چرا خبری از قیچی به دستان ساترا نیست؟

برترین‌ها: در روزهای گذشته، روزنامه فرهیختگان خبری منتشر کرد با این مضمون که «ساترا تعطیل نشده است»؛ پاسخی به شایعه‌ای که مدعی بود به‌دلیل عدم انتشار خبرهای جدید از صدور مجوز، فعالیت این نهاد متوقف شده است. در توضیح رسمی تأکید شد نه تعطیلی‌ای در کار بوده و نه وقفه‌ای در روند بررسی و صدور مجوزها ایجاد شده و روال اداری طبق گذشته ادامه دارد.

اما مسئله فقط یک شایعه ساده نیست. آنچه این خبر را حساس‌تر می‌کند، جایگاه و سابقه خود ساترا است؛ نهادی نظارتی با دامنه اثرگذاری گسترده بر شبکه نمایش خانگی و پلتفرم‌های آنلاین. ساترا در سال‌های اخیر بارها به‌دلیل نوع مواجهه‌اش با محتوا، محدودسازی برخی مفاهیم در سریال‌ها و برنامه‌های تولیدی و نیز اختلاف‌نظر با دیگر نهادهای فرهنگی، خبرساز و حاشیه‌ساز بوده است. از مجادلات بر سر خطوط قرمز محتوایی گرفته تا کشمکش‌های حقوقی و رسانه‌ای، این سازمان کمتر دوره‌ای را بدون چالش پشت سر گذاشته است.

در چنین شرایطی، سکوت خبری چندماهه پرسش‌برانگیز می‌شود. استدلال اولیه این بود که چون در سایت رسمی ساترا خبر تازه‌ای از صدور مجوز ساخت منتشر نشده، پس روند کار متوقف شده است. هرچند این برداشت از سوی خود سازمان رد شد، اما سؤال بزرگ‌تر همچنان پابرجاست: چرا نهادی که همواره در متن منازعات رسانه‌ای بوده، حالا تا این اندازه کم‌صدا شده است؟

نکته قابل‌تأمل دیگر به چهره‌های فعال در این مجموعه بازمی‌گردد. بسیاری از مدیران و مسئولان ساترا در سال‌های گذشته حضوری پررنگ در رسانه‌ها داشتند؛ گفت‌وگو می‌کردند، موضع می‌گرفتند و از سیاست‌های نظارتی دفاع می‌کردند. حتی منتقدانشان نیز آن‌ها را «علاقه‌مند به رسانه» توصیف می‌کردند؛ مدیرانی که از حضور مقابل دوربین و تبیین مواضع خود ابایی نداشتند. حالا اما همان چهره‌ها تقریباً غایب‌اند؛ نه نشست خبری شاخصی برگزار می‌شود و نه گفت‌وگوهای مفصل رسانه‌ای منتشر می‌شود.

همین تغییر الگو، به گمانه‌زنی‌ها دامن زده است. وقتی نهادی نظارتی که مستقیماً بر تولید و پخش آثار نمایشی اثر می‌گذارد، ناگهان از صحنه رسانه‌ای عقب می‌نشیند، طبیعی است که این پرسش شکل بگیرد: پشت پرده چه می‌گذرد؟ آیا تغییر رویکردی در راه است؟ یا صرفاً استراتژی

 اطلاع‌رسانی دستخوش بازنگری شده است؟

تا این لحظه، پاسخ رسمی روشن است: تعطیلی‌ای در کار نیست و روند صدور مجوز ادامه دارد. اما در فضای عمومی، مسئله فراتر از صدور یا عدم صدور مجوز است؛ مسئله «سکوت» نهادی است که همیشه بلند و آشکار سخن می‌گفت. همین سکوت، خود به خبر تبدیل شده است.