نخستین پرواز فضانوردان به مدار ماه پس از نیم‌قرن

گجت‌نیوز: ناسا عصر چهارشنبه چهار فضانورد را از مرکز فضایی کندی در فلوریدا، در چارچوب ماموریت «آرتمیس ۲»، در سفری به مدار ماه راهی فضا کرد. این ماموریت پرمخاطره، جسورانه‌ترین گام در بیش از نیم قرن گذشته برای بازگرداندن انسان به ماه است.

ماموریت سرنشین‌دار آرتمیس 2 (Artemis II) ناسا با پرتابی تاریخی، نخستین گام جدی برای بازگشت انسان به ماه پس از بیش از ۵۰ سال را رقم زد.

چهار فضانورد سفری ده روزه به دور ماه و بازگشت به زمین را آغاز کرده‌اند که اولین پرواز سرنشین‌دار به ماه از سال ۱۹۷۲ تاکنون محسوب می‌شود.

ماموریت سرنشین‌دار Artemis II ناسا سرانجام با موفقیت پرتاب شد تا فصل تازه‌ای در اکتشافات فضایی و بازگشت انسان به ماه رقم بخورد؛ رویدادی که نخستین سفر فضانوردان به فضای فراتر از مدار زمین پس از بیش از ۵۰ سال به شمار می‌رود.

در این ماموریت، چهار فضانورد شامل «رید وایزمن»، «ویکتور گلاور»، «کریستینا کخ» و «جرمی هنسن» با استفاده از فضاپیمای Orion و موشک قدرتمند Space Launch System (SLS) به فضا اعزام شدند. این پرواز آزمایشی حدود ۱۰ روز به طول می‌انجامد و طی آن، خدمه سفینه بدون فرود، تنها یک پرواز گردشی به دور ماه انجام خواهند داد.

اهداف ماموریت آرتمیس ۲ چیست؟

هدف اصلی این ماموریت، آزمایش سامانه‌های حیاتی برای سفرهای اعماق فضا از جمله سیستم‌های پشتیبانی حیات، عملکرد فضاپیما و قابلیت‌های ارتباطی است؛ فناوری‌هایی که برای ماموریت‌های آینده، به‌ویژه فرود انسان روی ماه در برنامه Artemis III ضروری خواهند بود.

این ماموریت همچنین رکورد جدیدی در فاصله سفر فضانوردان ثبت خواهد کرد و خدمه را به مسافتی بیش از ۴۰۰ هزار کیلومتر از زمین می‌رساند؛ دورتر از هر ماموریت سرنشین‌دار قبلی.

اهمیت تاریخی و علمی ماموریت

پرتاب آرتمیس ۲ به‌عنوان نخستین ماموریت سرنشین‌دار به نزدیکی ماه از زمان آپولو ۱۷ در سال ۱۹۷۲، نقطه عطفی در برنامه فضایی ناسا محسوب می‌شود. این ماموریت، گامی کلیدی برای ایجاد حضور پایدار انسان در ماه و حتی سفرهای آینده به مریخ است.

از نظر تاریخی نیز این پرواز اهمیت ویژه‌ای دارد؛ چرا که برای نخستین‌بار یک زن، یک فضانورد رنگین‌پوست و یک فضانورد غیرآمریکایی به فضای اطراف ماه اعزام می‌شوند.

چالش‌ها و ریسک‌های پیش‌رو

با وجود اهمیت بالای این ماموریت، Artemis II بدون چالش نیست. کارشناسان نسبت به عملکرد سپر حرارتی فضاپیما، سامانه‌های پشتیبانی حیات و شرایط خطرناک فضای دوردست ابراز نگرانی کرده‌اند؛ چرا که این تجهیزات هنوز در شرایط واقعی سرنشین‌دار به‌طور کامل آزمایش نشده‌اند.