امیر علی‌اکبری، گلادیاتور ایرانی مسابقات MMA (قسمت ۲)

روزنامه قانون - محمدسجاد بهی : امير علي اكبري را همه در دنيا مي شناسند. جنگجو يا گلادياتور ايراني كه آوازه اش از شرق تا غرب كره خاكي پيچيده و پرچم ايران با دستان پر توان او در دنياي خشن انسان ها به اهتزاز در آمده است. وطن و مادر تنها دلخوشي هاي او در اين دنيا هستند. اگرچه به سنت ها پايبند است اما براي ازدواج به هيچ عنوان سنتي فكر نمي كند! با ما همراه باشيد تا به شما بگوييم چگونه قهرمان ايراني پس از تحملِ چند سالِ پرفشار و زندگي در غربت، به اوج قله رسيد تا ايرانيان به او افتخار كنند.

آیا پیش آمده که پس از مسابقه، حریف شما بیرون از سالن یا ورزشگاه از شما انتقام بگیرد؟

این رشته با تمام خشونت هایی که دارد، این‌گونه است که شما وارد رینگ می شوید و 15 دقیقه به شدت مبارزه می کنید. زنگ پایان مسابقه که به صدا در می آید، چه برده باشی و چه باخته باشی، حسی به سراغ شما می آید و حریفت را بغل می کنی و انگار نه انگار اتفاقی افتاده است. تا به حال نیز فکر نمی کنم پیش آمده باشد که پس از بازی، کسی بیرون از رینگ با حریفش دعوا کرده باشد. روح این ورزش بزرگ است.

ماجرای کشتی کچ عربستان و ایران چیست؟ این دو نفر از کجا آمدند؟

متاسفانه صفحات ایرانی در فضای مجازی کمی جوگیر و احساساتی هستند. یکی از آن دو ایرانی که در عربستان آن نمایش را راه انداختند، کسی بود که زمانی از یکی از کشتی‌گیرهای ما استفاده کرد و در فضای مجازی روی آن کار کردند و کمی معروف شد. این ها همه از پیش تعیین‌شده است. بعد از اینکه روی او کار کردند و او را ساختند، جایی بردند که خودشان می خواستند. چهار نفر عربستاني که به هيچ وجه ورزش بلد نیستند، کسی را که با پرچم ایران آمده می زنند و از رینگ بیرون می اندازند و آن ها نیز فرار می کنند! این ها همه شوآف است. متاسفانه بعضی ها پول می گیرند و عرق و وطن خودشان را می فروشند. تنها جایی که می شود این کار را کرد نیز کشتی کچ است چون در آن سناریو می نویسند.

پیشنهادی از خارج کشور نداشته اید که با پرچم قطر، امارات یا... مبارزه کنید؟

در ورزش حرفه ای این مسائل وجود ندارد و به قول معروف مد نیست. شما می توانید بروید در قطر زندگی کنید، با پرچم قطر آنقدر مبارزه کنید که دیده بشوید و اسپانسر قطری بگیرید و از طرف دولت قطر نیز حمایت شوید اما این باب نیست که مثل ورزش آماتور کسی بگوید بیا برای کشور ما بازی کن، چون همان‌گونه که گفتم رأس هرم در این رشته خود ورزشکار است. همه امیرعلی اکبری را به عنوان یک برند ایرانی که وارد MMA شده و بالا می رود، می شناسند. فکر می کنم افتضاح و بد باشد برای من و مردم کشورم که پرچم کشورم را بخواهم برای 50 هزار یا 100هزار دلار عوض کنم.

آيا ماجراي دوپينگ را هديه اي از طرف خدا نمي‌دانيد؟ اتفاقي كه باعث شد ماندگارتر شويد.

