يادمان رفته كه مردم خيلی باهوشند؟!
قالیشویی بانو_هدر
رستوران پارسیان_D
قالیشویی بانو_هدر
رستوران پارسیان_D
مجتمع فنی تهران_Fموبایل
کلینیک فرشته_موبایلf
قالیشویی بانو_هدر
رستوران پارسیان_D
سفیر بار ساقدوش_1
ریزخور_1
کلاسینو_1
لاله زار مال_1
اپیلاسیون نانا 1
کلاسینو_3
سفیر بار ساقدوش_3
اپیلاسیون نانا 3
لاله زار مال_3
ریزخور_3
سفیر بار ساقدوش_4
کلاسینو_4
ریزخور_4
اپیلاسیون نانا 4
لاله زار مال_4
سفیر بار ساقدوش_2
اپیلاسیون نانا 2
کلاسینو_2
ریزخور_2
لاله زار مال_2
مجتمع فنی تهران_F
کلینیک فرشته_f
۶۴۳۵۱۰
۱۹ آذر ۱۳۹۶ - ۰۸:۴۲
۵۳۷۳
نفشه سام‌گيس در روزنامه اعتماد نوشت: يك نفر از اهالي رسانه (مهم نيست از چه نحله فكري) هفته گذشته هشدار داد كه «گراني كاغذ، يعني مرگ رسانه‌هاي كاغذي.»
نفشه سام‌گيس در روزنامه اعتماد نوشت: يك نفر از اهالي رسانه (مهم نيست از چه نحله فكري) هفته گذشته هشدار داد كه «گراني كاغذ، يعني مرگ رسانه‌هاي كاغذي.»
 
مرگ؟ هويت و ماهيت رسانه كاغذي كه بيش از دويست سال است به اسم «روزنامه» مي‌شناسيمش، تا اين حد سست و بي‌ريشه شده كه جيره‌خوار چند صفر ناقابل باشد؟ فكر كنيم چه اتفاقي در اين سه دهه افتاد كه ضربان قلب‌مان گره خورده به تعادل و تعديل قيمت كاغذ، ما كه خودمان ماهرترين باطله‌سازها هستيم؟...
 
دهه ٦٠، در روزگار جنگ، روزنامه اطلاعات و كيهان؛ تنها روزنامه‌هاي خواننده‌دار آن روزگار، سهميه‌بندي بود. همه خانواده‌ها دفترچه كوپن داشتند و هر روز كه براي دريافت سهميه شير و سيگار و پنير و تخم‌مرغ و شكر و روغن مي‌رفتند بقالي، پس از ساعت‌ها انتظار در صف، موفق مي‌شدند يك قوطي پنير، يك پاكت سيگار، يك حلب روغن، يك بطري شير و يك عدد روزنامه اطلاعات يا كيهان بگيرند. دهه ٦٠ كه مردم نگران جان‌شان بودند زير آتش خمپاره و توپ، هر خانواده كه سهميه روزنامه‌اش را مي‌گرفت، فخر مي‌فروخت به جا مانده‌ها كه دير رسيده بودند به صف ارزاق عمومي كه روزنامه هم جزء لاينفكش بود؛ روزنامه‌اي كه از پيشاني صفحه اول تا آخرين خطوط آگهي صفحه آخر، خوانده و از بر مي‌شد توسط تك‌تك اعضاي خانواده... سال ١٣٧٥، روزنامه «اخبار» براي خريد كاغذ، پول كم آورد. كاغذ گران شده بود و درآمد تك‌فروشي به هزينه خريد كاغذ نمي‌رسيد. روزنامه اخبار، بايد با غول‌هايي همچون «جمهوري اسلامي» و «اطلاعات» و «كيهان» و «رسالت» و «سلام» رقابت مي‌كرد.
 
«حسين قندي» فقيد، سردبير روزنامه بود و آقايان علي‌اكبر قاضي‌زاده، احمد زرساو، زنده‌ياد عباس ملكي، مسعود سفيري، دبيران گروه‌هاي اجتماعي و سياسي و فرهنگي و بين‌الملل. تصميم تحريريه بر آن شد كه روزنامه در شماره فردايش، در يك تك صفحه دو رو منتشر شود و سرمقاله روزنامه، درخواست از مردم بود كه براي تامين هزينه خريد كاغذ، كمك كنند (آن سال، كارآموز روزنامه اخبار بودم و هنوز آن تك‌صفحه را در آرشيو روزنامه‌هايم حفظ كرده‌ام) مردم آنقدر پول به حساب اعلامي روزنامه ريختند كه هزينه تامين كاغذ «اخبار» تا يك هفته تامين شد و تا پايان هفته، وزير فرهنگ و ارشاد اسلامي وقت (مصطفي ميرسليم) دستور به حل مشكل مالي روزنامه داد و مشكل كاغذ حل شد... .
 
