سال‌هایی که غول‌های آینده، متولد شدند!
۵۰۳۱۱۲
۰۶ فروردين ۱۳۹۶ - ۰۴:۰۱
۴۸۱۰ 
داستان هایی از تاریخ فوتبال ایتالیا(5)؛
فوتبال ایتالیا کمی دیرتر از سایر کشورهای همسایه رو به فوتبال مدرن گذاشت. ایتالیایی ها با توجه به این که پایگاه اصلی مذهبی در قاره اروپا بودند، نگاهی متفاوت به پدیده فوتبال نسبت به سایر کشورها داشتند. در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰، به تدریج باشگاه های ایتالیایی تأسیس شدند. ادامه داستان فوتبال ایتالیا...
وبسایت نود: فوتبال ایتالیا کمی دیرتر از سایر کشورهای همسایه رو به فوتبال مدرن گذاشت. ایتالیایی ها با توجه به این که پایگاه اصلی مذهبی در قاره اروپا بودند، نگاهی متفاوت به پدیده فوتبال نسبت به سایر کشورها داشتند. در اواخر قرن ۱۹ و اوایل قرن ۲۰، به تدریج باشگاه های ایتالیایی تأسیس شدند. ادامه داستان فوتبال ایتالیا...

 قوانین مدرن و امروز فوتبال بسیار دیرتر از چیزی که تصور می شود، وارد فوتبال ایتالیا شد. به عنوان مثال، قانون آفساید تا سال ۱۹۰۷ به شکل دیگری در فوتبال ایتالیا اعمال می گردید یا تساوی در ۹۰ دقیقه به معنای یک بازی تکراری بود. حتی پیراهن بازیکنان تا فصل ۴۰-۱۹۳۹ فاقد شماره بود و تعویض بازیکن تا سال ۱۹۶۸ معنا نداشت. در همان سال هایی که فوتبال مدرن در انگلستان بازی می شد، هنوز دروازه های فوتبال در ایتالیا فاقد تور بود. فوتبال را خارجی ها به ایتالیا وارد کردند به ویژه مردانی از انگلیس، سوئیس، آلمان و فرانسه. حتی بسیاری از داوران فوتبال نیز علاوه بر بازیکنان و مربیان در سال های اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم، غیر ایتالیایی بودند.

سال‌هایی که غول‌های آینده، متولد شدند!
اولین تیم پالرمو

مردم عامه ایتالیا تا سال ها، چیزی به نام فوتبال را نمی شناختند و تنها نامی از «Calcio» یا «Calcio Paelo» به گوششان می خورد. علی رغم این که ایتالیا یک کشور کاتولیک بود، اما مسابقات فوتبال در روزهای یکشنبه برگزار می شد. در اوایل قرن بیستم، یک جنبش در ایتالیا رونق یافت تا با روز تعطیلی انگلیسی ها (شنبه، روز بدون کار) مقابله کند. به همین دلیل، ایتالیایی ها یکشنبه را به عنوان روز بیکاری و استراحت خود در نظر گرفته و چه تفریحی بهتر از فوتبال در روز بیکاری؟ هنوز هم در فوتبال ایتالیا، اغلب بازی های سری آ در عصر یکشنبه برگزار می شود و علی رغم اعتراضات کلیسا، این سنت همچنان پابرجا مانده است.

سال‌هایی که غول‌های آینده، متولد شدند!
یکی از مسابقات یوونتوس در سال ۱۹۰۲

سال های حاکمیت جنوا بر فوتبال ایتالیا

در نخستین سال های رسوخ فوتبال در روح و جان ایتالیایی ها، همه چیز در سیطره باشگاه جنوا بود. جیمز ریچاردسون اسپنسلی مؤسس انگلیسی این باشگاه توانست جنوا را در سال های ۱۸۹۹، ۱۹۰۰، ۱۹۰۲، ۱۹۰۳ و ۱۹۰۴ به قهرمانی ایتالیا برساند. به جز سال ۱۸۹۹، دکتر اسپنسلی علاوه بر مدیریت باشگاه، به عنوان دروازه بان نیز ایفای نقش می کرد! البته در سال ۱۸۹۹ نیز او پیراهن جنوا را پوشید اما در پست دفاع چپ قرار گرفت. اسپنسلی پس از بازنشستگی از فوتبال در سال ۱۹۰۶، ترجیح داد تا در عرصه داوری فعالیت کند.

