خوئینی‌ها مردم را در زنگ انشا نگه داشته است؟

محمدکاظم انبارلویی در بخشی از سرمقاله امروز روزنامه رسالت با عنوان بازخوانی یک بیانیه به توصیه انتخاباتی ‏موسوی خویینی‌ها پرداخت و درباره آن نوشت: نکات مهمی هم در این بیانیه است که در حوصله این مقاله نمی‌گنجد، اما ذکر چند ‏نکته خالی از لطف نیست.

‏۱- انتخابات ریاست جمهوری را دولتی می‌خواهد برگزار کند که به شدت مورد حمایت اصلاح‌طلبان وسران شناخته شده ‏مجمع روحانیون مبارز است. قریب به اتفاق مجریان انتخابات اعم از استانداران، فرمانداران و بخشداران از اصلاح‌طلبان هستند. ‏اولین نهاد مسئول برگزار کننده همین کسانی هستند که احتمالا برخی از آنان از آقای خویینی فرمان می‌برند. اگر قرار باشد ‏شبهه‌ای مطرح شود باید رقبای ایشان مطرح کنند. ‏

‏۲- ده‌ها نشریه و روزنامه و سایت خبری در جریان اصلاحات که متأسفانه رسانه‌های امپریالیستی هم از آن‌ها پشتیبانی ‏لجستیک و محتوایی می‌کنند، وجود دارد. این جریان هر چه دلش می‌خواهد علیه ملت، نظام و مردم می‌گوید پس ادعای این‌که ‏آزادی نیست و نخبگان و صاحب نظران نمی‌توانند نظرات خود را بیان کنند، یک دروغ بزرگ و آشکار است. ضمن این‌که ‏جریانی که با حمایت خویینی سرکار است منتقدین مشفق را بار‌ها با سخنان سخیف؛ بی‌دین و حسود، افراطی، متوهم و عصر ‏حجری نامیده و حاضر نشده است راه‌حل‌هایی که برای حل مشکلات دلسوزانه مطرح می‌کنند را حتی گوش کند. ‏

‏۳- اصلاح‌طلبان در این دولت و در دولت اصلاحات در دهه ۷۰ و ۸۰ ادعا‌هایی در اداره بهینه کشور داشتند که همگی ‏در وادی عمل محک خورده، در وادی سیاسی، دو فتنه خائنانه و چند اعتراض خیابانی از آن بیرون آمده است که در حوزه روابط ‏بین‌المللی، طمع و حرص اجانب را در مداخله در امور داخلی تحریک کردند. در حوزه اقتصاد به جایی رسیدند که مردم با گوشت ‏و پوست و استخوان خود ناکارآمدی در این حوزه را حس می‌کنند. ‏چرا آقای خویینی فکر می‌کند با یک نامه و یک بیانیه می‌تواند جلوی اعلام زنگ حساب در ایام انتخابات را بگیرد و ‏همچنان مردم را در «زنگ انشا» نگه دارد؟

‏۴- نزدیک به یک میلیون نفر در هر دوره ناظر، مجری و تأمین کننده امنیت انتخابات هستند. این‌ها عمدتا از معتمدین ‏مردم و معتمدین دولت هستند و متهم کردن این انبوه از مسئولان به دخالت یا رفتار ناروا یک ظلم است و من نمی‌دانم روز قیامت ‏آقای خویینی چگونه می‌تواند از تک تک آن‌ها حلالیت بطلبد. نتایج گونا‌گون و متفاوت انتخابات در این دهه نشان داده است که ‏آن‌ها وظایف خود را درست انجام داده‌اند و امانتداران خوبی برای جمهوریت نظام بودند. ‏

‏۵- سؤال مهم وکلیدی این است که آیا در اتاق فکر مجمع روحانیون مبارز و جریان اصلاحات یک آدم دلسوز، متفکر، ‏استراتژیست و تئوری‌پرداز پیدا نمی‌شود که به جز متهم کردن مسئولان برگزار کننده، متهم کردن نظام به این‌که آزادی نیست، ‏بدون طرح شبهه غیرواقعی بازی بزرگان، بدون تهدید به عدم پذیرش نتایج و آشوب خیابانی برای مردم، در گام دوم ۴۰ ساله ‏انقلاب حرفی داشته باشند و مردم را به مشارکت سیاسی دعوت کنند؟

آن‌ها میان مردمی زندگی می‌کنند که ۴۲ سال است قهرمانانه روی پای خود ایستاده‌اند واز اسلام، انقلاب و ایران دفاع ‏کرده‌اند. در نظامی دارند سیاست‌ورزی می‌کنند که ملت، مرز‌های امنیت استراتژیک خود را به پشت خاکریز‌های دشمن در بیرون ‏از مرز‌ها و حتی داخل مرز‌های دشمنان اسلام برده است. ‏

این ظلم به این مردم است که هنگام تعیین سرنوشت، قوه مجریه گرفتار ضلعی از رقابت باشد که جز به قدرت رسیدن ‏خود و متهم کردن دیگران و سیاه‌نمایی به چیزی نمی‌اندیشد. ‏

از دل این جریان باید چهار کلمه حرف حساب و پنج کلمه راه‌حل برای رفع مشکلات کشور بیرون بیاید نه این‌که حضور ‏آنان خود مشکلی روی مشکلات دیگر کشور بشود. ‏