تا خودِ صبح رقصیدیم، تمام خیابان‌ها زیر پایمان بود، آه و آه!

یکی از مهمترین عوامل دینامیک این سطح از نشاط اجتماعی، فوتبال و در رده بعدی موسیقی پاپ بود که به موج امید برانگیخته شده بعد از دوم خرداد کمک میکرد. رشد شدید تیراژ مطبوعات ورزشی و علاقه مندی حتی سالمندان روستایی به فوتبال و چهره هایش از نمونه های این موج بود در کنار این بروز چهره هایی مثل شادمهر و محمد اصفهانی و عصار و کاستهای پرفروش آنان باعث شده بود تا علیرغم اینکه دو سال اول دولت خاتمی بواسطه سقوط شدید قیمت نفت از نظر اقتصادی سالهای موفقی نبود اما سطح امید اجتماعی به تغییر شدیدا بالا بود تا جایی که حتی نیروهای سیاسی خارج کشور نیز خواهان حمایت از دولت خاتمی بودند و در او چهره ناجی میدیدند.

18 تیر اما سیلی محکمی به صورت جامعه ای بود که گویی زیاد از حد درگیر رویاهای خود شده بود.. سیلی های بعدی هم با توقیف مطبوعات و رد صلاحیت های انتخاباتی نواخته شد تا مردمی که با ذوق و شوق در همان ساعتهای اول روز نسخه های صبح امروز و نشاط و جامعه را تمام میکردند متوجه شوند که صرفا چند سال درگیر یک بازی سیاسی بوده اند.

مرور تصاویر و خاطرات سمعی بصری دوران قبل انقلاب به کرات و مرات برای من یک سرگرمی مورد علاقه است و اگر هم به آینده تلخ افراد حاضر در فیلمها فکر کنم میتوانم بگویم خوب انتخاب خود این افراد چنین بود اما در مورد مرور خاطرات این مقطع از دهه 70 مطلقا چنین حسی ندارم چون دیدن چهره های امیدوار جوانانی که هیچ نقشی در نظم سیاسی فعلی نداشتند و با هزاران امید و آرزو معصومانه با موج جدید برای زندگی بهتر همراه شدند اما نهایتا با آینده ای تباه روبرو شدند جز عذاب چیزی نصیب روحیه آدمی نمیکند و مطلقا حس مثبت مرور خاطرات را به همراه ندارد برای من حتی مرور آلبومهای شخص مربوط به آن دوران نیز تلخ است. نسل‌هایی که در کشاکش‌های سیاسی به معنای واقعی کلمه سوخته و می‌سوزنند.. همچنان هم می‌سوزند.."

در ادامه تصاویری از این مسابقه تاریخی را می‌بینید: