نامزدی سعید جلیلی جدی شد

نامه نیوز: سعید جلیلی این روزها در صدر اخبار است. یک روز به خاطر فعال شدن حامیانش و رسیدن اخباری از کلید زدن فعالیت‌های انتخاباتی. یک روز هم به خاطر مواضعش در سیاس خارجی که از قضا به انتخابات هم بی‌ربط نیست.

هرچه باشد جلیلی از مدت‌ها قبل یک نامزد بالقوه برای حضور در انتخابات ۱۴۰۰ بوده و حالا که سیاست خارجی در مرکز توجه است و احتمال نقشی محوری هم رقابت‌های انتخاباتی پیش رو داشته باشد، بیش از قبل مورد توجه است.

برای همین هم شاهدیم که یک روز لایو اینستاگرامی می‌گذارد و یک روز سراغ مطبوعات می‌آید. مثلا همین مصاحبه اخیر وی با «تسنیم».مصاحبه درباره سیاست خارجی است و جلیلی هم ظریف و رویکرد دولت در این عرصه را نقد می‌کند. مثلا می‌گوید «: نمی‌شود کشور را معطل مذاکره و اراده‌ی چند قدرت دنیا نگه داشت».

او می‌گوید: «در این ۸ سال راه‌حلی به‌نام مذاکره دنبال شد تا مسائل را حل کنند و گفتند امروز مردم می‌بینند که تحریم‌ها دو برابر شد. در برخی موضوعات که دولت وعده می‌داد حل می‌شود، الان خودشان اذعان دارند که حل نشده است.»

جلیلی بعد از یک سری نقد تند با طرح این پرسش که « اکنون باید دید که راه‌حل چیست؟» می‌گوید: «آیا این است که ما بگوییم در ۱۰۰ روز آخر به وین می‌رویم و ببینیم چند تحریم رفع می‌شود و آن‌ها هم لیست بدهند و تحریم‌ها را دسته‌بندی کنند، یا اینکه باید راه‌حل داشت. نمی‌شود کشور را معطل مذاکره و اراده‌ی چند قدرت دنیا نگه داشت؛ با این‌ها نمی‌شود اقتصاد کشور را اداره کرد و آن را جهش داد و به پیشرفت رساند.»

هیچ حرفی از انتخابات نیست اما ساده‌انگاری است اگر نزدیک بودن به انتخابات و تمایل جلیلی به ریاست جمهوری در بیان این حرف‌ها بی‌اثر بدانیم. بالاخره او خواهان رسیدن به پاستور است و وجه تمایز او با سایر نامزدهای اصولگرا نیز همین سابقه در سیاست خارجی است.

گذشته از اینکه رویکرد و گفتمان او در این عرصه چقدر ظرفیت دارد؟ مورد پذیرش مردم است؟ درست و منطقی است یا نیست؟ باید اذعان کرد که تقابل نگاه او با دولت مستقر در این زمینه کافی است تا هر حرفی انتخاباتی تلقی شود.

به خصوص این روزها که هر اقدام و حرکت وی مورد توجه رسانه‌ها قرار دارد. شاهد آنکه در روزهای اخیر شاهد توجه گسترده‌ای به او بوده‌ایم و برخی از روزنامه‌ها و رسانه‌ها به بررسی شانس موفقیت او پرداخته و مسائلی مثل امکان رای‌آوری، میزان محبوبیت، پشتوانه جریانی و همچنین مواضع او در حوزه سیاست خارجی پرداخته‌اند.