هیچ کس نمی داند که آیا اسپنسلی این تیم را تمرین می داد یا اصلاً جنوا تمرین می کرد. در آن سال ها، خبری از تاکتیک، مربی و سیستم در فوتبال ایتالیا نبود. وقتی به اسناد تاریخی باشگاه جنوا می نگریم، نام جیمز اسپنسلی نیز در جمع مربیان مدرن گنجانده شده است.

سال‌هایی که غول‌های آینده، متولد شدند!
تیم جنوا در سال ۱۹۰۰

داستان تولد فوتبال در تورین؛ یوونتوس و تورینو دو پسر عموی همیشه دشمن

به تدریج فوتبال مدرن در ایتالیا گسترش یافت و از انحصار دو شهر جنوا و تورین خارج گردید. میلان یکی از نخستین شهرهایی بود که این انحصار را شکست و باشگاه های فوتبال نه تنها در میلان بلکه در سایر شهرهای ایتالیا از جمله در جنوب این کشور متولد شدند. در سال ۱۸۹۷، عده ای از دانش آموزان یکی از مدارس مطرح شهر تورین اقدام به تأسیس باشگاه ورزشی «تورین» کرده و نام لاتین «یوونتوس» به معنای جوان را بر آن نهادند. وقتی که از هری گودلی داور انگلیسی خواسته شد تا به کشور خود رفته و برای باشگاه نوپای یوونتوس، لباس ورزشی تهیه کند، او پیراهن مشکی و سفید باشگاه ناتس کانتی را از انگلستان برای تورینی ها سوغات آورد. ایتالیایی ها به تدریج در اوایل قرن بیستم، در تولید البسه ورزشی خودکفا شدند. البته یوونتوس در مقطعی از تاریخ، پیراهن صورتی رنگ هم می پوشید. یوونتوس در سال ۱۹۰۵ طی یک رقابت شانه به شانه و با یک امتیاز بیشتر نسبت به جنوا، نخستین قهرمانی خود را جشن گرفت. دو سال بعد، یوونتوسی ها در اعتراض به تغییر محل مسابقه فینال، حاضر به برگزاری بازی نشدند و تا سال ۱۹۲۶ برای فتح اسکودتو، منتظر ماندند. 

سال‌هایی که غول‌های آینده، متولد شدند!
یوونتوس قهرمان ایتالیا در فصل ۰۶-۱۹۰۵

فوتبال در تورین هنگامی به اوج رسید که «باشگاه فوتبال تورینو» در سال ۱۹۰۶ تأسیس شد و نخستین مسابقه رسمی خود را نیز مقابل تیم همشهری یعنی یوونتوس انجام داد. باشگاه تورینو را بیش از ۲۰ سوئیسی در یک کافه تأسیس کردند. هواداران تورینو برای چشیدن طعم قهرمانی، تا سال ۱۹۲۸ منتظر مانده و از آن پس، داستان نفرت، ثروت و رقابت بین آنها و پسر عمویشان (یوونتوس) شدت گرفت. نماد باشگاه تورینو، «گاو نر» است هر چند که با لقب «عنابی ها» نیز شناخته می شود.

سال‌هایی که غول‌های آینده، متولد شدند!
یکی از دربی های شهر تورین (دربی دلا موله)

داستان تولد میلان؛ دست رنج یک شیطان انگلیسی!

در سال ۱۸۹۹، عده ای از تجار میلانی و فوتبالیست های سوئیسی و انگلیسی در اتحاد با افرادی از یک باشگاه ژیمناستیک اقدام به تأسیس «باشگاه فوتبال و کریکت میلان» کردند. این باشگاه به سرعت رشد یافت و تنها دو سال پس از تأسیس، به اولین قهرمانی خود در فوتبال ایتالیا رسید. همان طور که جیمز اسپنسلی را پدر جنوا و ادواردو بوسیو را پدر یوونتوس می نامند، هربرت کیلپین نیز پدر باشگاه میلان بود.

