این پرسپولیس فروپاشیده؛ برای باختن هم ناراحت نمی‌شوند!

خبرآنلاین: پرسپولیس در هفته بیست‌ودوم لیگ برتر ایران میزبان خیبر خرم‌آباد بود و در شرایطی که پس از ناکامی‌های اخیر نیاز جدی به کسب پیروزی داشت مقابل میهمان خود شکست خورد. خیبر با برتری مقابل پرسپولیس ضمن رقم زدن سومین باخت متوالی این تیم، توانست در هر ۲ بازی رفت‌وبرگشت این فصل سرخپوشان پایتخت را شکست دهد و یک رکورد جذاب را به ثبت برساند.

پرسپولیس در ۷ بازی ابتدایی نیم‌فصل دوم لیگ برتر متحمل ۵ باخت شده و با کسب تنها ۶ امتیاز یکی از ضعیف‌ترین تیم‌های نیم‌فصل دوم محسوب می‌شود. سرخپوشان پایتخت در شرایطی این آمار ضعیف را ثبت کرده‌اند که در ۶ بازی پایانی نیم‌فصل اول با هدایت اوسمار ویرا به ۵ برد و یک تساوی رسیدند و امید زیادی به نیم‌فصل دوم داشتند. با این حال از زمان پایان تعطیلات نیم‌فصل شرایط برای پرسپولیس به کلی تغییر کرده و سرخپوشان دیگر نشانی از آن تیم سرحال هفته‌های پایانی نیم‌فصل اول ندارند.

اتفاقی که باعث شده حواشی زیاد اطراف پرسپولیس به وجود بیاید و سرخپوشان را وارد بحران کند. خبرگزاری «خبرآنلاین» در گفتگو امیر عابدینی، مدیرعامل اسبق پرسپولیس وضعیت این روزهای این تیم را مورد بررسی قرار داده است:

پرسپولیس در نیم فصل دوم عملکرد ضعیفی از خود به نمایش گذاشته و مورد غضب هواداران قرار گرفته است. به عنوان مدیرعامل سابق پرسپولیس، به‌نظر شما چرا این تیم دچار چنین وضعیتی شده؟

به‌نظر شما آیا این تیم با هویت، الان دارای هویت است و آیا تیم دارد برای همان هویت کار می کند؟ چهار نفر بی‌کلاس را بعنوان لیدر می آوردند و اصلا کار خنده دار شده است .از سوی دیگر تمام کانون های اجتماعی دچار یک سردرگمی، خودباختگی، ترس و هیجانات عجیب غریب این روزها شده اند که هیچ نکته ای از آن را من نمی توانم بگویم و روی آن تمرکز کنم و حرف بزنم. من میبینم که همه آدم‌ها زیر پوست‌شان یک غم و یک سوگ نشسته و این در ورزش نیز تاثیرگذار شده است.

به‌نظر شما عدم حضور هواداران تا چه در این نتایج تاثیرگذار بوده است؟

به اعتقاد من فوتیال نمی تواند خودش را از قاعده شرایط امروز مستثنی کند. فوتبال ما امروز فوتبال نیستُ دور هم جمع می شویم و یک بازی تدارکاتی می کنیم. بعضی از تیم ‌ها با اقتدار می آیند در زمین کار می‌کنند، تلاش می‌کنند و از این هویت دفاع می‌کنند. از یک هویت منطقه ‌ای، بومی، ملی و هرچه که هست دفاع می کنند.

در مورد بازی با خیر چه نظری دارید؟

من به تیم خیبر احسنت می گویم. آنها بسیار خوب کار کردند و بسیار منطقی دویدند. آنها با برنامه ریزی و حساب شده کار کردند. خیبر یک مربی سرشناس دارد و اگر چه در کادر مربیان ما مهدی رحمتی نوپاست و تجربه کافی ندارد اما نشان داد که به مربیانی که تجربه، علم و دانش دارند، تنه می زند. من به او تبریک می گویم، تیمش بسیار خوب بود. اگر بگذارند این تیم می تواند روزهای خوبی را برای فوتبال رقم بزند.

