رمزگشایی پلیس از طرح ربودن دختر جوان

روزنامه خراسان: فریادهای دلخراش زن میان سال، ولوله عجیبی در کلانتری سجاد مشهد به راه انداخته بود. او اشک ریزان به نیروهای انتظامی التماس می کرد تا جگرگوشه اش را به او بازگردانند. گزارش ربایش دختر جوان، ماموران کلانتری را به تکاپو انداخت.

زن میان سال که به همراه همسرش، وحشت زده و سراسیمه خود را به کلانتری رسانده بود، در میان اشک و ناله های تکان دهنده اش گفت: حدود ساعت 20 برای انجام امور بهداشتی و درمانی عازم یکی از مراکز خدمات درمانی شدیم ولی چون همسرم یقین داشت که اطراف مرکز بهداشتی جای پارک پیدا نمی شود دخترم مهلا را نیز با خودمان بردیم چرا که او گواهی نامه رانندگی داشت و برای جلوگیری از تخلف رانندگی می توانست به ناپدری اش کمک کند.

وقتی به محل رسیدیم «مهلا» پشت فرمان نشست تا اگر پلیس به خاطر توقف دوبله قصد داشت خودرو را جریمه کند، او به مکان دیگری برود یا اگر جای پارک پیدا شد، بلافاصله خودرو را در نقطه ای مناسب پارک کند!اما وقتی از مرکز بهداشتی بیرون آمدیم اثری از خودرو و دخترم نبود! با نگرانی و اضطراب به جست وجو پرداختیم و مدام با تلفن همراهش تماس می گرفتیم ولی او به تلفن نیز پاسخ نمی داد. هر لحظه بر نگرانی ما افزوده می شد تا این که به ناچار ماجرا را به پلیس 110 اطلاع دادیم.

در این هنگام بود که پیامکی با عنوان «سند خانه پدری را تحویل بده تا بعد از چند روز مهلا را برگردانیم!» برایم ارسال شد. حالا دیگر یقین داشتم دخترم را ربوده اند چرا که من به خاطر یک ساختمان ارثیه ای با برادرم اختلاف داشتم! اما از سوی دیگر هم از مدتی قبل به رفتارهای دخترم مشکوک شده بودم و احتمال می دادم او با پسری در فضای مجازی آشنا شده است و با او ارتباط دارد و ... در پی اظهارات زن میان سال بلافاصله گروه مشترکی از افسران زبده دایره تجسس و اطلاعات کلانتری وارد عمل شدند و با هدایت مستقیم سرهنگ بیژن خنجری (رئیس کلانتری سجاد) تحقیقات گسترده را آغاز کردند.

نیروهای کلانتری در اولین مرحله از اقدامات پلیسی با استفاده از تجربیات ارزنده و دستورات ویژه سرهنگ «حسین دهقان پور» (فرمانده انتظامی مشهد) رصدهای اطلاعاتی را با گزارش ماجرا به گشت‌های انتظامی ادامه دادند و در حالی موفق به کشف خودرو شدند که در بولوار امامت مشهد رها شده بود و سوئیچ آن نیز درون خودرو قرار داشت اما درهای آن با قفل مرکزی بسته شده بود. با پیدا شدن خودرو، احتمال آدم ربایی قوت گرفت و به همین دلیل دامنه کنکاش های تخصصی نیروهای کلانتری، گسترش یافت و ماموران انتظامی در چندین شاخه اطلاعاتی و عملیاتی به ردزنی دختر 29 ساله پرداختند.

آنان با استفاده از تجهیزات و فناوری های نوین پلیسی به اطلاعاتی دست یافتند که نشان می داد «مهلا» آخرین بار با پسر جوانی به نام «میثم» ارتباط تلفنی برقرار کرده است. با به دست آمدن این سرنخ مهم، گره کور پرونده آدم ربایی گشوده شد چرا که با توجه به اظهارات مادر «مهلا» ردپای میثم در این ماجرا دیده می شد. بنابراین نیروهای اطلاعاتی کلانتری، شبانه به شماره تلفن میثم دست یافتند و از او درباره «مهلا» سوال کردند اما او مدعی شد او را نمی شناسد و هیچ اطلاعی از دختری به نام «مهلا» ندارد! به همین دلیل نیروهای انتظامی از وی خواستند قبل از آن که پلیس به سراغش برود، او خود را برای ادای توضیحات به کلانتری معرفی کند.

هنوز دقایقی از این تماس تلفنی نگذشته بود که پیامک دیگری از گوشی تلفن مهلا برای ناپدری اش ارسال شد مبنی بر این که «من به طرف میدان عدل خمینی (ره) در حرکت هستم!» عقربه های ساعت به نیمه شب نزدیک می شدند که گروهی از ماموران کلانتری به همراه ناپدری «مهلا» عازم میدان عدل خمینی (ره) شدند. هنوز نیروهای انتظامی، عملیات کامل پوششی را اجرا نکرده بودند که «مهلا» از آن سوی خیابان به طرف پدرش آمد و اشک شوق از چشمان ناپدری جاری شد.

دقایقی بعد، بازجویی از «مهلا» در کلانتری آغاز شد تا زوایای پنهان این ماجرا روشن شود که چندین ساعت پلیس را درگیر پرونده آدم ربایی کرده بود. دختر 29 ساله در حالی که بادیدن مادرش به شدت اشک می ریخت و او را در آغوش می فشرد، به تشریح نقشه وحشتناک آدم ربایی پرداخت و گفت: هنوز دست راست و چپم را نمی شناختم که فرزند طلاق نام گرفتم. پدرم اعتیاد شدیدی به مواد مخدر داشت و مادرم برای آن که سعادت و خوشبختی مرا تضمین کند، از پدرم طلاق گرفت و در یک شرکت خصوصی مشغول کار شد تا هزینه های زندگی را تامین کند.