سال ١٣٧٨، اسطوره «كوي دانشگاه» به خاطر توقيف يك روزنامه شكل گرفت. ارديبهشت ١٣٧٩، طي ٦ روز كاري (حدود ٤٨ ساعت)، ١٨ روزنامه و هفته‌نامه و ماهنامه به دستور سعيد مرتضوي؛ قاضي وقت دادگاه مطبوعات توقيف شد. (پيش‌ازظهر ٤ ارديبهشت ١٣٧٩، روزنامه‌هاي فتح، عصرآزادگان و ماهنامه ايران‌فردا توقيف شدند، تا ساعات پاياني ٤ ارديبهشت، حكم توقيف ١٢ نشريه صادر شد. تا روز ٩ ارديبهشت تعداد نشريات توقيفي به ١٨ رسيد) هفته جالبي بود واقعا. هزاران خبرنگار، تا مي‌خواستند خبر توقيف نشريه همكار و بيكاري رفيق‌شان را هضم كنند، پيك موتورسوار، ابلاغيه توقيف نشريه خودشان را به نگهباني ساختمان تحويل مي‌داد. آن زمان كه از موبايل و تبلت خبري نبود و فقط يك تلكس خبرگزاري ايرنا بود و اتفاقا، كيفيت محتواي رسانه‌هاي كاغذي صد برابر، به از امروز بود كه خبرنگارها، از هول پاسخ‌دهي به تنوع شبكه‌هاي مجازي، اصلا فراموش كرده‌اند كه چيزي هم به اسم فكر كردن و پيدا كردن سوژه و مطالعه كردن هم وجود دارد، رسم بود كه بلافاصله بعد از توقيف هر نشريه، خبرنگاران ساير نشريات براي ابراز همدردي به تحريريه توقيف شده مي‌آمدند.
 
ساعت‌هاي اول بعد از انتشار خبر توقيف، ساعت‌هاي خنده و شوخي و رد و بدل شدن پيشنهادهاي ناپخته حق‌التحريرنويسي براي فلان روزنامه و فلان هفته‌نامه بود. درد استخوان شكسته، فرداي روز توقيف شروع مي‌شد كه ساعت مرسوم بيرون زدن از خانه، بايد رد ترك‌هاي ديوار اتاق مهمانخانه‌تان را پيگيري مي‌كردي. تا قبل از بهمن ١٣٨٦، زنده‌ياد احمد بورقاني كه در دوران وزارت عطاءالله مهاجراني و در دولت هفتم، معاون مطبوعاتي وزارت ارشاد بود و بعدترش، نماينده مجلس شد، اولين نفري بود كه براي عرض همدردي، خودش را به تحريريه‌هاي توقيف شده مي‌رساند. آن زمان، انجمن صنفي روزنامه‌نگاران، با انتشار پيامي در نشرياتي كه «باقي» مانده بودند، براي كمك به خبرنگاران بيكار شده، از مردم ياري خواست. مردم آنقدر پول به حساب اعلامي انجمن صنفي روزنامه‌نگاران ريختند كه هر خبرنگار بيكار شده در نشريات توقيفي، اگر مجرد بود، ٥٠ هزار تومان و اگر متاهل بود ٧٥ هزار تومان به عنوان كمك مردمي دريافت كرد... .
 
دوراني كه نسل من، نسل متولدين دهه ٥٠، كارآموز و خبرنگار شديم، استادان نازنيني كه امروز، لقب «پيشكسوت» به هويت شان تحميل شده، دبيران ما بودند (مگر حرفه خبرنگاري، مگر وقتي قرار است نانت را با قلم زدن و نوشتن از روزانه‌هاي مردم دربياوري، پيشكسوتي و بازنشستگي معنا دارد؟ اين چه ظلمي بود كه در حق غول‌هاي روزنامه‌نگاري‌مان كرديم و با احترامات فائقه، به گوشه ميدان رانديم‌شان؟) دبيراني كه به ما ياد دادند «رقابت، رقابت سالم. مردم خيلي باهوشند و موذي‌گري‌هاي شما را خيلي خوب مي‌فهمند. پس تلاش نكنيد براي ترقي سر همكارتان را زير آب كنيد.»
 