اما در مورد پرسپولیس باید عرض کنم بچه ها دچار حادثه شده اند. حادثه از بالا به پائین و از پائین به بالا. بچه ها خودشان را در نظام مدیریتی باشگاه، خودی نمی بینند، غریبه می‌دانند و وفاق وجود ندارد. در زمین همه تلاش خود را می کنند اما آن  دل و دماغ و مغز و فکر و اندیشه با آناتومی بدن و آن سیستم فیزیکی اصلاً جواب نمی‌دهد. من در بچه ها هارمونی ندیدم، من دیدم که می‌ دوند که فقط دویده باشند. می‌خواهند که نبازند اما آنقدر هم برایشان فرقی نمی‌کرد.

 علت عدم این هارمونی و فقط دویدن را همان سوگ می بینید یا در سیستم مدیریتی؟

نه بنده در مدیریت هارمونی نمی بینم. ببینید شما در ستاد و ثبت باشگاه یک هارمونی عاطفی پیدا نمی‌ کنید. یکباره یک کسی مدیر یا صاحب باشگاه می شود که در جامعه علامت سوال روی او وجود دارد. این علامت سوال‌ها کم‌کم به تیم هم اتزریق می شود. نشان دادیم که پول نسخه اصلی نیست و یک چیز های دیگری می خواهیم و آن چیزها در زمین فوتبال عاطفه ها به هم گره میزند. فرد باید خاک خورده فوتبال باشد و در قالب بازیکن، مدیریت، هدایت، سرپرستی و مربیگری کار کرده باشد .مثلا می شود محمود خوردبین را فراموش کرد؟ سالیان سال روی نیمکت پرسپولیس نشست، بیمار شد اما از عشق پرسپولیس با اندک شوقب تلاش خود را کر دو اصلا پول برایش مهم نبود. آیا امروز چنین افرادی داریم؟ آیا آن ارتباطی که قبلا لیدرها به لحاظ عاطفی با کاپیتان تیم برقرار می کردند امروز هم وجود دارد یا چیز دیگری است و از جای دیگری تغذیه می شود که به بازیکن نهیب بزند. من می‌خواهم بگویم فوتبالمان را طرف بیماری بردیم.

چگونه این اتفاق رخ داده است؟

با انشقاق و شکاف بین جامعه ورزشی؛ شکاف بین فوتبال استان ها وت هران و کشوری و در تهران بین استقلال و پرسپولیس رخ داده است. الآن دیگر آن لذتی که ما می‌بردیم و مثلا با الیما بازی می‌کردیم نصف جمعیت استقلالی بودند و پرسپولیس را تشویق می‌کردند و به عکسش استقلال وقتی با باشگاه ازبک بازی داشت پرسپولیسی ها به میدان آمدند و در کنار استقلالی ها ایستادند. در حالی که امروز اینگونه نیست.

الان در آسیا کجای کار هستیم و چه نقشی در آسیا داریم و چه نقشی در فوتبال آسیا می توانیم ایفا کنیم؟ چند وقت است که بازیکنان ما در سطح بالای آسیا مطرح نمی شوند. در ترانسفر چیکار می کنیم، چه ترانسفر می کنیم و چه وارد می کنیم؟ آیا این داد و ستد به جامعه فوتیال ما آرامش، رشد و آگاهی می دهد. مربی می آوریم و وقتی می‌بینیم که باب طبع تماشاچی نبود او را عوض می‌کنیم. باید هم عوض میکردیم. نباید امتحان پس داده ها را می‌ آوردیم. الان در پرسپولیس شدیداً با مشکل مواجه هستیم و بازیکنان هماهنگ نیستند و انضباط تیمی وجود ندارد. بچه ‌ها دلشان زخمی است و مثل بقیه دل سوخته هستند و از آن طرف کادر می آید تهدید می‌ کند.