روزهای خوش پاراگلایدر سوارها

تجربه پرواز دو نفره، آنقدر جذاب هست که هر روز خانواده های مختلف برای انجام آن، بار و بندیل می بندند و به نقاط مختلفی که سایت های پاراگلایدر فعالیت می کنند می روند. این تصویر گویای این لذت خانوادگی است. زمانی که ترس را کنار گذاشته ای و از آن بالا نقطه های کوچکی را نگاه می کنی که روی زمین به تو خیره شده اند. یکی از ویژگی های پرواز این است که می شود به کوچک بودن خود پی برد و به اینکه چه قدر می شود اوج گرفت. اگر هم اهل نتیجه گیری های فلسفی نیستید، مهم نیست. فقط آویزان به چتر از لغزیدن روی هوا و همنشینی با ابرها لذت می برید.

• تهران، امامزاده هاشم، 65 کیلومتری جاده هراز، بعد از تونل، پشت مهمانسرا

• تهران: آبسرد، 10 کیلومتر بعد از گیلاوند، ده چنار

• تهران، انتهای جنت آباد شمالی

• اصفهان، گردنده رخ، کیلومتر 75 جاده شهرکرد، گردنه رخ

• نیشابور،ده درّود

• شیراز، شهرک صدرا

• یزد، تپه اردشیر، تپه ماسه‌ای

• یزد، میدان شهدا، جادهجنب زندان، 10 کیلومتر مانده به کویر

پرواز از ارتفاع ۷۰۰ متری. هیجان بودن در اوج آسمان. اگر دوست دارید لذت بودن بر فراز آسمان را تجربه کنید، باید سری بزنید به سایت پروازی شهران. انتهای اتوبان آبشناسان، بالای شهرک نفت جایی است که علاقمندان به پرواز برای معلق ماندن در آسمان و تجربه حس بودن در ارتفاع، هر هفته آنجا گرد هم می‌آیند.

زن و مرد‌، پیر یا جوان، فرقی ندارد. تنها کافی است چند جلسه‌ای در دوره‌های آموزشی پرواز شرکت کنید و بعد می توان چشم‌ها را باز کرد و سوار بر پاراگلایدر از بالای تپه پرید و در هوا معلق بودن را تجربه کرد.

پاراگلایدر شاید ساده‌ترین راه برای تجربه حس پرواز باشد که می‌توان با بالی شبیه به چتر و پس از پریدن از اوج در آسمان با وزش باد، معلق ماند.

پاراگلایدر که این روزها تب داغی در میان علاقمندان به پرواز در ایران دارد را نه فقط در شهران که در اقصی‌نقاط ایران می‌توان تجربه کرد. سایت امام‌زاده هاشم در جاده هراز و تپه‌های عظیمیه کرج، نزدیک‌ترین گزینه‌ها برای علاقمندان تهرانی هستند که می‌خواهند این ورزش را تجربه کنند. محمود دهقانپور یکی از مربیان این رشته ورزشی می‌گوید: «تنها کافی است که از پرواز نترسی. خود من از طریق شرکت در این کلاس‌ها و از سال ۱۳۷۲ آغاز کردم. البته من و همسرم با هم!»

و همسرش آذر فراهانی در این باره می‌گوید: «هيچ علاقه‌اي به پرواز نداشتم. اتفاقا خيلي هم مي‌ترسيدم، ولي مجبور بودم. شوهرم از وقتي اين رشته را انتخاب كرد، بيشتر اوقات فراغتش را در سايت‌هاي پروازي مي‌گذراند. نمي‌توانست از پرواز دل بكند. براي همين، من هم مصمم شدم كه حتما پرواز را ياد بگيريم تا هر جا او مي‌رود، من هم بروم. به همين دليل، بر ترسم غلبه كردم تا هميشه با او باشم. حالا اما از تجربه این حس خوشحالم.»

راستی شما چطور؟ شما حاضرید چشم‌هایتان را ببندید و پس از چند گام دویدن با پاراگلایدر، لذت پرواز در آسمان آبی را تجربه کنید؟