کیلپین که یک بازیکن معمولی در شهر ناتینگام بود، پس از حضور در فوتبال ایتالیا تبدیل به یک ستاره شد و برخی از مورخین فوتبال ایتالیا، وی را نخستین ستاره در تاریخ مسابقات باشگاهی این کشور می دانند. کیلپین که در هر سه پست دفاع، هافبک و حمله بازی می کرد، رنگ مشکی و قرمز را برای پیراهن میلان ترجیح داد. هربرت کیلپین در یک کشور کاتولیک زندگی می کرد اما خودش پروتستان بود. باشگاه میلان را با لقب «IL Divolo» یا شیطان می شناسند زیرا کیلپین به بازیکنان خود می گفت که «باید لباس سرخ بر تن کنیم چون ما شیطان هستیم، رنگ مشکی را نیز به لباسمان اضافه کنیم تا حریفان از ما بیشتر بترسند!»

هربرت کیلپین دیوانه فوتبال بود تا حدی که مراسم عروسی خود را به تعویق انداخت تا تیم میلان را در مسابقه با جنوا همراهی کند و از قضا در همان بازی، بینی وی شکست. او ۳ عنوان قهرمانی را با میلان به دست آورد و اگر در مسئله حضور بازیکنان خارجی با فدراسیون فوتبال ایتالیا درگیر نمی شد، چه بسا به چهارمین قهرمانی نیز می رسید. او تا ۴۳ سالگی بازی کرد و پس از بازنشستگی، به سراغ داوری رفت. ویتوریو پوتزو مربی افسانه ای فوتبال ایتالیا ادعا می کرد که کیلپین دچار اعتیاد به مشروبات الکلی شده و حتی حین انجام بازی نیز، از این کار غافل نبود به ویژه پس از این که تیمش گل می خورد!

سال‌هایی که غول‌های آینده، متولد شدند!
هربرت کیلپین مؤسس باشگاه میلان

شاید بتوان شهرت و محبوبیت کیلپین در آن روزگار را با کریستیانو رونالدو یا لیونل مسی عصر خودمان مقایسه کنیم. وقتی که کیلپین در سال ۱۹۱۶ از دنیا رفت، بسیاری از مطبوعات ورزشی به طور مبالغه آمیزی از او یاد کردند. مجموعه ای نادر از نوشته های طنز نیز از کیلپین بر جای مانده که اندکی پیش از مرگ وی در سال ۱۹۱۶ به رشته تحریر در آمد.

وقتی که میلان در نخستین بازی تاریخ باشگاه در یک روز بارانی و در حضور بیش از ۵۰۰ تماشاگر به میدان رفت، کیلپین رهبری این تیم را در زمین بر عهده داشت. آن بازی به قدری یک طرفه بود که حتی دروازه بان میلان یک صندلی را به خود به درون زمین برد. او روی صندلی نشست و پاهایش را دراز کرد و حین کشیدن سیگار، شاهد گل های میلان درون دروازه حریفان بود. از بس حوصله این دروازه بان سر رفت که از کیلپین خواست کمی به او هم فرصت بازی بدهد. در ادامه بازی، کیلپین وی را به جلو فرستاد تا گل بیستم میلان توسط دروازه بان به ثمر برسد و آن بازی با نتیجه ۲۰-۰ خاتمه یابد!

هربرت کیلپین در سال های جنگ جهانی اول نیز در ایتالیا ماند و در همین کشور از دنیا رفت. سال ها بعد، هیچ کس نمی دانست که محل دفن او کجاست و هواداران میلان در سال ۱۹۲۸ یعنی ۱۲ سال پس از مرگ کیلپین، یک مراسم سوگواری در خور شخص او را برگزار کردند. در دهه ۱۹۹۰، میلانی ها تصمیم گرفتند تا به دنبال محل دفن کیلپین در قبرستان های پروتستان رفته و سرانجام توانستند قبر او را بیابند.

سال‌هایی که غول‌های آینده، متولد شدند!
هربرت کیلپین و یارانش در تیم میلان

داستان تولد اینتر؛ باشگاهی که حاصل یک دعوا بود!

