

شاید اگر این تصمیم در ابتدای همین دولت گرفته می شد، نه دوجنگ رخ می داد، نه اجرای مکانیسم ماشه، نه تشدید تحریم ها، نه محاصره، نه وقایع دیماه و نه این مقدار خسارت به زیرساخت ها.

اما تصور از وفاق آن بود که تصمیمی مورد حمایت همه ویا اکثریت قاطع جامعه ومسولان باشد، در حالیکه اگر چنین توافقی در کشور وجود داشت که اصلا به شرایط فعلی نمی رسیدیم.

خود ایجاد وفاق مهمترین وسخت ترین مرحله کار بود، اینکه به تشخیص قطعی وکارشناسی برسیم که راه حل مشکل کشور چیست وسپس با بیان آن با مردم و نخبگان و گروه های سیاسی واقتصادی واجتماعی ، زمینه اجرایی شدن آن تصمیم را فراهم کند . اگر نمی تواند وفاق را تامین کند، از تصمیم درست وشجاعانه خود عقب نشینی نکند، اما در عمل وفاق ایجاد نشد و کشور در بی تصمیمی وشرایط تعلیق  ماند.

همین امروز هم برای بازگشت به مسیر درست و اصلاح مشکلات کشور بهتر از فرداست، اگر ما قرار است مانند امروز که به تصمیماتی نظیر بازکردن تنگه هرمز و رقیق سازی اورانیوم ۶۰ درصد رضایت دادیم اما این تصمیمات، موجب رفع محاصره، لغو تحریم ها و از بین بردن خطر جنگ نمی شود، فردا به دادن امتیازات بی فایده دیگری راضی شویم که بازهم مشکلی حل نکند.

 بهتر است یکبار برای همیشه با واقع نگری، عقلانیت و آینده اندیشی تصمیماتی بگیریم که به نتیجه برسد که پنجره فرصت برای همیشه باز نمی ماند وتصمیمات بد ممکن است تصمیمات خوبی باشند که در زمان مناسب خود گرفته نشده‌اند.

پایان نوشتار را سخن امیرمومنان قرار می دهیم که فرمودند: فرصتها چون ابر گذرا هستند.