فوران رفتار‌های غیر‌حرفه‌ای در فوتبال ایران

ایران ورزشی: به آندره‌آ استراماچونی ده‌ها ایراد به سبب رفتارهای سه هفته اخیرش وارد است اما مسئولان استقلال چنان غیر‌حرفه‌ای با او تا کردند که اگر وی همین حالا خنجر بردارد و همه را زخمی کند، باز نباید از رفتار او شگفت‌زده شد. شانس مدیران «پشت‌هم‌انداز» فوتبال ما این است که تحریم‌های اخیر در حق ایران اعمال شده وگرنه هیچ بهانه‌ای برای تأثیر و تعلل‌های اسفبار خود در پرداخت حق‌الزحمه خارجی‌ها نداشتند.

استراماچونی که از همان هفته اول با لگدپرانی به سمت صندلی در تبریز نشست مطبوعاتی پایان مسابقه تیمش با ماشین‌سازی را به صحنه‌ای از درگیری‌های رایج در فیلم‌های وسترن تبدیل کرد، از آن دست مربیانی است که فقط طبق روال‌های متداول در فوتبال حرفه‌ای کار می‌کند و اگر پولش را به‌موقع نگیرد، همان کارهایی را می‌کند که در هفته‌های اخیر دیده‌ایم. او را می‌توان به خاطر درخواست اخیرش (طلبیدن تمامی دستمزدش در اواسط فصل) نکوهش کرد اما سران آبی صد‌برابر ملامت بیشتر را می‌طلبند زیرا یک بار دیگر پای قراردادی را امضا کردند که مثل روز روشن بود توان مالی تأمین و پرداخت به‌موقع - و حتی دیرهنگام - آن را ندارند.

اعتباری باقی نمانده است
بدعهدی‌ها اعتباری برای فوتبال ایران در خارج از مرزها باقی نگذاشته و کشور ما رکورددار پرونده‌های انضباطی مفتوح در فیفا است و هر سال فقط خود ما هستیم که رکورد این پرونده‌ها را می‌شکنیم اما متأسفانه عنان اختیار در باشگاه‌های پرطرفدار ما در دست کسانی است که کاربلد نیستند و غرق در توهم‌اند و رویکرد به علی فتح‌الله‌زاده کاربلد هم فقط به اجبار و پس از شکست شدید سیاست برخی مدیران در رویکرد به مدیران نا‌اهل صورت پذیرفته و اگر هم سرانجام یک متخصص امر را آورده‌اند نه لزوماً برای نجات استقلال بلکه پرهیز از ازدیاد اعتراض‌ها و مصون نگه‌داشتن جایگاه مدیران بوده است. استراماچونی از ده‌ها منظر زیاده‌خواهی کرده اما رفتارهای پرمسأله سران استقلال وی را به این سمت و سو سوق داده است.

تکلیف بی‌پول‌ها چیست؟
فردا که فرهاد مجیدی یا هر فرد دیگری سرمربی آبی‌ها شود، در صورت گرفتن دو سه نتیجه خوب استراماچونی را تا حدی از یادها خواهد برد اما آنچه فراموش‌نشدنی است این مسأله است که برنامه‌ریزی‌ها برای جذب مربیان خارجی و سپس کار با آنها تابع منطق و به موازات توانایی مالی باشگاه‌ها نیست. تراکتور چون پول هنگفتی دارد، می‌تواند هر شش ماه یک بار فرد تازه‌ای را بیاورد و با اسکناس‌های درشت‌اش آنها را از اعتراض به فیفا بازدارد اما تکلیف استقلال چیست که با «فتحی»‌ها سعی در یک همکاری پرثمر با مربیان خارجی را داشت، ولی وقتی مربی متوسط خارجی‌اش استراماچونی که در عمرش هیچ جامی نبرده پیام‌آور پیروزی و اوج‌گیری شد، حتی هنر حفظ وی را نداشت.

چه کرده‌ایم؟
امروز کوبیدن کلامی آندره‌آ آسان‌ترین کار است زیرا وی در عهدشکنی حتی فتحی و شرکایش را روسفید کرده اما با رفتارهای غیر‌حرفه‌ای خود و فوران بدعهدی‌ها چه چیزی را کاشته‌ایم که اینک توقع رفتار حرفه‌ای و مسئولیت‌پذیری انسانی را از استراماچونی و نظایر وی داریم؟ همین وضع گابریل کالدرون را هم در پرسپولیس احاطه کرده و مدیران این باشگاه نیز ده‌ها وعده بی‌سرانجام به او داده‌اند و اگر فردا وی نیز استراماچونی‌وار رفتار کند، باشگاه وی مقصر است یا خود او؟