امتیازگیری به سبک طالبان؟

روزنامه خراسان: خونین‌ترین روز افغانستان از زمان آغاز مذاکرات دوحه (حدود ۱۰ روز قبل) با کشته شدن ۵۷ نیروی امنیتی این کشور در درگیری با طالبان رقم خورد.

گروه‌های مذاکره‌کننده به نمایندگی از طالبان و دولت افغانستان از ۲۲ شهریور برای مذاکره در پایتخت قطر گردهم آمده‌اند، اما در این گفت وگوها به ویژه درباره اجرای آتش‌بس که بسیاری از کشورها خواستار آن شده‌اند هنوز پیشرفت چندانی به دست نیامده است.

سید محمد سادات، معاون والی ولایت اروزگان گفت : خونین‌ترین درگیری‌ها، در این ولایت روی داده که طی آن ۲۴ نفر از نیروهای دولتی در حمله نیروهای طالبان به مراکز بازرسی پلیس کشته شدند.

رویترز نیز به نقل از برخی مقامات محلی نوشت که درگیری‌ها و تلفات در ولایت‌های تخار، هلمند، کاپیسا، بلخ، میدان وردک و قندوز نیز گزارش شده است.

این در حالی است که طالبان تلفات نیروهای خود را تأیید نکرده اما به گفته «عبدالهادی جمال» سخنگوی نیروهای امنیتی افغانستان در پامیر، ۵۴ تن از نیروهای طالبان در درگیری‌های اخیر در ولایت‌های قندوز، تخار و بغلان کشته شده‌اند.

کارشناسان می‌گویند که هدف طالبان از تشدید حملات باوجود آغاز مذاکرات بین‌الافغانی تقویت موضع این گروه و امتیازگیری در میز مذاکرات است.این مذاکرات پس از آن عملی شد که در اسفند گذشته آمریکا و طالبان توافق کردند نیروهای غربی مستقر در افغانستان تا آوریل ۲۰۲۱ از این کشور خارج شوند، به شرطی که طالبان ضمانت کند از خاک افغانستان تروری در سطح بین‌المللی تدارک دیده و هدایت نخواهد شد.

بخشی از توافق هم ناظر بر آزادسازی زندانیان طالبان از سوی حکومت کابل بود،‌با این حال،به اعتقاد بسیاری از کارشناسان برای ایجاد مذاکرات صلح و تضمین آن حداقل زمینه های بین المللی مورد نیاز است.از جمله این زمینه های بین المللی، حضور شورای امنیت سازمان ملل به صورت جدی در این مذاکرات است، در حالی که در مذاکرات داخلی افغانستان حضور سازمان های بین المللی تا کنون بسیار کم رنگ و در حد هیچ بوده است.

همچنین بازیگران بین المللی و منطقه‌ای عمده در این دور از مذاکرات مشارکت و حضور فعال ندارند و فقط حضور نماینده آمریکا و همچنین قطر به عنوان میزبان در این مذاکرات مشهود بود، این در حالی است که چین و روسیه حضور فعالی در این دور از مذاکرات دوحه نداشتند و حضورشان تنها به ارتباطی ویدئویی محدود شد که در سطح نه چندان ارشد برگزار شد.

همچنین همسایگان افغانستان و کشورهای منطقه نیز در این مذاکرات غایبانی بزرگ به شمار می روند و حضور فعالانه هیچ کدام از این کشورها در مذاکرات دوحه دیده نمی شود.در نهایت آن چه باعث می شود نتوانیم خوش بینی زیادی به این گفت وگوها داشته باشیم دو خواست متضاد دو طرف صلح است و در حالی که طالبان تا کنون به دفعات بر تشکیل امارت و حکومت اسلامی تاکید کرده، کابل هرگونه تغییر ساخت حکومت را به شدت رد کرده و بر حفظ آن چه دستاوردهای ۲۰ سال گذشته نامیده، تاکید می کند.

همین موضوع باعث می شود چشم انداز رسیدن به یک راه حل میانه در گفت وگوهای کابل و طالبان مبهم باشد و نتوان چندان به این دور از گفت وگوها امیدوار بود.