آستانه تحملِ این مردم را جدی بگیرید!

برترین‌ها: خسرو نقیبی، منتقد سینما در یادداشتی از نحوه عملکرد مسئولان وزارت بهداست در قبال کرونا انتقاد کرد.

او نوشت:

پیش‌تر بر سر دو سه موضوع فراگیر دیگر این سال‌ها نیز که رفتار عمومیِ مغایر با هنجارها را در پی داشت، از «آستانه‌ی تحمل» نوشته بودم. از زمانی که برخلاف عادتِ «نکوهش رفتار غلط عمومی»، باید «عامل» را دید و مؤاخذه کرد؛ چه در موضع قانون باشد، چه حق مسلم حتا. اصلن انقلاب‌ها حاصل چنین چیزی‌اند: گذشتن از آستانه‌ی تحمل یک جمع بزرگ.

«آستانه‌ی تحمل» را باید جدی گرفت. مردم ماسک‌ها را برداشته‌اند؟ در #پیک_پنجم_کر‌ونا معاشرت جمعی می‌کنند؟ بی‌احتیاط‌تر از روزهای کم‌خطرتر شده‌اند؟ سفر می‌روند و در مرز جمع می‌شوند تا به کشور هم‌سایه بروند؟ دلیل این همه، گذر از آستانه‌ی تحمل است. نمی‌توانید از مردمی که یک ماه تمام، «مردمان قریه‌ی خوش‌بخت» را می‌بینند که زن و مرد در استادیوم‌ها جمع شده‌اند و غریو شادی پایانِ #کرونا می‌کشند یا صفحات مجازی‌شان پر از شادی شهر به شهرِ بازگشت به اماکن جمعی‌ست، انتظار داشته باشید که در سیل اخبار هم‌آوردطلبی شما، به خودشان یادآوری کنند در این «دهکده‌ی جهانی»، شهروند جهان سوم هستند و نباید بخشی از آن جمع جهانی باشند.

تا پیش از «روزگارِ واکسن»، پیش از پیداشدن درمان جمعی، این دردی لاعلاج بود و همه‌ی جهان در آن شریک، اما حالا «جهان اول» دارد #پساکرونا را تجربه می‌کند و ما نه‌تنها از آن‌ها کمک نمی‌خواهیم، که روز به روز ادعا می‌کنیم هم‌پای آن‌ها هستیم و کُری می‌خوانیم و ادعای کمک به باقی جهان داریم اما در عمل، این مردم معمولی هستند که دسته‌دسته می‌میرند و هیچ‌کس هم برای این کشتارِ حالا دیگر قابل کنترل، نه محاکمه می‌شود و نه حداقل عزل.

این‌جاست که «آستانه‌ی تحمل» از دست می‌رود و بی‌قانونی جای قانون را می‌گیرد و هرکس می‌شود مجری شخصی قانون یا دست‌کم گمان می‌برد که خودش باید برای حفظ جان‌ش فکری کند؛ چون فهمیده «نجات جمعی» در کار نیست. قبیله قرار نیست کاری کند. «فرد» دوباره مهم شده است.

برای بازگشت از فردیت به قبیله، به جمع، به جمهور، راه‌کار تنها یک چیز است: محاکمه‌ی عامل امتداد این کابوس. کس یا کسانی که وقت‌کشی کردند و باعث شدند به جای جشن پایان کرونا در ایران، پیک پنجم را تجربه کنیم و مردم‌مان التماس واکسن از هم‌سایه کنند. شاید این‌گونه قدری درد التیام یابد، عقربه‌ی آستانه‌ی تحمل عقب‌تر بنشیند و #امید به این مردم برگردد؛ که عقوبتی هست در خیانت، دری هست رو به روشنی.