نرخ دلار ما را با خود به کجا خواهد برد؟

غلامرضا کیامهر‎ ‎در بخشی از سرمقاله امروز روزنامه جهان صنعت نوشت: آنچه بیشتر تاسف انسان را برمی‌انگیزد اظهارات ‏ضدونقیض دولتمردان و مقامات مسوول کشور است که از یک طرف می‌گویند وضع ذخایر ارزی کشور کاملا رضایت‌بخش است ‏و روز بعد یک مقام عالی‌رتبه دولتی گناه عدم تامین اقلام دارویی موردنیاز بیماران کرونایی را به گردن صندوق بین‌المللی پول ‏می‌اندازد که زیر فشار دولت آمریکا از پرداخت وام پنج میلیارد دلاری به ایران خودداری کرده است.

در همین ایام هم که قیمت ‏دلار ساعت به ساعت افزایش پیدا می‌کند، آقای رییس‌جمهور در چند سخنرانی مختلف به قول معروف آب پاکی را روی دست همه ‏ریخت و صریحا اعلام کرد دولت به قدر کافی ذخیره ارزی در اختیار دارد و هر زمان تصمیم بگیرد، می‌تواند با عرضه مقدار ‏زیادی دلار به بازار قیمت آن را کاهش دهد اما عمدا این کار را نمی‌کند.‏

مقامات دیگری می‌گویند ذخیره ارزی کشور برای روز مباداست. بسیار خوب چه روز مبادایی از این آشکارتر که به دلیل افزایش ‏افسارگسیخته قیمت‌ها و نبود کمترین تناسب میان درآمد و هزینه زندگی، کمر اکثریت قریب به اتفاق خانوارهای ایرانی زیر فشار ‏هزینه زندگی دارد می‌شکند و با خالی شدن سفره‌های آنها شهروندان پیر و جوان و کودکان ایرانی در معرض خطر سوءتغذیه شدید ‏قرار گرفته‌اند؛ سوءتغذیه‌ای که عوارض سوء آن در آینده نه چندان دور به صورت انواع بیماری‌ها و نقص‌عضوها در جامعه بروز ‏و ظهور پیدا خواهد کرد و هزینه‌های دارو و درمان جامعه را به شدت افزایش خواهد داد.

خب تا چنان مصیبتی گریبان جامعه ما را ‏نگرفته، دولت بیاید به منظور شکستن قیمت دلار و به تبع آن پایین آوردن قیمت‌ها، مقداری از آن ارزهایی را که متعلق به خودش ‏می‌داند، به شکل منطقی وارد بازار کند تا هم فشار هزینه زندگی خانوارها را کاهش دهد و هم از بی‌اعتبار و بی‌آبرو شدن بیشتر ‏پول ملی ما در برابر دلار نزد افکار عمومی مردم جهان جلوگیری کند چون ضربه‌ای که این بی‌اعتباری پول ملی به وجهه عمومی ‏ما نزد افکار عمومی مردم جهان می‌زند دست کمی از رنج‌هایی که دارد بر خانوارهای ایرانی وارد می‌کند، ندارد.

باز جای شکرش ‏باقی است که در میان این همه سکوت و بی‌اعتنایی مسوولان و دولتمردان به مصائب و مشکلات معیشتی مردم، چند روز پیش ‏دکتر ربیعی سخنگوی دولت که در میان مشاوران و معاونان دکتر روحانی همیشه گفتمانی مردمی دارد و خود طعم تنگی معیشت ‏را در دوران جوانی چشیده است، در گفت‌وگویی با خبرنگاران با لحنی که بوی صداقت می‌داد گفت که درد و رنج و فشارهای ‏معیشتی مردم را با تک‌تک ‌سلول‌های بدنش لمس و احساس می‌کند.

گفته‌های دکتر ربیعی در جای خود درخور تقدیر است اما تا این ‏ابراز همدردی باعث ایجاد تغییر اساسی در سیاست‌های اقتصادی و ارزی دولت نشود و فشارهای معیشتی کمرشکن مردم را ‏تخفیف ندهد، راه به جایی نخواهد برد. درد بزرگ ما این است که دولت‌ها و دولتمردان ما برخلاف دولتمردان نظام‌های حزبی ‏جهان که برگزیده احزاب حاکم هستند، اگر در حل مشکلات کشورهای‌شان احساس عجز و ناتوانی کنند، عقبه را می‌بوسند و با ‏پوزش‌خواهی از مردم صحنه قدرت و سیاست را ترک می‌کنند.‏