مجلس و تفکر انقلابی، ایران را «ریز کشور» کرد

وب سایت خبری - تحیلی مشق نو: سعید حجاریان، فعال سیاسی اصلاح طلب در یادداشتی به توصیف و تحلیل سیاست و جهت‌گیری‌های سیاستی کشور پرداخته و هشدار داده: مسیری که مجلس انقلابی و همچنین دیپلماسی انقلابی در پیش گرفته است، ایران را بعد از خروج از سازمان ملل به «ریز کشور» تبدیل خواهد کرد!

در بخشی از یادداشت حجاریان آمده:

* در توصیف و تحلیل سیاست و جهت‌گیری‌های سیاستی کشور تاکنون واژگان متعددی وضع شده است که هریک کمابیش توانسته‌اند بخشی از واقعیت موجود را تصویر کنند. در میان این واژگان، به‌گمان من «تعلیق» از اهمیتی ویژه برخوردار است. چرا که به درستی می تواند ماهیت تصمیم‌سازی و تصمیم‌گیری را در کشور نمایان کند. به‌عنوان مثال طی سالیان اخیر موضوعاتی از قبیل مذاکره با ایالات متحده، چگونگی مواجهه با پیمان‌ها و نهادهای بین‌المللی و… به‌رغم اهمیت‌شان در وضعیت تعلیق قرار گرفته‌اند و حتی، در نمونه‌های متأخر شاهد تعلیق خرید واکسن -به‌عنوان مسئله‌ای حیاتی- بوده‌ایم.

* از بدو تشکیل مجلس انقلابی (یازدهم) کنش‌هایی در جهت مواجهه سریع و انقلابی دستگاه دیپلماسی و به بیان بهتر، تمامیت نظام‌ سیاسی ایران با پیمان‌ها و پادمان‌ها و سازمان‌های بین‌المللی صورت‌ گرفته است که بخش‌هایی از آن در «طرح اقدام راهبردی مجلس» و همچنین زمزمه‌های خروج از «پیمان منع گسترش جنگ‌افزارهای هسته‌ای» قابل مشاهده است. این اقدامات در نگاه نخست در قالب فعالیت‌های شعاری و به‌منظور بهره‌برداری از آثار تبلیغی صورت‌بندی می‌شوند تا هم شاید زهرچشمی از اروپایی‌ها و امریکایی‌ها گرفته شود و هم حساب کار دست نیروهای داخلی بیاید اما در عمل آثاری سوء را برای کشور به‌دنبال دارند.

* به گمان رادیکال‌های حاضر در کشور، جنایت‌کارانی که خود در اقصی نقاط جهان دست به جنایت می‌زنند، در پوشش سازمان عفوبین‌الملل ایران را زیر ذره‌بین قرار می‌دهند و با تعیین نماینده ویژه، هزینه‌هایی را بر کشور بار می‌کنند چنانکه هر ساله نمایندگان ایران باید درصدد دفاع از اتهام‌های انتسابی برآیند. این تفکر رادیکال معتقد است ایران می‌بایست با این سازمان قطع ارتباط نماید و اساس پاسخگویی بین‌المللی را تعلیق کند.

* مسیری که مجلس انقلابی و همچنین دیپلماسی انقلابی در پیش گرفته است، ایران را بعد از خروج از سازمان ملل به «ریز کشور» (Micronation) یا نهایتاً کشوری تبدیل خواهد کرد که صرفاً از سوی چند دولت خاص به رسمیت شناخته می‌شود. این کشورها موسوم به «نیمه رسمیت‌یافته» هستند و آبخازیا، اوستیای جنوبی، قبرس شمالی، صحرای غربی و ترانس‌نیستریا مشهورترین آن‌ها هستند!