۱۰ خودرویی که امروزه ساختن آنها غیرقانونی است

گجت نیوز: با سخت‌گیرانه‌تر شدن قوانین ایمنی و آلایندگی، خودروهایی که امروزه ساختن آنها غیرقانونی است، لیستی از نمادهای خاطره‌انگیز را تشکیل می‌دهند.

دهه‌های گذشته شاهد تولید خودروهایی بودیم که با طراحی‌های جسورانه و موتورهای قدرتمند، قلب علاقه‌مندان را تسخیر کردند. اما امروزه، بسیاری از این شاهکارهای مهندسی به دلیل عدم انطباق با استانداردهای ایمنی خودرو و قوانین سخت‌گیرانه زیست‌محیطی، هرگز نمی‌توانند دوباره تولید شوند. این تغییرات، گرچه برای حفظ جان انسان‌ها و محیط‌زیست ضروری‌اند، اما باعث شده‌اند تا خودروهای مدرن بخشی از روح و شخصیت گذشته خود را از دست بدهند.

شلبی کبرا ۴۲۷ (Shelby Cobra ۴۲۷)

شلبی کبرا ۴۲۷ نمادی از ترکیب طراحی اروپایی و قدرت V8 آمریکایی است. این خودروی اسپرت که با موتور عظیم فورد ۴۲۷ FE V8 و ۴۲۵ اسب بخار قدرت در کمتر از ۴ ثانیه به سرعت ۱۰۰ کیلومتر بر ساعت می‌رسید، امروزه به دلیل چندین مشکل قادر به تولید نیست. سیستم سوخت‌رسانی و کاربراتورهای اصلی آن استانداردهای آلایندگی مدرن را رعایت نمی‌کنند و بدنه آلومینیومی دست‌سازش فاقد مناطق جذب ضربه (crumple zones) است. همچنین، نبود سیستم‌های کمکی رانندگی حیاتی مانند کنترل کشش و کنترل پایداری الکترونیکی و اگزوزهای جانبی نیز دلایل دیگری برای غیرقانونی بودن آن هستند.

دوج وایپر نسل اول (Gen 1 Dodge Viper)

دوج وایپر نسل اول در اوایل دهه ۹۰ میلادی با هدف احیای تصویر عملکردی صنعت خودروسازی آمریکا تولید شد. موتور غول‌پیکر ۸.۰ لیتری V10 آن به احتمال زیاد نمی‌تواند استانداردهای آلایندگی امروزی را پاس کند. وایپرهای نسل اول به طرز مشهوری فاقد سیستم ترمز ضد قفل (ABS)، کنترل کشش و حتی کیسه‌های هوا (airbags) بودند که همین موارد آن را در دنیای امروز، خودرویی «غیرقانونی» می‌سازد.

لامبورگینی کونتاش (Lamborghini Countach)

لامبورگینی کونتاش، خودروی پوستری دهه‌های ۷۰ و ۸۰، با طراحی رادیکال و موتور V12 قدرتمند خود یکی از سریع‌ترین خودروهای آن دوران بود. این موتور عظیم امروزه استانداردهای آلایندگی و مصرف سوخت را نقض می‌کند. از نظر ایمنی، طراحی خاص آن با ستون‌های ضخیم عقب، شیشه عقب کوچک و قرارگیری موتور بلافاصله پشت راننده، مشکلات دید عقب جدی ایجاد می‌کرد؛ تا جایی که رانندگان برای دنده‌عقب رفتن مجبور بودند روی رکاب در بنشینند. کونتاش همچنین فاقد کیسه هوا و حفاظت کافی در برابر تصادف است.

فورد فیرلین ۵۰۰ R-Code مدل ۱۹۶۶ (1966 Ford Fairlane 500 R-Code)

فورد فیرلین ۵۰۰ R-Code مدل ۱۹۶۶ یکی از خودروهای مسابقه‌ای جاده‌ای بود که با هدف همولوگیشن (همسان‌سازی) موتور ۴۲۷ ‘side-oiler’ فورد برای مسابقات NHRA ساخته شد. این خودرو مجهز به موتور ۴۲۷ V8 بود که قدرتی بیش از حد برای کنترل ایمن آن داشت. در زمان تولید این خودرو، کمربند ایمنی هنوز به صورت فدرال الزامی نشده بود. علاوه بر موتور قدرتمند، شاسی و بدنه آن نیز برای رعایت استانداردهای ایمنی مدرن خودروهای مجهز به موتورهای مسابقه‌ای نیاز به تغییرات بسیاری داشت.