راست مي‌گفتند. مردم خيلي باهوشند و ما خيلي دست‌كم‌شان گرفته‌ايم. نسل خبرنگاراني كه از دهه ٨٠ خبرنگار شدند هم البته تقصير ندارند. سال پاياني دهه ٧٠، بايد سال مرگ آموزش روزنامه‌نگاري حرفه‌اي لقب بگيرد. پس از سال ٧٩، استادان ما كه هر كدام غول‌هاي عرصه مطبوعات بودند، در پي رد و بدل شدن رانت رفاقت نورسيده‌ها، يا به انزوا رفتند، يا به نشرياتي كه نام و نشان‌شان چندان پرآوازه نبود. وقتي از آموزش حرفه‌اي، وقتي از اجبار براي پرورش خلاقيت و وقتي از اصرار به فكر كردن خبري نباشد، رسانه كاغذي مي‌رسد به همين جايي كه امروز ايستاده‌ايم. به اين عرصه رقابت «كثيف»، به عرصه انتشار به قيمت آنكه ديگري را از ميدان به در كنيم. از آن نسلي كه نيمه دهه ٧٠، كارآموز خبرنگاري بودند، امروز، فقط ٤ يا ٥ نفرمان، هنوز روزنامه‌نگاريم.
 
باقي، يا جلاي وطن كردند يا به شغل شريف بچه‌داري مشغول شدند يا غم نان، وادارشان كرد به حرفه‌اي غير از قلم زدن در مطبوعات رو بيندازند. اما همگي خيلي خوب به ياد داريم كه سال ١٣٧٨، روزنامه‌هاي «صبح امروز» و «خرداد» و «مناطق آزاد»، همگام با ماهنامه‌هاي وزيني همچون «پيام امروز» و «كارنامه» و «آدينه» رفاقت را با نوشته‌هاي‌شان به مردم عرضه مي‌كردند. رفاقت، رقابت؛ هر دو واژه بر وزن «فعالت» و تفاوت بصري اين دو واژه چندان زياد نيست. اما وقتي كمر بستن به حذف به هر قيمتي را جايگزين همنشيني با هدف آگاه‌سازي و تعالي فرهنگي مي‌كنيم...
از اين جماعت خبرنگاراني كه امروز اسم‌شان در صفحات روزنامه‌ها ديده مي‌شود، چند نفري را مي‌شناسم كه با راه‌هاي شگفت‌انگيزي (هر راهي غير از تلاش براي پرورش خلاقيت و اصلاح نثر فجيع‌شان) تلاش مي‌كنند جايگاه‌شان را حفظ كنند؛ با دزديدن سبك نوشتاري همكارشان، با كپي كردن سوژه‌هاي رسانه همكارشان، با جابه‌جا كردن جملات و كلمات گزارش و گفت‌وگوي همكارشان و قالب كردن آن به مخاطبان به اسم سوژه «منحصر به فرد»، با قالب كردن اغراق‌هايي كه وقتي زير و بمش را بيرون مي‌كشي، مي‌بيني اسم زنده‌ياد ذبيح‌الله منصوري چقدر بد در رفته بود، با كپي كردن كلمه و جمله و پاراگراف از گزارش و گفت‌وگو و سرمقاله و يادداشت همكارشان، و بايد از خنده روده بر شد وقتي خبر اهداي جايزه درست‌نويسي هم به اين همكاران كپي‌كار مي‌دهند.
 