پدرم نیز به دنبال سرنوشت سیاه خودش رفت به گونه ای که دیگر هیچ گاه او را ندیدم. با وجود این، وقتی به سن نوجوانی و جوانی رسیدم مادرم به شدت اعمال و رفتار مرا کنترل می کرد تا موجب سرشکستگی او در میان فامیل پدر نشوم. مادرم به قدری حساس بود که هیچ گاه مرا در خانه تنها نمی گذاشت. هنگامی که سرکار می رفت پدربزرگم نزد من می آمد و تا زمانی که مادرم از شرکت برگردد از من مراقبت می کرد. این رفت و آمدها به گونه ای شد که من دیگر هیچ دوست و آشنایی به جز پدربزرگم نداشتم.

مادرم مواظب بود تا دختری بی بندوبار نشوم که به من افتخار کند.او حتی وقتی با ناپدری ام ازدواج کرد اولین شرطش این بود که هر دوهفته یک بار به منزل ما بیاید تا مادرم زمان بیشتری را برای تربیت سالم من صرف کند. این همه سخت گیری مرا به شدت آزار می داد تا این که سال گذشته پدربزرگم نیز دار فانی را وداع گفت و من تنها ماندم. در این شرایط مادرم کارش را رها کرد و برای من یک دستگاه گوشی تلفن هوشمند خرید تا از این حالت افسردگی و انزوا بیرون بیایم. با وجود این، او حتی مرا 5دقیقه هم تنها نمی گذاشت و با آن که دختری 29ساله بودم شب ها را نیز در آغوش مادرم می خوابیدم و او شبانه روز از من مراقبت می کرد. حتی در کلاس های دانشگاه هم در کنار من حضور داشت یا در بیرون کلاس درس منتظرم می ماند. او برایم حساب بانکی باز کرده بود ولی من اختیاری برای واریز یا برداشت از آن حساب نداشتم حتی گواهی نامه من نیز در کیف مادرم بود و...

دختر جوان در حالی که اشک هایش را پاک می کرد ، ادامه داد: در این شرایط، پنهانی وارد فضای مجازی شدم به طوری که خودم را دختری مستقل احساس می کردم و به جست و جو در فضای ناشناخته ادامه دادم تا این که در یکی از شبکه های اجتماعی با «میثم» آشنا شدم و او را سنگ صبور درددل هایم یافتم. دیگر مدام با میثم چت می کردم و به رفتارهای مادرم توجهی نداشتم.

بارها سعی کردم با مادرم در این باره حرف بزنم ولی او که می دانست قصد دارم از چه چیزی سخن بگویم سروصدا به راه می انداخت و فریاد می زد : «این نتیجه همه مراقبت های من است؟» به همین دلیل هیچ گاه نتوانستم آن چه را در قلب دارم برای مادرم بازگو کنم و در این میان نیز میثم با تعریف و تمجیدهایش به حرف هایم گوش می داد و با من همراهی می کرد. این گونه بود که وقتی به مرکز بهداشت رفتیم ناپدری‌ام از من خواست تا درون خودرو منتظر آن ها بمانم. دراین لحظه ناخودآگاه به یاد میثم افتادم و مشتاق دیدار او شدم تا با هم برای ازدواج و آینده گفت و گو کنیم. به همین دلیل بلافاصله نقشه آدم ربایی را طرح کردم و سوار بر خودرو به سمت بولوار امامت رفتم.

آن جا سوئیچ را درون خودرو انداختم و با قفل مرکزی درها را بستم و به طرف منزل مجردی میثم به راه افتادم اما می دانستم که مادرم به شدت نگرانم می شود. دلم به حالش سوخت وپیامی با عنوان بازگرداندن سند منزل برایش ارسال کردم تا خیالش راحت شود که مرا افراد غریبه ندزدیده اند چراکه از اختلاف ارثیه ای دایی ام با مادرم اطلاع داشتم و بدین ترتیب از نگرانی و دلهره مادرم کاسته می شد. بعد از این ماجرا به خانه میثم رفتم ولی وقتی خودم را تنها دیدم وحشت سراسر وجودم را فراگرفت. تازه فهمیدم که میثم اصلا قصد ازدواج با مرا ندارد و تنها به عنوان یک دوست خیابانی با من ارتباط برقرار کرده است.

در همین حال بود که پلیس با میثم تماس گرفت. او که وحشت زده شده بود از شدت ترس مرا از خانه اش بیرون انداخت تا دچار مخمصه نشود. این بود که فهمیدم اشتباه بزرگی را مرتکب شده ام و باید به آغوش خانواده ام باز گردم. به همین دلیل مدتی را در خیابان آواره و سرگردان بودم تا این که سوار تاکسی شدم و پیامی برای پدرم فرستادم که به طرف میدان عدل خمینی (ره) در حرکت هستم و... با توجه به اهمیت و حساسیت ماجرا ریشه یابی پرونده آدم ربایی ساختگی درحالی ادامه یافت که دختر جوان نیز با دستور سرهنگ خنجری به دایره مددکاری اجتماعی کلانتری معرفی شد تا اقدامات و بررسی های مشاوره ای و روان شناختی توسط کارشناسان زبده کلانتری در این باره صورت گیرد.