شورولت کورویر (Chevrolet Corvair)

شورولت کورویر، با موتور عقب و هواخنک خود، ابتدا ایده‌ای موفق بود. اما داستان آن در سال ۱۹۶۵ با انتشار کتاب «ناامن در هر سرعت» نوشته رالف نیدر (Ralph Nader) تغییر کرد. نیدر ادعا کرد که سیستم تعلیق عقب swing-axle کورویر در پیچ‌های تند باعث واژگونی می‌شود. اگرچه کورویر بعدها تبرئه شد، اما پرونده پر سر و صدای آن به تصویب قوانین ایمنی فدرال در سال ۱۹۶۶ و تشکیل نهادهایی مانند NHTSA کمک کرد و نشان داد که ایرادات طراحی می‌تواند منجر به غیرقانونی شدن تولید خودرو شود.

شورولت ینکو نوا S/C مدل ۱۹۶۹ (1969 Chevy Yenko Nova S/C)

در اواخر دهه ۶۰، زمانی که جنرال موتورز محدودیت حجم موتور داشت، فروش خودرویی با موتور بزرگ‌تر از ۴۰۰ اینچ مکعب در خودروهای کامپکت ممنوع بود. دان ینکو (Don Yenko)، نمایندگی شورولت، با سفارش نسخه‌های SS ۳۹۶ نوا و نصب موتور ۴۲۷ L72، مدل ینکو نوا S/C را تولید کرد. این خودرو با ۴۲۵ اسب بخار قدرت برای شاسی سبک و اقتصادی خود بیش از حد قدرتمند بود. حتی خود ینکو نیز به دلیل ریسک‌های مسئولیت‌پذیری اذعان داشت که نباید تولید می‌شد و برخی شرکت‌های بیمه از پوشش آن خودداری کردند. خودرویی که در دهه ۶۰ «بیش از حد دیوانه» تلقی می‌شد، امروز هرگز از کارخانه خارج نخواهد شد.

شورولت کینگزوود استیت ۴۲۷ مدل ۱۹۶۹ (1969 Chevrolet Kingswood Estate 427)

شورولت کینگزوود استیت ۴۲۷ مدل ۱۹۶۹، یک واگن استیشن ۹ نفره بود که با یک موتور V8 با ۳۹۰ اسب بخار قدرت تجهیز می‌شد. برخی از نسخه‌های خاص آن حتی از طریق برنامه COPO شورولت با موتور ۴۲۵ اسب بخار عرضه شدند. موتور عظیم این خودرو استانداردهای آلایندگی را نقض می‌کند و از نظر ایمنی، ردیف سوم صندلی‌های عقب رو به پشت فاقد پشت‌سری بودند که مطابق با استانداردهای امروزی ایمن نیست.

پلیموث سوپربیرد/دوج چارجر دایتونا (Plymouth Superbird/Dodge Charger Daytona)

«جنگجویان بال‌دار» موپار، دوج چارجر دایتونا (Dodge Charger Daytona) و پلیموث سوپربیرد (Plymouth Superbird)، با موتورهای فابل Hemi V8، دماغه مخروطی و بال‌های غول‌پیکر، اولین خودروهای ۲۰۰ مایل بر ساعت در NASCAR بودند. قدرت و ویژگی‌های آیرودینامیک خاص این خودروها، امروزه باعث نقض مقررات آلایندگی و ایمنی می‌شوند. بال‌ها و دماغه نامتعارف آنها استانداردهای ایمنی عابر پیاده و تصادف را نقض می‌کنند و شاسی آنها فاقد کیسه هوا یا مناطق جذب ضربه است. موتورهای ۴۲۶ Hemi عظیم نیز استانداردهای نویز و مصرف سوخت امروز را رعایت نمی‌کنند.

فورد پینتو (Ford Pinto)

فورد پینتو که در سال ۱۹۷۱ برای رقابت با واردات ارزان‌قیمت ژاپنی معرفی شد، با ایراد طراحی خطرناکی همراه بود: باک بنزین آن پشت محور عقب قرار داشت. این نقص در تصادفات از عقب منجر به آتش‌سوزی‌های خطرناک پس از تصادف می‌شد و آن را به تله مرگ تبدیل می‌کرد. بعدها فاش شد که فورد از این مشکلات آگاه بود اما پرداخت غرامت قانونی را ارزان‌تر از فراخوان گسترده برای رفع ایراد دانست. امروزه، با آزمایش‌های تصادف دقیق، فورد نمی‌توانست چنین اقدامی را انجام دهد.

بیوک GSX استیج ۱ مدل ۱۹۷۰ (1970 Buick GSX Stage 1)

بیوک GSX استیج ۱ مدل ۱۹۷۰ یک ماسل کار قدرتمند بود که با بزرگ‌ترین موتور بیوک، یک V8 با ۴۵۵ اینچ مکعب حجم و ۳۶۰ اسب بخار قدرت، عرضه شد. این موتور V8 ۴۵۵ به دلیل عدم توانایی در رعایت استانداردهای آلایندگی، دلیل اصلی غیرقانونی بودن این خودرو در امروز است؛ تا جایی که بیوک مجبور شد از مدل ۱۹۷۱ به بعد قدرت آن را کاهش دهد. امروزه ساخت این هیولای موتوری غیرممکن خواهد بود.