انتقاد خراسان از عادل: چرا یک ماه دیر آمدی؟

روزنامه خراسان که مواضع اصولگرایانه دارد در شماره امروز خود به تصویری که از عادل فردوسی‌پور طی روزهای اخیر منتشر شده پرداخت و البته که نگاه این روزنامه پیرامون موضوع کمی انتقادی جلوه می‌کند: بیش ازیک ماه از آغاز تجاوز متجاوزان آمریکایی و اسرائیلی به ایران می‌گذرد؛ از همان روزهای نخست، بسیاری از ایرانیان در داخل و خارج از کشور با هرنگاه اعتقادی، گرایش سیاسی و سبک زندگی، به این تجاوز واکنش نشان دادند و از همبستگی با وطن و هموطن گفتند.

با این حال ،سکوت بخشی ازچهره‌های مشهور ورزش، سینما وسرگرمی برای بسیاری از مخاطبان قابل فهم نبود.

دراین میان، انتشار تصاویر عادل فردوسی‌پور در عیادت از کودکان آسیب‌دیده جنگی دربیمارستان، آن هم حدود ۳۵روز پس از آغاز این تجاوز، دوباره این پرسش را به میان آورد که واکنش سلبریتی‌ها در چنین بزنگاه‌هایی چه زمانی و چگونه معنا پیدا می‌کند؟ آیا دیر واکنش نشان دادن صرفاً یک تأخیر ساده است یا نشانه نوعی محاسبه؟ و مهم‌تر از آن، آیا سکوت و بی‌واکنشی واقعاً موضعی «خنثی» محسوب می‌شود؟ 

بازگشت عادل دردقیقه ۹۰ 

کنشی درست در هر زمانی درست است، اما در زمان مناسب با ارزش‌تر. بعید است کسی که چند دهه در متن رسانه زیسته، ارزش «زمان» در چنین کنشی را نداند.

عادل فردوسی‌پور نه فقط یک چهره موثر و برای بسیاری کماکان محبوب رسانه‌ای، بلکه روزنامه‌نگاری است که سال‌ها نبض افکار عمومی را در برنامه‌ای مانند ۹۰ سنجیده و می‌داند گاهی یک جمله درلحظه درست، می‌تواند از ده‌ها واکنش دیرهنگام اثرگذارتر باشد. به همین دلیل طبیعی است که انتشار تصاویر عیادت او از کودکان آسیب‌دیده جنگی، در کنار استقبال بخشی از مخاطبان، این پرسش را هم به همراه داشته باشد که چرا چنین واکنشی بیش ازیک ماه به تعویق افتاد؟

راستش شاید  اگر به‌ جای او با یک ورزشکار یا هنرپیشه طرف بودیم که هوش رسانه‌ای عادل را نداشت این تاخیر اهمیت چندانی نداشت. اما می‌توان این اتفاق را دست‌کم از دو زاویه دید. نخست این‌ که همین واکنش دیرهنگام باز هم از بسیاری سکوت‌ها قابل دفاع‌تر است. درفضایی که هنوز برخی چهره‌های شناخته‌شده ترجیح داده‌اند هیچ موضعی نگیرند، حضورعادل در کنار کودکان مجروح جنگی ترمیم همان سرمایه اجتماعی است که سال‌ها در ذهن مخاطبان شکل گرفته بود و با این اوصاف  اصل اتفاق خوب است.

اما زاویه دوم اما به همان مسئله «زمان» برمی‌گردد. در چنین روزهایی، ارزش بسیاری از کنش‌ها به لحظه وقوع آن‌ها وابسته است. واکنشی که در روزهای نخست یک بحران بیان می‌شود، بخشی از شکل‌گیری روایت عمومی را می‌سازد؛ اما هرچه زمان بگذرد، اثرگذاری آن کمتر می‌شود و بیشتر شبیه واکنشی پسینی با انواع محاسبات به نظر می‌رسد.