غریب‌پور: از کارهایم پشیمان نیستم

بهروز غریب‌پور، کارگردان تئاتر و نمایشنامه‌نویس در هفتادمین سالروز تولدش، کارنامه هنری خود را چندوجهی دانست.

خبرگزاری ایرنا: بهروز غریب‌پور، کارگردان تئاتر و نمایشنامه‌نویس در هفتادمین سالروز تولدش، کارنامه هنری خود را چندوجهی دانست و گفت: وقتی به گذشته نگاه می کنم عمرم هدر نرفته اما شاید می توانستم کارهای دیگری بکنم اما هر کاری که کرده‌ام با عشق، تعهد، دلسوزی و مسئولیت بوده و از هیچ یک از کارهایی که کردم پشیمان نیستم.

شاید بیشتر مخاطبان این هنرمند را با اپراهای عروسکی که راوی زندگی شاعران بزرگ ایران زمین بوده می‌شناسند اما غریب‌پور از ۱۳۴۶ تا کانون بیش از ۵۰ نمایش و اپرای عروسکی را طراحی و کارگردانی کرده و بیش از ۲۰ اثر تالیف و ترجمه از خود به یادگار گذاشته است.

بهروز غریب پور، درباره نحوه طراحی شخصیت‌ها و شاعران ادبیات فارسی در اپراهای عروسکی‌اش ،گفت: من با این شاعران زیسته‌ام و همواره در کنار آن‌ها بوده‌ام، ارتباط نزدیکی با زبان و بیان آن‌ها دارم و هر واژه شان را به خوبی می‌شناسم. ارتباط نزدیکی که میان بیان شاعرانه و زیست آن‌ها وجود دارد، کمک کرده تا بتوانم شخصیت‌های دقیقی را طراحی کنم و روی صحنه بیاورم.

سازنده اپراهای مولوی، سعدی و حافظ، افزود: شاعران بزرگ ایران در تمام عمرم همراهی‌ام کرده‌اند، در نیشابور ، شیراز و توس زندگی کردم، ادبیات فارسی بخشی از زندگی من شده است‌. در خواب و بیداری، در خوشی و ناخوشی، در رنج و شادی، با شاعران همراه شده‌ام و لحظه‌ای از آنان دور نبودم.

به گفته وی، شعر فارسی اجازه نداده لحظه‌ای افسرده شوم و وقتم را به بطالت بگذرانم، این ابیات نمی‌گذارند که راه را گم کنم.

غریب‌پور درباره طراحی چهره‌های شاعران گفت: طراحی این چهره‌ها بیش از هر چیز به شناخت و مطالعه آثار زندگی و زیست این افراد برمی گردد. این طراحی هم حاصل شناخت است و هم شهود، زیست من با شعر فارسی باعث شده که با شاعران نزدیک شده باشم. پس از اینکه چهره‌ای را در نظر می گیرم با علی پاکدست (طراح و سازنده عروسک، عروسک‌گردان) در این باره صحبت می‌کنیم و آن شخصیت ساخته می‌شود، او نیز در شکل گرفتن این تصاویر تاثیر گذار است.

وی در توضیح عمق آشنایی‌اش با ادبیات که منجر شده ابیات شاعران گوناگون، را دریک اپرا استفاده کند، این‌گونه شرح داد: شعر شاعران ایرانی، به هم پیوسته است. یک پیام به زبان‌های مختلف و در دوره‌های متفاوت بازگو شده است، شعر فارسی زمان ندارد و همیشه زنده می‌ماند.

غریب پور میراث خود در فرهنگ ایران را، چنین بر شمرد: من آدمی چند وجهی هستم، زندگی‌نامه‌ام را هم خودم و هم دیگران چندباری نوشته‌ایم اما امسال که همسرم برای کادوی تولد من بیوگرافی دقیق من را می‌نویسد چون گاهی تاریخ ها پس و پیش شده و بعضی موارد را احتمالاً فراموش کرده‌ام. او موقع نوشتن سوالاتی می‌پرسد و یادآوری می‌کند چه کارهایی انجام داده‌ام.

وی اضافه کرد: من معلمی دبستان کرده‌ام، خبرنگار روزنامه اطلاعات بوده‌ام، در دوره سربازی افسر زرهی بودم، مدیر اجرایی پروژه‌های متعددی بوده‌ام، از فرهنگسرای بهمن تا خانه هنرمندان ایران، مدیرعامل و موسس بودم، نویسنده، کارگردان، پژوهشگر، مترجم، این‌ها بخشی از کارهایی است که در عمرم انجام داده‌ام.

این هنرمند اضافه کرد: چند وجهی بودن کار من، که غالبا از آثار مفیدی هم نتیجه آن بوده، برایم ارزشمند است. هنوز برای بسیاری از اهالی تئاتر ایران سوال است که تئاتر بینوایان را که جمع بزرگی از هنرمندان تئاتر ایران بازیگر آن بودند، در آن سال‌ها در جنوبی‌ترین نقطه تهران چگونه روی صحنه بردم؟

غریب‌پور ادامه داد: احساسم این است که عمرم هدر نرفته است، وقتی به گذشته نگاه می کنم شاید می توانستم کارهای دیگری بکنم اما هر کاری که کرده‌ام با عشق و تعهد و دلسوزی و مسئولیت بوده است و همواره با مردم ایران همدردی کرده‌ام. از هیچ یک از کارهایی که کردم پشیمان نیستم و از خدا طلب می‌کنم که این سال‌های باقی مانده همینطور عاشقانه و شرافتمندانه بگذرد و روزی که کارنامه‌ام بسته می‌شود، کارنامه درستی باشد.