«کوری»؛ وقتی یک فاجعه اجتماعی بهانهای برای روایت میشود
قسمت اول سریال «کوری» به کارگردانی سجاد پهلوان زاده در نهایت بعد از یک توقف کوتاه مدت از فیلم نت منتشر شد.
برترینها: قسمت اول سریال «کوری» به کارگردانی سجاد پهلوان زاده در نهایت بعد از یک توقف کوتاه مدت از فیلم نت منتشر شد؛ سریالی به تهیهکنندگی کاظم دانشی که در نخستین تجربه خود در شبکه نمایش خانگی نیز از جهان آشنای آثارش فاصله نگرفته است؛ جهانی که در آن پروندههای جنایی فقط یک حادثه نیستند، بلکه راهی برای رسیدن به زخمهای پنهان جامعهاند.
سمیرا افتخاری_روزنامهنگار: «کوری» با دست گذاشتن روی ماجرای مشروبات الکلی دستساز و قربانیان آن، تلاش میکند از دل یک فاجعه، تصویری از بحرانی اجتماعی ارائه دهد؛ تلاشی که در قسمت نخست بیش از هر چیز به معرفی زمین بازی و مهرههای اصلی آن اختصاص یافته است.
کاظم دانشی را تا امروز بیش از هر چیز میتوان فیلمسازی دانست که علاقه دارد قصههایش را از دل واقعیت بیرون بکشد. او چه در مقام کارگردان و چه در جایگاه نویسنده و تهیهکننده، همواره سراغ سوژههایی رفته که ریشه در جامعه دارند؛ پروندههای جنایی، حوادث تلخ و اتفاقاتی که شاید در نگاه اول تنها یک خبر باشند اما در پس آنها میتوان ردپای یک آسیب اجتماعی را پیدا کرد. به همین دلیل هم آثار او معمولا رنگ و بوی تلخی دارند؛ تلخیای که نه از جنس ناامیدی، بلکه حاصل مواجهه مستقیم با واقعیتهایی است که بسیاری ترجیح میدهند نادیدهشان بگیرند.
از این منظر، «کوری» ادامه طبیعی همان مسیری است که دانشی در سالهای اخیر دنبال کرده است. او این بار با همراهی سجاد پهلوانزاده و امیر ابیلی وارد شبکه نمایش خانگی شده و سراغ موضوعی رفته که هر از گاهی با اخبار تکاندهنده آن مواجه میشویم؛ ماجرای مصرف مشروبات الکلی دستساز و پیامدهای جبرانناپذیر آن. اتفاقی که بارها قربانی گرفته و در برخی موارد به نابینایی یا مرگ افراد منجر شده است. انتخاب این سوژه نشان میدهد سازندگان بیش از آنکه به دنبال خلق یک تریلر صرف باشند، قصد دارند از دل یک بحران واقعی، روایتی اجتماعی را شکل دهند.
همین رویکرد در قسمت نخست نیز قابل مشاهده است. «کوری» عجلهای برای نمایش همه ظرفیتهای داستان ندارد و ترجیح میدهد ابتدا حادثه اصلی را پیش چشم مخاطب قرار دهد. در این میان، بازیگران مهمان نقش مهمی در پیشبرد قصه دارند و عملا بار شکلگیری بحران اولیه را به دوش میکشند. آنها هستند که تماشاگر را وارد جهان داستان میکنند و زمینه وقوع اتفاق اصلی را میسازند.
در مقابل، شخصیتهای محوری سریال هنوز در مرحله معرفی قرار دارند. مخاطب با آنها آشنا میشود اما هنوز فرصت کافی برای نزدیک شدن به آنها پیدا نکرده است. به همین دلیل در پایان قسمت اول، بیش از آنکه دلبستگی یا همذاتپنداری شکل گرفته باشد، نوعی کنجکاوی نسبت به نقش این شخصیتها در ادامه ماجرا به وجود میآید. این البته ایراد محسوب نمیشود؛ چراکه قسمت نخست بیش از هر چیز وظیفه چینش مهرهها را بر عهده دارد و به نظر میرسد سازندگان آگاهانه بخشی از ظرفیت شخصیتها را برای قسمتهای بعدی نگه داشتهاند.
نکته امیدوارکننده «کوری» در همین قسمت ابتدایی، تلاش آن برای فاصله گرفتن از هیجانزدگیهای مرسوم آثار جنایی است. سریال فعلا به جای آنکه مخاطب را با پیچشهای پیدرپی یا تعلیقهای تصنعی غافلگیر کند، روی خلق فضایی واقعگرایانه تمرکز کرده است؛ فضایی که در آن حادثه نه یک بهانه برای سرگرمی، بلکه نشانهای از یک مسئله بزرگتر است. مسئلهای که اگر در ادامه با پرداخت دقیق شخصیتها و حفظ انسجام روایی همراه شود، میتواند «کوری» را به اثری فراتر از یک سریال جنایی تبدیل کند.
قسمت اول «کوری» هنوز همه داشتههایش را رو نکرده، اما نشانههای اولیه حاکی از آن است که با اثری روبهرو هستیم که میخواهد از دل یک پرونده تلخ، تصویری از یکی از بحرانهای کمتر دیدهشده جامعه امروز ارائه دهد؛ مسیری که پیشتر نیز در کارنامه کاظم دانشی دیدهایم و حالا به نظر میرسد در قالبی تازه ادامه پیدا کرده است.
سریال «کوری» قرارست هر جمعه از فیلم نت پخش شود و امید می رود در مسیر پخش دچار توقف نشود.
ارسال نظر