توافق جنجالی؛ اسرائیل، همسایه اماراتیِ ایران

روزنامه همدلی در سرمقاله امروز خود نوشت: امارات متحده عربی که از مجموع هفت امیرنشین حاشیه جنوبی خلیج فارس تشکیل می‌شود، کشوری کوچک است و با جمعیت بومی کمتر از انگشتان یک دست و جدیدالولاده که عمر تاسیس آن به نخستین سال دهه هفتاد میلادی برمی‌گردد.

این کشور با ویژگی‌‌‌های فوق، به پشتوانه دلارهای نفتی و تا حدودی درایت امیران آن، رویاهای بلندپروازانه‌ای دارد و برای تحقق رویاهای خود از هیچ عملی مضایقه نمی‌کند.

امارات فاقد سابقه تاریخی است، ولی «پترودلار» دارد و قدر دلارهای نفتی را هم خوب می‌داند و بعد از انقلاب ایران، تصمیم گرفته است با دلارهای نفتی هم داخل کشورش را آباد کند و هم از نظر ژئوپلیتیک کشوری تاثیرگذار در منطقه استراتژیک خاورمیانه و شمال آفریقا و جهان عرب باشد.

نگاه به تحولاتی که در سال‌‌‌های اخیر در هفت امیرنشین به وقوع پیوسته، از توجه امارات به مسائل داخلی حکایت دارد تا جایی که فرودگاه دوبی نقطه اتصال چهارگوشه جهان شد و چند سالی است شرکت هواپیمایی امارات در لیست چند شرکت برتر دنیا قرار گرفته و بسیاری از شرکت‌‌‌های تجاری در این کشور دفتر دایر کردند و تا حدودی دروازه بازرگانی ایران به جهان خارج نیز به شمار می‌رود .

در بعد خارجی، امارات در مناقشات سوریه فعال است و با ترکیه در سرنگونی بشار اسد هدف مشترکی را تعقیب می‌کند. در یمن ضمن این‎‌که، با عربستان در مقابل ایران قرار دارد، بعضا در مقابل عربستان هم اظهار وجود می‌کند و در لیبی با ترکیه درگیر است. حتی اگر بتواند در شورای همکاری خلیج فارس، ریاض را در گوشه رینگ قرار می‌دهد.
امارات از ماجرای جزیره ابوموسی در سال‌‌‌های آغازین دهه هفتاد شمسی، با ایران وارد چالش شد و از این که جمهوری اسلامی را آزار بدهد از هیچ عملی فروگذار نیست، حتی برقراری رابطه با اسرائیل.

برقراری رابطه با اسرائیل از طرف امارات را باید تا حدودی در چارچوپ مناقشاتش با ایران و ایجاد حاشیه امن ارزیابی کرد.

از مدت‌‌‌ها قبل، امارات دنبال فرصت یا به عبارتی بهانه بود تا رابطه پنهان بین ابوظبی با تل‌آویو را آشکار کند و پای این رژیم را به همسایگی ایران بکشاند و به نوعی ایران و اسرائیل را همسایه کند تا همانطور که اشاره شد هم ایران را در نگرانی نگه دارد و هم به زعم خود برای کشورش امنیت را به‌وجود آورد. حال، ایران تا چه حد در ایجاد این فضا نقش دارد، قابل توجه است.

اکنون، موضوع حاتم‌بخشی تل‌آویو و عقب‌نشینی اسرائیل از اقدام غیرقانونی‌اش مبنی بر الحاق بخشی از کرانه باختری به اسرائیل به خاطر امارات، فرصتی فراهم کرد تا این کشور کوچک جنوب خلیج فارس در قامت حمایت از فلسطینیان با دشمن فلسطینیان رابطه برقرار کند، رابطه‌ای که از سوی همه گروه‌‌‌ها و جناح‌‌‌های فلسطینی نیز محکوم شده است. این در حالی است که، کشوری نظیر ترکیه که خودش با اسرائیل روابط سیاسی دارد، امارات را به قطع رابطه تهدید کرده است!؟

در چنین شرایطی ایران هر موضعی که می‌گیرد باید به این نکته اساسی توجه کند که بخشی از ایجاد رابطه بین امارات و اسرائیل ناشی از برخوردهایی است که ایران در سال‌‌‌های گذشته در منطقه اتخاذ کرده و تل‌آویو هم از آن سوءاستفاده کرده است. طبیعی است که دولت ایران بر اساس دیدگاه‌ها و اصول مترتب بر روابط خارجی خود با کشورهای همسایه عمل کند، اما سوا از محکوم کردن سیاسی اقدام امارات، باید به گونه‌ای سیاست‌های خارجی خود را برای آینده تنظیم کند که چالش کمتری با کشورهای کوچک جنوب خیلج فارس داشته باشد و فرصت حضور دوباره اسرائیل در منطقه را به سران این کشور ندهد.