البته كه كپي كردن، هنري است كه از دست هر ناكسي بر نمي‌آيد... اين حكايت قديمي را همه شنيده‌ايم «پدري به پسر گفت، بزرگ كه شدي مي‌خواهي چكاره شوي ؟ پسر گفت، مي‌خواهم مثل تو بشوم. پدر، پسر را زير مشت و لگد گرفت كه ‌اي خاك بر سر كه من مي‌خواستم مثل قهرمان شهر شوم و اين شدم...» چرا فكر مي‌كنيم خواننده‌هاي‌مان نمي‌فهمند؟ چرا انتظار داريم مردم خواننده كپي‌كاري‌هاي‌مان باشند؟
برچسب ها:
انتشار یافته: 5
در انتظار بررسی:0
United States
08:53 - 1396/09/19
اون همه زجر و بدبختی آخرش شد......
Iran, Islamic Republic of
08:56 - 1396/09/19
اینکه مردم خیلی باهوشند یه افسانه ست!! هوش خیلی به شرایط محیطی و تغذیه و آموزش ربط داره و هوش مردم ایران هم بنا بر سنجش هایی که صورت گرفته به طور متوسط هشتاده که هوش کمی محسوب میشه.مگر اینکه منظور از هوش چیز دیگری باشه!
پاسخ ها
بیخیال
United States
۰۹:۴۸ - ۱۳۹۶/۰۹/۱۹
داداش تو اختلاس خیلی هم باهوشند
Iran, Islamic Republic of
10:15 - 1396/09/19
من یه دهه پنجاه هستم و کاملا حرفهای شما را درک میکنم و میشه گفت با پوست واستخوانم،واقعیت همینه دانش آموزانی که حتی واقعا کلمات رو بلد نبودند وهمش زیر ده می‌گرفتند امروز شدند رییس بانک مدیر عامل شهرکهای صنعتی مدیر عامل بانکهای تجارت وچند تا دیگه پست مهم اره هم کلاسی های من اون موقع که من داشتم درست میخوندم وتو باغ نبودیم
Iran, Islamic Republic of
11:24 - 1396/09/19
مردم خیلی باهوشند درهمه چیز مردم شهید دادن اخرش چی مردم خیلی بدهکار ن به این بانکها وبی عاطفه گی وبی رحمی موج میزنه مردم خیلی باهوشند ولی مردم دیگه برای دولتمردان به حساب نمیان فقط رای بیاورن فرداش دیگه یا علی مدد مردم خیلی باهوشند که اون موقع خیلی راحت استخدام میشدن ولی الان چرا باید یک حق التدرسی12 ساله بمونه مردمن دیگه داستان خوبی بود ولی هیچ نتیجه ای برای دولتمردان نمیمونه هنوز در خوابن واقعیت را درک نمیکنن حالا دیگه باقیش را خودتان میدانید که خدا نگاه میکند
نام:
* نظر:
تعداد کاراکترهای مجاز: 450
قوانین ارسال نظر
بانک اطلاعات مشاغل تهران و کرج
ادیب_1
شیرآلات زمانی_1
عارفی_1
سوییچ ایران_1
شرکت ویرا انرژی مهر ماهان_1
خرید باکس 1
دکتر نائبی_1
عارفی_3
شیرآلات زمانی_3
ادیب_3
خرید باکس 3
شرکت ویرا انرژی مهر ماهان_3
دکتر نائبی_3
سوییچ ایران_3
شرکت ویرا انرژی مهر ماهان_4
عارفی_4
دکتر نائبی_4
سوییچ ایران_4
شیرآلات زمانی_4
ادیب_4
خرید باکس 4
عارفی_2
دکتر نائبی_2
سوییچ ایران_2
شرکت ویرا انرژی مهر ماهان_2
خرید باکس 2
شیرآلات زمانی_2
ادیب_2
قالیشویی بانو_فوترموبایل
آیلین_فوتر موبایل بلفارو
قالیشویی محتشم کاشان_فوتر موبایل
کلینیک النا_فوتر موبایل
کالازم_فوتر موبایل
موسسه خیریه زهرا_فوتر موبایل
تدبیرکالا_فوتر موبایل
اورانوس_فوترموبایل2
رستوران پارسیان_فوتر موبایل
تنورستان_فوتر موبایل
شفا_فوترموبایل
رستوران باغ بهشت_فوتر موبایل
شاخه نبات_ فوتر موبایل
قالیشویی نوین_فوتر موبایل
انجمن پرستاری ایران_فوتر موبایل
آیلین_فوتر موبایل کاشت ابرو
دکتر عارفی - موبایل فوتر
دکتر سید مصطفی حسینی_فوتر موبایل
قالیشویی ادیب_فوتر موبایل
پارسیس_فوتر موبایل ساختمان
آیلین_تزریق چربی موبایل
فنی آتل_فوتر موبایل
قالیشویی محتشم کاشان_فوتر
قالیشویی ادیب_فوتر
شفا_فوتر
فنی آتل_فوتر
رستوران باغ بهشت _فوتر
قالیشویی بانو_فوتر
کالازم_فوتر
تنورستان_فوتر
پارسیس_فوتر ساختمان
تدبیرکالا_فوتر
شاخه نبات_ فوتر
کلینیک النا_فوتر
آیلین_تزریق چربی
آیلین_فوتر کاشت ابرو
موسسه خیریه زهرا_فوتر
انجمن پرستاری ایران_فوتر
رستوران پارسیان_فوتر
اورانوس_فوتر2
دکتر سید مصطفی حسینی_فوتر
قالیشویی نوین_فوتر
آیلین_فوتر بلفارو