کارگران سوپرمارکت در آستانه تاریخ‌سازی و صعود به جام‌جهانی

ورزش سه: ژرمن هاوژنه لبخندی شیطنت‌آمیز و سرشار از هیجان بر لب دارد. مهاجم تیم ملی نیوکالدونیا به‌تازگی گل دوم تیمش را در پیروزی ۲ بر ۰ مقابل جبل‌الطارق به ثمر رسانده است، اما خودش هم می‌داند که شب طولانی و طاقت‌فرسایی در انتظار اوست. ساعت ۲:۳۰ بامداد، اتوبوسی او و هم‌تیمی‌هایش را سوار می‌کند تا سفری ۳۰ ساعته و ۱۲ هزار مایلی را به سمت خانه آغاز کنند؛ آن هم تنها ۷۲ ساعت پس از آنکه همین مسیر طولانی را برای رسیدن به جبل‌الطارق طی کرده بودند تا در دیداری دوستانه به میدان بروند.

هاوژنه بیرون رختکن میهمان در ورزشگاه «یوروپا پوینت» جبل‌الطارق ایستاده و سیبی در دست دارد؛ در این تیم خبری از نوشیدنی‌های پروتئینی گران‌قیمت یا ژل‌های بازسازی عضلات نیست. او مشتاق است تا از گلش بگوید و از غرور بازی برای این کشور کوچک در جنوب اقیانوس آرام. هاوژنه به ای‌اس‌پی‌ان می‌گوید: «بازی کردن مایه خوشحالی است و گل زدن لذتی بزرگ که آن را به همسر و پسرم تقدیم می‌کنم. افتخار می‌کنم که برای اولین بار در اروپا بازی کردیم و پیروز شدیم. سفر طولانی اصلا برای ما مسئله‌ای نیست.»

اما سفر واقعی نیوکالدونیا تازه آغاز شده و مقصد نهایی آن‌ها، جام جهانی ۲۰۲۶ در آمریکا، مکزیک و کانادا است. تیمی که به دلیل پرنده بومی جزایرشان به «کاجوها» معروف هستند، با رسیدن به فینال انتخابی اقیانوسیه، رزرو بلیت پلی‌آف بین‌قاره‌ای را قطعی کرده‌اند. آن‌ها اگرچه در فینال به نیوزیلند باختند، اما پیروزی در نیمه‌نهایی مقابل رقیب سنتی‌شان تاهیتی، حکم صعود به پلی‌آف را امضا کرد. جیکوب جنو، هافبک تیم می‌گوید: «بردن تاهیتی همیشه خاص است؛ آن‌ها رقیب دیرینه ما هستند.» فاصله این دو رقیب ۲۹۰۰ مایل اقیانوس است که احتمالا دورترین دربی جهان محسوب می‌شود.

در حالی که نیوزیلند سهمیه مستقیم اقیانوسیه را گرفت، نیوکالدونیا باید راهی مکزیک شود تا در پلی‌آف مقابل رقبایی از سایر قاره‌ها بجنگد. آن‌ها تیمی متشکل از بازیکنان نیمه‌حرفه‌ای هستند که در سوپرلیگ ۱۰ تیمی کشورشان یا سطح پنجم فوتبال فرانسه بازی می‌کنند. تنها «جنو» که در لیگ رومانی بازی می‌کند، طعم فوتبال حرفه‌ای سطح بالا را چشیده است. یوهان سیدانر، سرمربی تیم با واقع‌بینی می‌گوید: «شاید فقط ۱ درصد شانس صعود داشته باشیم، اما با ۱۰۰ درصد توان‌مان برای آن می‌جنگیم.»

نیوکالدونیا که در رتبه ۱۵۰ فیفا قرار دارد، می‌خواهد با عبور از سد تیم‌هایی مثل بولیوی و نمایندگان کونکاکاف، آسیا و آفریقا، رکورد ایسلند را بشکند و کوچک‌ترین کشور تاریخ جام جهانی شود. رؤیای آن‌ها ریشه در پیوند عمیق با فرانسه دارد؛ کشوری که نیوکالدونیا را تحت کنترل دارد و شهروندان این جزیره ملیت فرانسوی دارند. این پیوند حتی در برافراشتن پرچم هم جنجال‌ساز شد؛ به طوری که یوفا دستور داد پرچم نیوکالدونیا حتما در کنار پرچم فرانسه و با اولویت پرچم فرانسه به اهتزاز درآید.

جدا از مباحث سیاسی، داستان‌های شخصی بازیکنان این تیم هم خواندنی است. هاوژنه، گلزن محبوب تیم، فاش می‌کند که شغل واقعی‌اش مربی پارالمپیک و راهنمای دونده‌های نابینا در مسابقات سرعت است: «حرفه‌ای؟ ابدا! من در پارالمپیک سال گذشته به ورزشکاران فرانسوی کمک کردم. من ۱۰۰ متر را در ۱۱.۳ ثانیه می‌دوم و خیلی سریع هستم!» این روحیه فداکاری در تمام ارکان تیم دیده می‌شود؛ بازیکنانی که صبح‌ها در سوپرمارکت کار می‌کنند و شب‌ها تمرین، تا برای لحظاتی نام کشورشان را در نقشه فوتبال جهان برجسته کنند.

برگزاری بازی در جبل‌الطارق هم داستان‌های خود را داشت. استادیومی که نیمی زمین فوتبال و نیمی زمین کریکت است و در محاصره صخره‌های مشهور جبل‌الطارق قرار دارد. برای تیمی که از ماه مارس بازی نکرده بود، این سفر به اروپا یک ضرورت بود. گائل مامه، ایجنت مسابقات فیفا می‌گوید: «پیدا کردن رقیب برای تیمی که ۳۰ ساعت پرواز می‌کند آسان نبود، اما جبل‌الطارق پذیرفت و این یک راهکار خوب برای آماده‌سازی آن‌ها بود.»

نیوکالدونیایی‌ها که تحت تاثیر جت‌لگ شدید بودند، با انرژی و سرسختی خود جبل‌الطارق را غافلگیر کردند. پیروزی مقابل یک تیم اروپایی برای اولین بار در تاریخ، نقطه عطفی برای شاگردان سیدانر بود. مربی تیم می‌گوید: «ما فقط ۱۵۰ روز با یک تاریخ‌سازی بزرگ فاصله داریم. برای همین لحظات خاص است که مربیگری این تیم را قبول کردم.»

با پایان این اردو، بازیکنان با کوله‌باری از امید به خانه بازمی‌گردند. مسیر بازگشت آن‌ها از مالاگا به پاریس، سپس سنگاپور و در نهایت نومئا، مرکز نیوکالدونیا، آن هم در پروازهای معمولی اکونومی خواهد بود؛ اما شادی و پایکوبی بازیکنان نیوکالدونیا در اتوبوس نشان می‌دهد که هیچ خستگی‌ای حریف رؤیای آن‌ها نیست. هاوژنه در پایان می‌گوید: «هر پسربچه‌ای رؤیای بازی در جام جهانی را دارد؛ این رؤیای ماست و حالا می‌دانیم که واقعا شانس داریم.»