روزنامه اصولگرا عذرخواهی قیاسی را قبول نکرد

روزنامه قدس نوشت: سکوت کرد و حالا که دوباره به فضای مجازی برگشته، گفته است: «طرف ایرانم». همین یک جمله کافی بود تا نام امیرحسین قیاسی دوباره در شبکه‌های اجتماعی دست به دست شود. نه به خاطر خود جمله؛ بلکه به خاطر زمانی که برای گفتنش انتخاب شده است.

در روزهایی که تهران و بسیاری از شهرهای ایران زیر حملات وحشیانه آمریکا و رژیم صهیونیستی بود و بسیاری از کاربران از چهره‌های شناخته ‌شده انتظار موضع‌گیری داشتند، امیرحسین قیاسی (مجری و برنامه‌ساز مشهور اینترنتی) سکوت را ترجیح داد. نه بیانیه‌ای منتشر کرد، نه ویدئویی ساخت و نه حتی واکنشی کوتاه نشان داد حالا اما پس از حدود ۱۰۰روز و همزمان با بازگشت اینترنت به شرایط عادی‌تر و از سرگیری فعالیت‌هایش، سکوتش را شکسته است و نوشته؛ «قبول دارد که سکوتش در دوره‌ جنگ اشتباه بوده است» چون بناست با برنامه‌ای ویژه جام جهانی برگردد و می‌داند که حیات برنامه‌های اینترنتی در گرو دلربایی و دلجویی از مخاطب است!

البته قیاسی نخستین چهره‌ای نیست که چنین مسیری را طی می‌کند. در سال‌های اخیر بارها شاهد بوده‌ایم که سکوت سلبریتی‌ها در بزنگاه‌های مهم، بیشتر از حرف‌هایشان مورد توجه قرار گرفته است. برای بخشی از افکار عمومی، سکوت یک انتخاب شخصی نیست؛ یک موضع است. به همین دلیل وقتی یک چهره مشهور در روزهای بحرانی حرفی نمی‌زند، مخاطبان این سکوت را تحلیل می‌کنند، درباره آن قضاوت می‌کنند و حتی گاهی آن را به اندازه یک بیانیه سیاسی معنادار می‌دانند. این اتفاق پیش‌تر برای بازیگران، خوانندگان، ورزشکاران و اینفلوئنسرهای مختلف رخ داده است. برخی به خاطر سکوتشان با موج انتقاد روبه‌رو شدند و برخی دیگر پس از موضع‌گیری متهم شدند که دیر رسیده‌اند. در فضای شبکه‌های اجتماعی، ظاهراً زمان موضع‌گیری به اندازه خود موضع اهمیت دارد.

حالا پرسش اصلی درباره قیاسی هم همین است؛ چرا اکنون؟ اگر قرار بود موضعی اعلام شود، چرا در روزهای پر از رنج و درد جنگ که مردم انتظار موضع‌گیری از چهره‌ها را داشتند و مسئله تجاوز دشمن به خاک کشور در اوج توجه افکار عمومی قرار داشت این اتفاق رخ نداد؟ حالا که غبارها خوابیده و اینترنت برگشته و قرار است این چهره با یک برنامه اینترنتی برگردد، این سکوت شکسته شده است؟