تنها کشتی‌هایی که قدرت رسیدن به قطب شمال را دارند

گجت نیوز: شمالی‌ترین نقطه زمین همیشه در محاصره یخ‌های ضخیم و متراکم قرار دارد و عبور از آن‌ها نیرویی فراتر از موتورهای معمولی می‌طلبد. سفر به این منطقه حتی با فناوری‌های امروزی هم یک چالش بزرگ مهندسی محسوب می‌شود زیرا ضخامت یخ‌ها گاهی به چندین متر می‌رسد.

در طول تاریخ دریانوردی تنها تعداد انگشت‌شماری از شناورها توانسته‌اند بر طبیعت خشن اقیانوس منجمد شمالی غلبه کنند و نام خود را در تاریخ به ثبت برسانند. در ادامه با این غول‌های آهنی که پادشاهان واقعی یخ‌ها هستند آشنا می‌شویم.

پیشگامان رسیدن به قطب شمال

اولین تلاش‌های بشر برای فتح شمال جغرافیایی زمین با شکست‌های تلخ و حوادث ناگوار همراه بود. داستان فتح قطب شمال در سال ۱۹۵۸ تغییر کرد اما نه روی سطح آب بلکه در اعماق آن.

زیردریایی هسته‌ای یو‌اس‌اس ناتیلوس متعلق به نیروی دریایی آمریکا توانست برای نخستین بار با عبور از زیر یخ‌های قطبی به این نقطه برسد. اما ماجرا برای کشتی‌های روی سطح کاملا متفاوت بود و انسان‌ها تا سال ۱۹۷۷ نتوانستند با کشتی به این نقطه برسند.

اتحاد جماهیر شوروی با ساخت کشتی افسانه‌ای آرکتیکا قواعد بازی را تغییر داد. این شناور که یکی از قدرتمندترین یخ‌شکن‌های هسته‌ای تاریخ است توانست به عنوان اولین کشتی سطحی جهان به قطب شمال برسد. آرکتیکا با بدنه فولادی تقویت‌شده و راکتورهای اتمی قدرتمند خود راه را برای نسل جدیدی از کشتی‌ها باز کرد که ترس از یخ‌های چند ساله نداشتند.

غول‌های مدرن و لوکس در دل یخ

پس از بازنشستگی آرکتیکا نوبت به جانشینان قدرتمندتر رسید تا مسیر توریستی و تحقیقاتی قطب را هموار کنند. کشتی «۵۰ سال پیروزی» (50 Let Pobedy) که ساخت آن بخاطر فروپاشی شوروی سال‌ها به طول انجامید در حال حاضر یکی از بزرگترین یخ‌شکن‌های جهان است.

این کشتی با دماغه قاشقی‌شکل خود می‌تواند یخ‌هایی با ضخامت ۲.۵ متر را به راحتی خرد کند و مسیری امن برای کشتی‌های دیگر بسازد. در سال‌های اخیر فناوری‌های دوست‌دار محیط زیست هم وارد این عرصه شده‌اند. کشتی اکتشافی لو کوماندان شارکو (Le Commandant Charcot) نمونه‌ای از این پیشرفت است.

این شناور اولین کشتی هیبریدی الکتریکی جهان با قابلیت رسیدن به قطب شمال است که علاوه بر قدرت بالای یخ‌شکنی امکانات فوق لوکس یک هتل پنج ستاره را در اختیار مسافران ثروتمند قرار می‌دهد. این کشتی نشان می‌دهد که آینده دریانوردی در قطب تنها به قدرت راکتورهای هسته‌ای وابسته نیست و می‌توان با سوخت پاک هم به سقف دنیا سفر کرد.