آقای قلعه‌نویی، بی‌خیال بهانه‌ها؛ مشکل خود شمایی!

عصر ایران: هیچ‌کس منکر شرایط دشوار تیم ملی نیست. ایران بدون برگزاری بازی‌های تدارکاتی مهم و با مجموعه‌ای از مشکلات راهی جام جهانی شد. ماجرای صادر نشدن ویزای برخی اعضای کاروان نیز واقعیتی است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت.

اما سؤال اینجاست؛ وقتی نمایش تیم قابل دفاع نبود، چرا به جای پذیرش ضعف‌ها به دنبال بهانه می‌گردیم؟

اینکه بازیکنان ایران مقابل نیوزیلند، که روی کاغذ ضعیف‌ترین تیم گروه محسوب می‌شود، در بسیاری از دوئل‌های فیزیکی کم آوردند، اتفاقی نیست که بتوان آن را صرفاً به شرایط بیرونی نسبت داد. این مسئله ریشه در ایرادات فنی و ساختاری تیم دارد.

بخشی از مشکلات را می‌توان به محدودیت‌های فوتبال ایران نسبت داد. برای مثال، ضعف در پست دفاع چپ موضوع تازه‌ای نیست و سال‌هاست که فوتبال ایران در این منطقه از زمین با کمبود بازیکن سطح بالا مواجه است. در نتیجه استفاده از گزینه‌هایی مانند میلاد محمدی یا احسان حاج‌صفیِ باتجربه اما افت‌کرده، تا حدی اجتناب‌ناپذیر بوده است.

اما در برخی دیگر از پست‌ها چنین توجیهی پذیرفتنی نیست.

مدتی است درباره ناهماهنگی دنیس اکرت صحبت شده، اما آیا واقعاً گزینه‌هایی که به جای او به میدان رفتند عملکرد بهتری داشتند؟

 در این مسابقه صحبت از مغانلو و علیپور است؛ دو مهاجمی که عملاً تأثیر محسوسی روی جریان بازی نداشتند.

مغانلو در بسیاری از نبردهای فیزیکی شکست خورد و درصد قابل توجهی از پاس‌هایش حتی به مقصد نرسید. علیپور نیز در حدود ۴۰ دقیقه حضورش در زمین حتی یک شوت در چارچوب ثبت نکرد؛ اتفاقی که برای مهاجمی که تیمش به گل نیاز دارد، آمار بدی است.

در خط میانی نیز شرایط بهتر نبود. اگر امیرمحمد رزاق‌نیا فرصت بازی پیدا می‌کرد، واقعاً قرار بود عملکردی ضعیف‌تر از سعید عزت‌اللهی ارائه دهد؟ عزت‌اللهی در بخش قابل توجهی از نبردهای زمینی و هوایی مغلوب شد و در دو فرصت مناسب شوت‌زنی نیز نتوانست کیفیت لازم را نشان دهد.

شاید این مسابقه بهتر از همیشه نشان داد چرا کارلوس کی‌روش در سال‌های حضورش در تیم ملی، شجاع خلیل‌زاده را هرگز به عنوان یک مدافع بین‌المللی قابل اتکا در مهم‌ترین مقاطع در نظر نگرفت. وقتی کریس وود به این سادگی در یک‌سوم دفاعی ایران توپ را کنترل می‌کند و تیمش را جلو می‌برد، این سؤال پیش می‌آید که نقش مدافعان مرکزی ما دقیقاً چه بوده است؟

امیدوارم در دیدارهای بعدی مقابل بلژیک و مصر، نسخه بهتری از تیم ملی را ببینیم. اما مسئله اصلی چیز دیگری است؛ لطفاً وقتی تیم بد بازی می‌کند، واقعیت را بپذیریم.

در مصاحبه پس از مسابقه گفته شد که نیوزیلند تنها دو بار روی دروازه ایران خطرساز شد و همان دو موقعیت به گل تبدیل شد. اما آمار چیز دیگری می‌گوید. نیوزیلند هشت شوت در چارچوب داشت، نه دو موقعیت.

حتی فراتر از نتیجه، در بسیاری از شاخص‌های فنی و آماری نیز نیوزیلند عملکرد بهتری نسبت به ایران ارائه کرد؛ موضوعی که نیازمند بررسی دقیق‌تر و مفصل‌تر است.

چیزی که مطمئنیم این است که اگر رضاییان و محبی و تا حدی طارمی شب خوبی را پشت سرنمی‌گذاشتند احتمالا مقابل نیوزیلند شکست می‌خوردیم...

امیدوارم برخلاف آنچه در مصاحبه بعد از بازی دیدیم، امیر قلعه‌نویی و کادر فنی به مشکلات واقعی تیم واقف باشند و برای رفع آن‌ها راه‌حلی پیدا کنند؛ چرا که در غیر این صورت، تقابل با بلژیک می‌تواند به شبی بسیار دشوار برای فوتبال ایران تبدیل شود.