ماجرای عروسک‌های عجیب و غریب در تلویزیون

خبرآنلاین :صفوی درباره دشوار شدن برنامه سازی در دوره کنونی با توجه به افزایش چشمگیر محتوای سرگرم کننده برای مخاطب، عنوان کرد: ما بیش از یک دهه است که برند جدیدی در مجموعه صداوسیما نداشتیم؛ یعنی کاری که بِرند و شناخته شده شود به ویژه در حوزه عروسک نداشتیم. در این یک دهه گذشته، حوزه محتوا تغییرات عجیب و غریبی پیدا کرده است.

شبکه‌های اجتماعی، برنامه‌های خارجی و وی او دی های داخلی و خارجی گسترش پیدا کرده‌اند. مردم با مجموعه‌ی عظیمی از محتوا در قالب‌های مختلف روبرو هستند. به طبع سلایق مخاطب هم پیچیده تر شده است. در دهه شصت ما چهار پنج تا کار داشتیم اما الان روز به روز کار های جدیدی می‌آید.

اغلب مردم عروسک ترسناک دوست ندارند

این تهیه کننده بازخوردهای مخاطب از این برنامه که ترکیبی از نمایش عروسکی، رئال و انیمیشن است را چنین توصیف کرد: بازخوردها خیلی متفاوت بوده است. می‌خواستیم ببینیم می‌توانیم یک کار درازمدت تولید کنیم یا نه. به این فکر افتادیم که از مکتب‌های مختلف طراحی و تولید عروسک استفاده کنیم. مثلا عروسک تنپوش داریم، عروسک زشت داریم، عروسک زیبا داریم و عروسک ترسناک هم داریم. از هر شکلی از تولید عروسک و شیوه‌های مختلف عروسک گردانی استفاده شده است. مخاطب ما هم فقط کودک نبود بلکه خانواده بود اینکه بزرگسال و کودک با همدیگر برنامه را تماشا کنند.

صفوی افزود: از همه مدل عروسکی استفاده کردیم که در این ۵۰ ـ ۶۰ قسمت بازخورد مردم را ببینیم؛ مثلا در جایی که کار کاملا فانتزی بود، مثل گوریل انجیری، بازخورد به شدت مثبت بود. در قسمت فنرها بازخورد به شدت مثبت بود، در قسمت فضای رئال و حیوانات که کاملا فرمت رئال داشت هم نسبتا رضایت بالا بود اما بخش ترسناک که بخش حمام «شبکه کوچک» بود را مردم زیاد نپسندیدند. البته مخاطبِ خودش را دارد اما به نسبت دیگر بخش‌ها بیننده زیاد نپسندید.
باید کاری کنی تماشایت کنند حتی اگر نپسندند

تهیه کننده انیمیشن «شکرستان» سری اول مجموعه «شبکه کوچک» را یک تجربه عنوان کرد و درباره پخش برنامه‌هایی با فرم و قالب متفاوت توضیح داد: الان ما می‌دانیم که غالب مخاطب چه چیزهایی را دوست دارد و در آینده نظرات را اعمال می‌کنیم. من اعتقادم این است که کار باید همیشه تست و تجربه شود. معمولا مخاطب در ابتدا با چیزی که آشناست ارتباط برقرار می‌کند اما ناخودآگاه چیزی که این آشنایی را بر هم می‌زند بیشتر به یادش می‌ماند.

مثلا فردای روزی که ما برنامه‌ای عادی که به چشم مخاطب آشنا است پخش کنیم، شاید فراموشش کنند و ادامه ندهند اما وقتی آشنا زدایی کنیم و کار نامتعارف باشد و مخاطب را به فضایی ببرد که به آن عادت ندارد، در خاطرش می‌ماند. برای همین ما از این تکنیک هم استفاده می‌کنیم زیرا در این حجم از محتوا، باید کاری کنی که به یاد مخاطب بمانی و تماشایت کند. کاری که عادی نباشد. شاید نپسندند اما نباید همه قسمت ها عادی باشد و همان چیزی که همه عادت کرده‌اند را ببینند. باید کمی غیرعادی باشد تا ببینیم چه اتفاق می‌افتد. ریسک دارد اما می‌ارزد.