آقای محترم! لطفا همان بچه شهرستانی ساده باش

روزنامه آفتاب یزد طی یادداشتی به سخنان اخیر علی سلاجقه، رئیس سازمان حفاظت محیط زیست واکنش نشان داد.

این روزنامه نوشت:

سلاجقه می گوید: «دیگر هیچ کلنگی بدون مجوز محیط‌زیست به زمین نمی‌خورد» این ادعا به قدری بزرگ و به قدری عجیب است که اساساً نیازی به راستی آزمایی ندارد یعنی از همان دست ادعاهایی که باید نوشت:«ما هیچ، ما نگاه!».

رضا بردستانی، روزنامه‌نگار در این خصوص نوشت:

نمی خواستم بنویسم اما نشد؛ آن قدر نشد که به سی و یک سال قبل بازگشتم، به مهرماه یکهزار و سیصد و هفتاد...

نکته اول:

اوایل که به دانشگاه راه یافته بودم (دانشگاه شهید بهشتی تهران) از این که به من می گفتند:«بچه شهرستانی» ناراحت می شود و حتی در خلوت احساس می کردم دستم انداخته یا دارند تحقیرم می کنند ولی خب؛ بی راه هم نمی گفتند، بچه شهرستانی بودم دیگر!

نکته دوم:

سال ها گذشت و هر از گاهی یادی از دانشگاه و اساتید و آن حال و هوا به سرمان می رد اما همچنان از آن «بچه شهرستانی»

خطاب شدن تلخ بودیم تا این که یک بار یکی از همکلاسی های شمالی در سفری که با هم راهی جنگل گلستان شدیم بی هیچ مقدمه ای گفت:«خوش به حال ما بچه شهرستانی ها، همچنان ساده، همانطور صمیمی و به همان اندازه راستگو!»

نکته سوم:

انگاری باری بیست و چند ساله از روی دوشِ من برداشته باشند حالا دیگر از این که بچه شهرستانی خطاب می شدم خرسند بودم چون متوجه شدم چه ظرافت هایی داشته این بچه شهرستانی خطاب شدن و من غافل بودم گویی به من می گفتند «بچه تهرون» خیلی مهم بود!

نکته چهارم:

همین چند سال قبل، وقتی بعدِ دو دهه و اندی، یکی از اساتید آن روزگارم را در سفر به شیراز و حافظیه همراهی می کردم بدون لکنت زبان و کم رویی پرسیدم: چرا آن سال ها به ما بچه شهرستانی

می گفتند و می گفتید؟ پاسخ داد برای این که برای همیشه به برخی مسائل پای بند بمانید. او گفت این بچه شهرستانی یک معنای عام دارد یک معنای خاص. نه این که تهرانی بودن بد باشد اما تلاش برای تهرانی شدن ممکن است آسیب زننده باشد!

نکته پنجم:

چند سال قبل در قالب گروه های غارنوردی در منطقه ای به محیط بان هایی برخوردم که دل شان از دست معادن خون بود: او که نمی دانست من خبرنگارم باب درد دل را گشود و در نهایت گفت: از زمان احمدی نژاد، محیط زیست و منابع طبیعی از چرخه ی مجوز دادن به معادن و صنایع به طور کل خارج شده اند!

نکته ششم:

عین مطلب را در همین روزنامه آفتاب یزد منعکس کردیم اما اگر صدا از دیوار درآمد، صدا از مقام و مسئولی هم درآمد که کذب است، این گونه نیست و...

نکته هفتم:

این روزها، استانداران و بالا تر از استانداران حق ندارند و نمی توانند به معدنی ها و صنایع کمتر از گل بگویند آن وقت معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان حفاظت از محیط زیست کشور می گوید: «دیگر هیچ کلنگی بدون مجوز محیط‌زیست به زمین نمی‌خورد» این ادعا چقدر بزرگ و این گفته چه اندازه ناصحیح است بماند مانده ایم جز ایستادن و نگاه کردن چه بگوییم؟! آقای سلاجقه را به کجا ارجاع دهیم؟ اصلا بیشتر از این که از او بخواهیم حتی اگر دیگر معاون رئیس جمهور نبودی هم غمت نباشد اما؛ « همان بچه شهرستانی ساده و صمیمی و راستگو باقی بمان » و از این ادعاها جایی دیگر مطرح نکن مگر کاری از دست ما ساخته است؟! آقای سلاجقه، از آن چه بر سر محیط زیست آمده و می آید و در حال آمدن است و خواهد آمد خبر نداری یا گفتی که گفته باشی بی آن که به قبل و بعدِ آن حتی بیندیشی؟!