اولین اپراتور خصوصی چگونه موبایل را همگانی کرد؟

برترین‌ها: اگر امروز استفاده از گوشی همراه و اینترنت فراگیر یکی از امکانات سهل­الوصول برای ایرانی­هاست، نقش یک اپراتور نام­آشنا را نمی­توان فراموش کرد: ایرانسل که به عنوان شرکتی خصوصی پا به میدان گذاشت، فضایی رقابتی و انتخابی در اختیار هموطنان قرار داد و با نوآوری­ها و برتری­هایش مسیر را برای رفاه بیشتر هموطنان و ایجاد کسب­وکارهای میلیونی در کشور فراهم کرد.

الو... الو... صدای من می آید؟ ... الو ...قطع و وصل می شود... الو ...آنتن رفت!

این بخشی از مکالمه آدم­هایی است که تا کمر از پنجره خانه هایشان به بیرون خم شده بودند یا در تراس­ها و بالکن­ها بلند بلند این کلمات را به زبان می­آوردند تا به آن طرف خط بفهمانند که به سختی ارتباط برقرار است.

آدم­هایی که البته نه تنها به همین ارتباط نصفه و نیم بند قانع بودند که موبایل­هایشان را به گردن­شان می­انداختند و فخر می­فروختند! آخر آن زمان موبایل داشتن کار هرکسی نبود.

از آن زمان سال­ها گذشته است و حالا داشتن گوشی موبایل، ارتباط آسان و 24 ساعته و استفاده از اینترنت فراگیر برای همه ایرانیان فراهم است. در این راه نقش یک اپراتور نام­آشنا را نمی­توان ندیده گرفت؛ ایرانسل که به عنوان شرکتی خصوصی پا به میدان گذاشت، میدانی رقابتی و انتخابی در اختیار هموطنان قرار داد و با نوآوری­ها و برتری­هایش مسیر را برای رفاه بیشتر هموطنان و ایجاد کسب­و کارهای میلیونی در کشور فراهم کرد. اپراتوری که حالا در سالگرد 15 سالگی به موفقیت­های بیشتر می­اندیشد.

سیم کارت های ۳ میلیون تومانی اپراتور اول!

اولین آگهی که آن روزها برای معرفی تلفن همراه چاپ شد، در روزنامه‌های سیاه و سفید اطلاعات و کیهان بود. متن این آگهی ها در نوع خود جالب بود: «شبکه تلفن متحرک به دو صورت قابل نصب در خودرو به صورت دستی در اختیار متقاضی قرار داده می‌شود تا در حال تردد، توقف در منزل یا محل کار مورد استفاده قرار گیرد.» در ‌این آگهی آمده بود که برای واگذاری ۵ هزار شماره ثبت‌ نام می شود و یک‌ماه بعد از ثبت‌ نام واگذاری‌ها انجام می شود.

این شبکه در آن زمان تنها محدوده تهران بزرگ را از شرق به سرخه حصار، از غرب به ابتدای عوارضی جاده کرج، از
جنوب به بهشت زهرا و از شمال به ارتفاعات شمال تهران محدود بود و فقط از ساعت ۸ صبح تا ۸ شب قابل دسترس بود.

آن روزها قیمت سیم کارت سر به فلک می گذاشت و خیلی ها خوب به یاد می آورند که سیم کارت خریدن و موبایل داشتن فقط مخصوص لاکچری ها بود و هرکسی نمی توانست موبایل بخرد. شاید برایتان جالب باشد که بدانید نرخ سیم کارت در آن زمان ها تا سه میلیون تومان هم می رسید و دلالی به این بازار هم رسوخ کرده بود. در آن زمان فروش سیم کارت فقط به افرادی انجام می شد که قبلا ثبت نام کرده بودند و در این میان افرادی که پول و سرمایه بیشتری داشتند، به نام خود و اعضای خانواده و دوستان شان سیم کارت ثبت نام می کردند و در بازار سیاه می فروختند.

موبایل در جیب پولدارها و فقرا در تلفنخانه ها

برای همین بود که با وجود عرضه موبایل به بازار ایران، بساط تلفنخانه های عمومی همچنان دایر بود. تلفنخانه هایی با چند کابین و یک اپراتور که برایتان دقیقه می گرفت و پول می گرفت.

بساط تلفنخانه ها در شهرهای کوچکتر و روستاها داغ تر بود. چون اساسا دکل و آنتنی نبود که موبایل به آن مناطق رسوخ کند.

البته باید گفت خوان برای خریدن سیم کارت و موبایل به همان روزهای اول ورود این فناوری به ایران محدود نشد و بازار انحصاری اپراتور اول باعث شده بود که بیشتر از یک دهه خرید سیم کارت برای هرکسی آسان نباشد و البته خدمات رسانی هم، تا این زمان خدمات رسانی چندان مطلوبی نبود.

