دختران جوان با لوس حرف زدن دلبری می‌کنند

روزنامه ایران: نشسته‌اند در یک فلافل فروشی طرف‌های پایین شهر. مغازه کوچک با دیوارهای کاشی سفیدش خیلی شلوغ نیست و برای همین، دو مشتری دختر و پسر جا پیدا کرده‌اند و دو تا از ۴، ۵ صندلی ساندویچی حالا مال آنهاست. دختر صدایش را نازک و ریز می‌کند و به پسر چیزی می‌گوید که سخت می‌فهمم. چیزی شبیه «شاندویچمو نشف کن!» اما مطمئن نیستم.

بچگانه حرف زدن زیاد شده؟ به نظر می‌رسد بله. شاید بین بچه‌های دهه‌های قبلی هم گاهی آن را می‌دیدیم اما الان انگار موج این مدل حرف زدن، شهر را برداشته. شاید به قول بعضی از آنها که خودشان بچگانه حرف می‌زنند تقریباً همه همین کار را می‌کنند. حالا یا برای خواستن چیزی، لوس کردن خودشان و یا حتی پیچاندن. البته شاید این «همه» کمی اغراق باشد. بعضی از همین جوان‌های ۱۸، ۱۹ ساله خیلی از این کارها خوش‌شان نمی‌آید و برایشان عجیب است.

به نظر دکتر پهلوان هم این رفتار بین دختران بیشتر است: «آنها می‌خواهند با این واژگان و عبارات نشان دهند یک نوع مقاومت روانی و عاطفی نسبت به بزرگسالی دارند و این پیام را به جامعه بدهند که من هنوز کودکم و نمی‌توانم چیزی را که شما می‌خواهید و نقشی را که شما انتظار دارید و یا آن محدودیت‌هایی که برایم قرار می‌دهید بپذیرم. برای همین تُن صدا و افعال‌شان تغییر می‌کند یا به شکلی دیگر کلمات و واژگان را ادا می‌کنند. در واقع می‌خواهند کودکی‌شان را امتداد بدهند.»

کودک درون؛ این از آن بحث‌های روانشناسی است که بعضی رفتارها با آن توضیح داده می‌شود مثل بچگانه حرف زدن. حداقل خود جوان‌ها می‌گویند وقتی صدایشان مثل بچه‌ها می‌شود و کلمات را اشتباه می‌گویند و حتی ادای گریه کردن بچگانه را درمی‌آورند یعنی کودک بازیگوش درون‌شان زنده شده است.