اعتراضات ۷۲ ساعت اخیر دانشگاه، امروز تیتردرمانی شد!

برترین‌ها: دانشگاه الزهرا را می‌توان غیرمنتظره‌ترین کانون اعتراضات سه روز اخیر دانست؛ دانشگاهی که با توجه به بافت جمعیتی و فضای عمومی آن، وقوع تجمعاتی با این شکل و شمایل در آن برای بسیاری دور از انتظار بود. همین ویژگی باعث شده رخدادهای اخیر در این دانشگاه بیش از دیگر مراکز آموزشی مورد توجه قرار گیرد و به بحث‌های گسترده‌ای در فضای رسانه‌ای و شبکه‌های اجتماعی دامن بزند.

در کنار الزهرا، ویدیوهایی از دیگر دانشگاه‌ها نیز منتشر شده است؛ از جمله دانشگاه صنعتی امیرکبیر، دانشگاه فردوسی مشهد، دانشگاه علم و صنعت ایران و دانشگاه تهران. این تصاویر، صرف‌نظر از تحلیل‌های مختلف، نشان می‌دهد که اعتراضات از نظر سطح برگزاری و نوع مطالبات، قابل تحلیل بوده است.

با این حال، رسانه‌های رسمی روایت متفاوتی از آنچه در ۷۲ ساعت گذشته رخ داده ارائه کرده‌اند. روزنامه فرهیختگان معترضان را «اقلیت محض» توصیف کرده و اعتراضات را به گروهی محدود نسبت داده است. روزنامه کیهان نیز با ادبیاتی تند، از تعبیر «یک مشت چاقوکش مزدور» برای اشاره به دانشجویان معترض استفاده کرده است. در همین راستا، روزنامه وطن امروز پرچم‌سوزی در دانشگاه را اقدامی «سفارشی» دانسته و روزنامه جام‌جم نیز بر محدود بودن شمار شرکت‌کنندگان تأکید کرده است.

از سوی دیگر، روزنامه همشهری در یادداشتی به قلم محسن مهدیان از واژه «دانشجونما» برای توصیف دانشجویان معترض استفاده کرده؛ اصطلاحی که خود به‌تنهایی بازتاب‌های زیادی در فضای عمومی داشته است. قضاوت درباره دامنه و تأثیرات این تحولات، نیازمند گذر زمان و بررسی دقیق‌تر پیامدهای میان‌مدت آن در فضای دانشگاهی و اجتماعی کشور خواهد بود. آنچه مسلم است، رویدادهای اخیر صرفاً یک اتفاق تلقی نمی‌شود و بازتاب‌های آن احتمالاً در هفته‌ها و ماه‌های آینده نیز ادامه خواهد داشت.

لقب همشهری به معترضین: دانشجونماها

روزنامه همشهری در بخشی از یادداشت امروز خود نوشت: دانشجونماها خطاکارند؛ اما خطای اصلی بسیاری‌شان ناآگاهی است. بله، قانون باید اجرا شود. انسانی که با حقیقت بیدار نمی‌شود گاه با سیلی واقعیت باید بیدار شود. اما مسئولیت ما در حکمرانی در فضای مجازی چیست؟ چرا این نسل تا این اندازه بی‌خبر است؟ آقایان به خودمان بیاییم. این حکمرانی مجازی که راه انداخته‌ایم آنقدر بی‌دروپیکر است که هر روز در گرداب پرتلاطم آن قربانی می‌دهیم. این بچه‌ها بیش از آنکه خطاکار باشند، قربانی‌اند. شبکه‌های مجازی دالان‌هایی است که تنها و تنها افراد پژواک صدای خودشان را می‌شنوند؛ منزوی و ایزوله از همه‌جا.

فرهیختگان: اقلیت محض و هوش مصنوعی 

فرهیختگان نیز همسو با همشهری حرکت می‌کند: همه آنچه از تصاویر و فیلم‌‌‌ها در رسانه‌ها دیدید – فارغ از آن تعدادی که با کمک هوش مصنوعی ساخته شده بودند! - در نهایت محصول حضور هسته‌های چند 10 نفره‌ای است که در شلوغ‌ترین حالت‌ها از حدود 200 تا 300 نفره فراتر نیست. در نظر گرفتن این عدد و قیاس آن با تعداد کل دانشجویان (مثلاً جمعیت حدود 54 هزار نفر دانشجوی دانشگاه تهران یا 11 هزار نفره دانشگاه شریف) به شما کمک می‌کند تا فهم دقیق‌تری از اتفاقات این روز‌ها پیدا کنید. حالا بهتر می‌توان متوجه شد که چگونه یک اقلیت پرسروصدا با ساختارشکنی و رفتار عصبی در حال فضاسازی رسانه‌ای هستند تا تصویری نادرستی از دانشگاه بسازند؛ در حالی که اکثریت دانشجویان مشغول کار و تحصیل عادی خود هستند. 

کیهان: دانشگاه جای یک مشت چاقوکش مزدور نیست

و این هم برشی از یادداشت تند کیهان است: باید صراحتاً گفت آن که چاقو می‌کشد، سنگ می‌اندازد، شیشه می‌شکند و به هم‌کلاسی خود حمله می‌کند، دانشجو نیست؛ شرور و وطن‌فروش است. دانشگاه را با میدان معرکه اشتباه گرفته است. دانشگاه جای اوباش، اراذل و اغتشاشگران اجاره‌ای و لمپن‌ها نیست. چاقوکش‌های اجاره‌ای از هر قشر و صنفی نمی‌توانند با نقاب دانشجو، پروژه اغتشاش را بازتولید کنند.

دانشگاه در ایران مستقل و عزتمند، جای شعبان‌جعفری‌ها و چاله میدانی‌ها نیست. دانشگاهیان، محیط آرام و امن می‌خواهند تا به پژوهش و تولید علم بپردازند. چهره‌های ناآگاه و جاهل به تاریخ معاصر نیز در جریانات اخیر وجود دارد؛ چهره‌هایی که از تاریخ معاصر و سیاهه دیکتاتوری پهلوی بی‌اطلاع هستند. گنده‌لات‌ها و پدرخوانده‌های پنهان، نوچه‌های چاقوکش را کوک می‌کنند و پیش می‌فرستند.