دلایل عدم همراهی اروپا با آمریکا علیه ایران

کمال دهقانی فیروزآبادی، نماینده سابق مجلس طی یادداشتی با عنوان دلایل عدم همراهی اروپا با آمریکا در شماره امروز آرمان ملی ‏نوشت: راي‌هايي که بر خلاف ميل ايالات‌متحده و به نفع ايران در شوراي امنيت داده شد، نتيجه يکجانبه‌گرايي آمريکا در جهان ‏امروز است.

يکجانبه‌‌گرايي يکي از خصلت‌هاي سياست‌ خارجي ايالات‌متحده بوده و در دوره ترامپ خيلي شدت پيدا کرده است و ‏طبيعتا در اين برهه زماني و شکست آمريکا در جلب آراي اعضاي شوراي امنيت سازمان ملل مي‌تواند مقابله ‌اي با رويه آمريکا ‏در سياست خارجي باشد. آمريکا به ويژه در دوره ترامپ با سازمان‌هاي بين‌المللي مشکل داشته است و از خيلي از سازمان‌‌ها خارج ‏شده و خيلي از پيمان‌ها را منقضي کرده و از آنها خارج شده است و در مجموع مي‌‌توان گفت که رويه آن بنا بر رابطه دوستانه‌‌اي با ‏سازمان‌ها، نهادها و معاهدات بين‌المللي نبوده است. طبيعتا در چنين فضايي و با چنين نگاه منفي نسبت به نهادها و پيمان‌‌هاي ‏بين‌المللي نمي‌توان انتظار داشت که بتوان از آنها استفاده کرد و عملا باقي کشورها اين فضا را به ايالات‌متحده نمي‌دهند.

در مجموع ‏با این تفسیر می‌توان این اتفاق را نتیجه رویه منفی دولت ترامپ در قبال سازمان‌ها و نهاد‌های بین المللی تلقی کرد. از سوی دیگر ‏در خصوص کشور‌های اروپایی مانند آلمان، فرانسه و بریتانیا که رای ممتنع دادند، می‌توان اقدام آن‌ها را حمایت از برجام تلقی کرد. ‏کماکان کشور‌های اروپایی معتقد هستند که برجام بهترین معاهده‌ای است که می‌تواند بر رفتار هسته‌ای ایران امکان نظارت را ‏فراهم کند و ایالات‌متحده در برخورد و رفتار خود در قبال برجام اشتباه داشته است. طبیعتا اروپایی‌ها با این رای ممتنع به دنبال ‏حمایت از برجام بوده و مانع از بین رفتن کامل آن شده‌اند. باید توجه کرد که در عرصه بین‌الملل تمامی کشور‌ها به دنبال منافع ملی ‏خود هستند و این منافع ملی در چارچوب قوانین بین‌الملل و در چارچوب موافقت‌های چندجانبه است.

ترامپ از نخستین لحظات پا ‏روی این توافق‌ها گذاشته و صرفا با سیاستی خودخواهانه به دنبال منافع خود است. امروزه ایالات‌متحده همان قطعنامه‌هایی را که ‏خود تصویب کرده است نیز نقض می‌کند و به دنبال بر هم زدن آن‌ها است که مهم‌ترین آن‌ها قطعنامه ۲۲۳۱ است.

نحوه برخورد ‏ترامپ با سازمان بهداشت جهانی و پیمان پاریس شاید مهم‌ترین جلوه‌های دیگر این سیاست خصمانه در قبال جهانیان باشد. این ‏نگرش ایالات‌متحده قطعا محکوم به شکست است و در راستای فرار از این شکست‌ها است که آمریکا به دنبال بازیچه کردن ‏شورای امنیت رفت و واکنش کشور‌ها نیز در همین راستا علیه آمریکا بود. واکنشی که منجر به تحقیر آمریکا شد. اگر قطعنامه ‏‏۲۲۳۱ لغو می‌شد یک بدعت رقم می‌خورد و اساسا عالی‌ترین رکن بین‌المللی از این پس اساسا زیر سوال رفته و هیچ کشوری برای ‏تصمیمات آن اهمیتی قائل نمی‌شدند و در ادامه نیز در مقابل افکار عمومی به صورت کامل زیر سوال می‌رفت و بیشترین ضرر را ‏نیز اعضای دائم شورای امنیت نیز متحمل می‌شدند.