اما شروع داستان تأسیس باشگاه اینتر نیز با باشگاه میلان گره خورده است. در سال ۱۹۰۸ یعنی ۱۰ سال پس از تأسیس باشگاه میلان، وجود یک سری اختلاف ها میان اعضای این باشگاه منجر به جدایی یک عده و تأسیس اینتر شد. جورجو موجانی به همراه ۴۲ نفر دیگر از شورشی ها، یک ملاقات تاریخی را در یکی از رستوران های مشهور شهر میلان ترتیب داده و باشگاه اینتر را تأسیس کردند. عمده این اختلاف ها علاوه بر مسائل شخصی، به موضوع استفاده از بازیکنان خارجی مربوط می شد. حتی انتخاب نام این باشگاه نیز بر همین اساس صورت گرفت. اینتری ها اعتقاد داشتند که نباید بازیکنان باشگاه را به ایتالیایی ها محدود کرد. جالب این که در بدو تأسیس اینتر، ۸ بازیکن سوئیسی نیز در این تیم حضور  داشتند.

سال‌هایی که غول‌های آینده، متولد شدند!
نخستین تیم اینتر در فصل ۰۹-۱۹۰۸

اینتر نیز همچون میلان، از همان ابتدا مطرح شد و دو سال پس از تأسیس، به نخستین قهرمانی در فوتبال ایتالیا دست یافت. اینتر در همان سال توانست دو بار با نتایج تحقیر آمیز ۵-۰ و ۵-۱ تیم میلان را شکست دهد. درست از همان زمان، یکی از بزرگ ترین دربی های فوتبال ایتالیا و سپس دنیا، متولد شد. در همان روزها که اینتر در فوتبال ایتالیا قدرت نمایی می کرد، بحث های زیادی راجع به استفاده از بازیکنان خارجی به گوش می رسید. اینتر یکی از اولین تیم های ایتالیایی بود که فوتبال را به صورت مدرن، هجومی و تاکتیکی، بر اساس سبک پاسکاری های کوتاه بازی می کرد. این باشگاه توانست زمینی را تحت عنوان «آرنا» در یک آمفی تئاتر بسیار زیبا در اختیار بگیرد که در اوایل قرن نوزدهم توسط ناپلئون ساخته شده بود. هواداران اینتر برای برگزاری دومین جشن قهرمانی، تا سال ۱۹۲۰ منتظر ماندند.

سال‌هایی که غول‌های آینده، متولد شدند!
جورجو موجانی و سایر شورشی هایی که باشگاه اینتر را تأسیس کردند

پس از به قدرت رسیدن رژیم دیکتاتوری فاشیست ها در ایتالیا، باشگاه اینتر برای جلب رضایت این حکومت، نام خود را که یک واژه بیگانه در زبان ایتالیایی محسوب می شد، تغییر داده و در ادغام با یکی دیگر از باشگاه های شهر میلان، نام این باشگاه جدید به «آمبروزیانا» تبدیل شد. البته این ادغام به دلایل مالی نیز صورت گرفت ولی بعد از پایان جنگ، مجدداً به همان نام اینتر برگشت و دوباره از همان رنگ لباس قدیمی استفاده کرد.

 اینتر تا سال ۱۹۴۷ در ورزشگاه آرنا بازی کرد. این ورزشگاه در مرکز شهر میلان قرار داشت اما باشگاه دیگر شهر یعنی میلان از سال ۱۹۲۶ به ورزشگاه نوساز «سن سیرو» رفت که در شمال شهر میلان ساخته شده بود. اینتر نیز از سال ۱۹۴۷ به سن سیرو مهاجرت کرد و تا امروز نیز هر دو باشگاه در حال استفاده مشترک از این ورزشگاه مشهور هستند. بسیاری این ورزشگاه را مهم ترین و معروف ترین بنای ورزشی شهر میلان می دانند و حتی شهرت جهانی آن را با «لا اسکالا» [خانه اوپرای میلان و معروف ترین بنای شهر] مقایسه می کنند.

سال‌هایی که غول‌های آینده، متولد شدند!
قهرمانی اینتر در سال ۱۹۲۰

کالچو، داستان فوتبال ایتالیا ادامه دارد...
برچسب ها:
مطالب مرتبط
نام:
* نظر:
تعداد کاراکترهای مجاز: 450
قوانین ارسال نظر
بانک اطلاعات مشاغل تهران و کرج