من به اين معتقدم؛ تمام انسان‌هايي كه روي كره زمين هستند نسبت به خواسته هايي كه در ذهن دارند و براي آن‌ها تلاش مي كنند، يك رسالتي دارند. من روزي آروزيي از خدا خواستم كه از آن روز زندگي من دستخوش بالا و پايين‌هاي زيادي شد و خداراشكر اكنون در حال رسيدن به ثبات است. بارها شده كه نماز شكر خوانده‌ام و به خدا گفته‌ام خوب شد از كشتي بيرون آمدم، با وجود اينكه آن وضعيت پيش آمد و كلي ناراحتي و فشار را تحمل كردم. فرداي روزي كه از كشتي بيرون آمدم، از MMA‌ پيشنهاد به دستم رسيد. در اين ماجرا دست خدا را مي بينم و اكنون مي دانم كه رسالتم در اين رشته بوده است. شايد كشتي يك پيش زمينه يا پيش‌نيازي بوده كه خودم را براي اين رشته تقويت كنم.

اين همه انرژي يا به تعبيري خشونت را در رينگ از كجا مي آوريد؟ منبع اين نيرو از كجاست؟

خواسته هايي در سرم دارم كه براي رسيدن به آن ها ازبچگي هركاري كرده ام و همين كار را هنوز ادامه مي دهم. با اينكه هنوز تا رسيدن به آن ها فاصله دارم اما نزديك شده ام. براي رسيدن به خواسته هايم، صدا يا ندايي مرا هرروز ساعت هشت صبح با كلي انرژي از خواب بيدار مي كند و مي گويد بلند شو و برو كه تو بايد در آينده نزديك بهترين باشي. اين باعث مي شود كه هر روز صبح و بعداز ظهر تمرين كنم بدون اينكه از پا بيفتم.

آيا شده سربندي كه مي بنديد، هنگام مشكلات و گرفتاري ها به شما نيرو بدهد و كمك كند؟

باورتان نمي شود. من اين راه را يك تنه پيش بردم. روز اولي كه وارد اين رشته شدم، گفتند محروميت او را ديوانه كرده است! در اين راه از دست غيب كمك گرفتم. اين را حس كرده ام و در كنار خودم ديده ام. از خدا و ائمه در اين راه كمك‌هاي زيادي ديده ام و اعتقادي به آن ها پيدا كرده ام كه به هيچ عنوان آن را با دنيا عوض نمي كنم. به مشكلات زيادي برخوردم، به تمام ايران رو زدم اما نشد. به جايي رسيدم كه ورزش برايم تمام شد و همه چيز را تمام شده مي ديدم. اين را تا به حال جايي نگفته ام. به جمكران رفتم، دو ركعت نماز خواندم. گفتم خدايا اين همه زحمت كشيدم. سه سال با آن وضعيت و شرايط سخت در تايلند تك و تنها بودم. همه چيز تمام شد. وقتي برمي گشتم، وسط راه تلفنم زنگ خورد و مشكلم حل شد. در آن لحظه دستانم مي لرزيد. مي خواهم بگويم از اين راه آنقدر گرفته ام كه دنيا هم زير و رو شود، ذره اي در اعتقادات من تاثير نمي كذارد.

مجرد هستيد؟

بله.

به اين فكر كرده ايد كه همسر آينده شما، خانه‌دار يا ورزشكار باشد؟

مهم نيست. مهم اين است كه بتواند شما را درك كند و شما نيز همين رفتار را در قبال او داشته باشيد تا بتوانيد با هم زندگي كنيد. براي مثال بايد كسي باشد كه وقتي تمرين‌تان تمام شد و خسته هستيد، دوست داشته باشيد به سرعت به خانه برگرديد، نه اينكه از او فراري باشيد. اين مساله مهمي است و هنوز براي من اتفاق نيفتاده است.

به اين فكر كرده ايد كه پدر خوبي براي فرزند يا فرزندان‌تان باشيد؟

بله؛ من سختي زياد كشيده ام و سعي مي كنم سختي‌هايي را كه كشيده ام، خانواده ام نداشته باشند. اگر بخواهم ازدواج كنم، زماني اين كار را انجام مي دهم كه بتوانم تمام وقت در خدمت خانواده ام باشم. اگر قرار باشد همسر من در ايران بماند و من ۶ ماه در خارج از كشور و در مسابقه باشم، درست نيست.

تا كنون مادرتان صحبتي با شما نكرده كه فلان شخص را مي شناسم وبه شما معرفي كند؟

نه! مادر من روشنفكر است! به من مي گويد تو شرايط ازدواج نداري، برو به دنبال زندگي و ورزش خودت باش.