پیامک های تبریک نوروز نرسیده بود

نوروز ۸۵ در شرایطی شروع شد که اختلالات گسترده ارسال پیام کوتاه از نخستین ساعات تحویل سال آغاز شده بود و بسیاری از مسافران شهرهای پر گردشگر مانند گیلان و مازندران عملا قدرت استفاده از موبایل هایشان را نداشتند. این مساله چنان کام مسافران نوروزی را تلخ کرده بود که بیشتر مطبوعات کشور پس از تعطیلات کار خود را با نگارش گزارش‌های انتقادآمیزی پیرامون آنتن‌دهی تلفن همراه آغاز کردند. همین مساله موجب شد که وزیر ارتباطات وقت نسخه مدیر تنها اپراتور موبایل را بپیچد و در اولین روزهای کاری فروردین ۸۵ او را برکنار کند.

وقتی ایرانسل موبایل را همگانی کرد...

این صحبت ها منعلق به چه زمانی است؟! زمانی که هنوز ایرانسل نبود تا با سیم کارت های ارزان خود بازار لاکچری ها را از سکه بیندازد و تلفن همراه را به یک کالای عمومی تبدیل کند.

در همان سال ۸۵ بود که اپراتور دوم به طور جدی به بازار سیم کارت پا گذاشت و به صحنه آمد.

ایرانسل که اولین اپراتور خصوصی ایران به شمار می آمد شروع خبرسازی داشت. فروش سیم کارت با قیمتی که به یک دهم نرخ سیم کارت های دولتی هم می رسید واکنش خیلی ها را برانگیخت.

اپراتور دوم پنجم شهریور ۸۵ اولین تماس موفق خود را برقرار کرد و از ۲۹ مهر شروع به فروختن سیم کارت کرد. سیم کارت های ۱۵۰ هزار تومانی و بدون ثبت نام و قرعه کشی شوک بزرگی به بازار آن روزهای تلفن همراه وارد کرد. آن زمان پس از مذاکرات مختلف سرانجام از سوی روابط عمومی ایرانسل اسامی 10 توزیع‌کننده سیم کارت 150هزار تومانی اعلام شد .

بر اساس موافقتنامه پروانه اپراتور دوم، ایرانسل باید در فاز اول توسعه خود دو میلیون شماره را تا پایان سال واگذار کرده و نسبت به پوشش 248 شهر اقدام می کرد و به سرعت توانست با استقبال گسترده مردم مواجه شود.

فروش شماره های رند بدون مزایده

در سال اول فروش سیم کارت های ایرانسل، اپراتور اول تصمیم گرفت که مزایده شماره‌های رند خود را برگزار کند و در این میان ایرانسل تصمیم به فروش شماره‌های رند خود گرفت اما نه از طریق مزایده بلکه شماره های رند خود را فقط ۵۰ هزار تومان گران تر از قیمت روز سیم کارت هایش در نظر گرفت.

هر شماره ای که شما بخواهید...!

ایرانسل همچنین برخلاف اپراتور اول دست مشتریانش را باز گذاشت تا خودشان شماره مورد نظرشان را انتخاب کنند بی آنکه ثبت نام و قرعه کشی و ... در کار باشد.

ایرانسل هم زمان با آغاز ثبت‌نام سیم‌ کارت‌های اپراتور اول در بهمن ماه همان سال، این بار واگذاری سیم کارت های اعتباری بود که فقط نیاز به یک پیش پرداخت ۲۹ هزار تومانی داشت. اپراتور دوم آن روزها اعلام کرد که سیم کارت های اعتباری قابل تبدیل به سیم‌ کارت‌های دائمی همین اپراتور هستند و به این ترتیب بازار سیم کارت های دیگر کساد شد.

در ماه های پایانی سال ۸۵ برگ برنده دیگری که ایرانسل رو کرد عیدی به مشترکان بود. امتیازاتی همچون ارسال پیام کوتاه رایگان، صد دقیقه مکالمه رایگان و راه‌اندازی رایگان سرویس‌های اینترنت و پیام‌های کوتاه چند رسانه‌‌ای برای ایام نوروز ۸۶ باعث شد تا درواپسین روزهای فصل سرما به صورت تصاعدی بر شمار مشترکان ایرانسل اضافه شود.

حالا ایرانسل با وجود آنکه بیشتر از یک دهه از اپراتور اول جوان تر است اما تبدیل به رقیب بزرگ این اپراتور شده است و شانه به شانه اپراتور در بازار ایران پیشروی می کند.