آقای امیرحسین قیاسی! لطفا همان استندآپت را اجرا کن، ممنون

برترین‌ها: اخیرا ویدئویی پربازدید از صحبت‌های امیرحسین قیاسی درباره معاشرت افراد با خانواده با واکنش‌های گسترده‌ای مواجه شده. در واقع در این ویدئو با نسخه متفاوتی از امیرحسین قیاسی طرف هستیم؛ نسخه‌ای که از فضای مفرح و سرگرم‌کننده دوری می‌کند و با لحنی کاملا جدی به یک معضل اجتماعی می‌پردازد: معاشرت با خانواده.

اما قیاسی مگر چه گفته؟ او ظاهرا منتقد رفتار غالب جوانان ایرانی در قبال خانواده‌ است. اما خب دیدگاهش با مخالفت‌های گسترده‌ای مواجه شده. دوری اگزجره از کانون خانواده و عدم شرکت در دورهمی‌های فامیلی این روزها به اوج خود رسیده. در واقع آدم‌ها در چنین موقعیت‌هایی بیشتر به تلفن همراه خود پناه می‌برند. نکته قیاسی هم دقیقا همین است. چرا آدم باید از معاشرت و کسب تجربه دوری کند؟ البته عده‌ای معتقدند که سوالات شخصی و تقریبا بی‌ربط برخی بستگان و آشنایان موجب تکدر خاطرشان می‌شود و ترجیح می‌دهند حتی‌الامکان مدت زمان کمتری را در این محافل سپری کنند. به هر حال نوروز در پیش است و موسم دورهمی‌ها از راه می‌رسد. در ادامه با نظرات کاربران همراه شما هستیم.

دختر آبی نوشت: هر کسی یکم معروف می‌شه، یک میکروفون می‌ذاره جلوش شروع میکنه درباره روابط آدم‌ها و روانشناسی و غیره نصیحت کردن. همه هم صفر یا صد، یا یک کار درسته یا یک کار غلط.

شهرزاد معتقد است: معاشرت خیلی هم عالی و مفیده و حتما لازمه. به شرط اینکه به حریم خصوصی همدیگه احترام بذاریم و در مورد مسائل شخصی که شاید طرف مقابل تمایلی به پاسخ دادن نداشته باشه، سوال نپرسیم.

مسعود: بینید این میشه پکیج کردن یه سری حرفای درست و حرفای غلط با همدیگه و تحویل دادنش به افراد. نمی‌شه همه این پکیج رو یه جا گفت درسته چون بعضی جاهاش غلطه. اگه معاشرت‌گریزی رو ترجمه کنیم به جامعه‌گریزی، بله میدونیم که اثرات مخربی روی فرد داره چون باعث میشه یه سری ارزش‌های اخلاقی توی فرد شکل نگیره یا ناقص شکل بگیره. در عین حال اینکه یه فرد 20 ساله نتونه با یه فرد 70 ساله هم معاشرت موثری داشته باشه هم اتفاق نادری نیست و اینکه بگیم "تو غلط میکنی معاشرت نکنی" تقریباً گزاره اشتباهیه. 

ماهان هم نظر قابل تاملی دارد: من معاشرت میکنم چشم. مشکلی هم با اعتقادات و باورهای متفاوت ندارم ولی دیگه اجازه بدین کسی که هربار من رو می‌بینه و تا چشمش به من می‌خوره از ظاهرم ایراد می‌گیره و مکدرم می‌کنه رو بذارم کنار...

کوپر هم مخالف قیاسی‌ست: لطفا دست از تقدس‌گرایی بعضی مفاهیم بردارین و به این باور برسین که "لزوما" قرار نیست کسی که هم‌خون، عضوی از خانواده یا فامیل شماست انسان خوبی باشه، همه‌ی انسان‌ها شبیه هم نیستن در نتیجه همه سهم یکسانی از خوشبختی ندارن واقعا.

رابرت اما تقریبا با قیاسی همسو شده: ما با شنیدن روایت زندگی هر فرد، یکبار دیگر به نحو مفهومی و ضعیف آن زندگی را زندگی می‌کنیم (مانند دیدن فیلم یا سریال) و هرچه آن روایت را با جزئیات بیشتر بشنویم و لمس کنیم تجربه‌ی ما به واقعیتِ آن زندگی نزدیک و نزدیک‌تر خواهد شد، پس معاشرت کنیم تا بیشتر زندگی کرده باشیم!

علی: چرا از یه دید دیگه نگاه نمی‌کنین؟ ببینید فامیل یا حتی پدر و مادر توی معاشرت چه آسیب های روانی که نزدن! چه مقایسه‌هایی که نکردن! چه سرکوفت‌هایی که نزدن! خب معلومه کار به اینجا میرسه که معاشرت نکردن میشه هدف اصلی! چطور همون آدم با رفقاش معاشرت میکنه؟

امین هم نظریه خود را مطرح کرده: صحبت از هر چیزی که میشه، از جمله مسئله‌ی معاشرت، قبلش یک "با کی" و "کدام" باید گذاشت. کدام خانواده، کدام فامیل، کدام دوست. وقتی تو تخم چشمات نگاه می‌کنن و دروغ می‌گن، جلو روت می‌گن و می‌خندن، اما تو دلشون چیز دیگه‌ایه، کدام ارتباط؟ آدم سالم از معاشرت لذت میبره، اما با کی با کدام؟

سارا هم منتقد ادبیات قیاسی شده: میدونین، موضوع اینه که شما مهم نیست چی میگی و حرفت درسته یا غلطه. وقتی بد حرف میزنی کسی به حرفت گوش نمیده. مثلا ایشون از لحظه‌ای که میگه غلط می‌کنی دیگه از اونجا به بعدش قابل شنیدن نیست.

و بینام: وقتی نیازهای اولیه زندگیت گره خورده به وضعیت بد تورمی، همه‌چیز فعال‌کننده مین‌های زخم‌ها و اضطراب‌هات میشه، آینده، هدف، ازدواج، تحصیل... داستان زندگی شنیدن و معاشرت و این نوع نسخه‌ها به درد گوینده می‌خوره که احتمالا سیر هستش.